Ditjes en datjes (2)

Onderstaande, aangebrande dialoog over de Smurfen komt voor in de Amerikaanse film Donnie Darko uit 2002. Het was de doorbraakfilm van acteur Jake Gyllenhaal. Zijn zus Maggie speelde ook in de film zijn zus.

• Jongen 1: Bier en wijven, meer hoef ik niet.
• Jongen 2: We moeten 'n Smurfin vinden.
• Jongen 1: Smurfin?
• Jongen 2: Hm hm, niet zo'n benepen trut uit Middlesex. Een blonde stoot die voor alles in is. Zoals de Smurfin.
• Donnie: De Smurfin neukt niet.
• Jongen 2: Dat is bullshit. Ze neukt alle smurfen. Daarom heeft Grote Smurf haar gemaakt. Omdat al de andere smurfen te geil werden.
• Jongen 1: Smurffatje niet. Ik denk dat hij een nicht is.
• Jongen 2: Nou, ze neukt hen terwijl Smurffatje toekijkt.
• Jongen 1: En Grote Smurf? Hij doet vast mee.
• Jongen 2: Wel, hij filmt de hele neukpartij en rukt zich later af op de beelden.
• Donnie: Eerst en vooral: Grote Smurf heeft Smurfin niet gemaakt, maar Gargamel. Hij zond haar als spionne om het Smurfendorp te vernietigen. Maar de overweldigende goedheid van het smurfenleven veranderde haar. En wat die grote neukpartij betreft, dat kan gewoon niet. Smurfen zijn aseksueel. Ze hebben geen... voortplantingsorganen in die witte broekjes van ze... Daarom zijn de Smurfen zo onlogisch, weet je. Wat heeft het leven voor zin als je geen pik hebt?"

Over lange teentjes van een politicus en een zwakke hoofdredacteur. Bart Vantieghem werkte jarenlang voor Krant van West-Vlaanderen en De Zondag. Hij is de tekenaar van de politieke satirische strip Dictator Dirk, waarvan albums bij Bonte verschenen. Hij legt hieronder uit wat er is gebeurd na een klacht van de Brugse schepen Franky Demon.

"Na 365 afleveringen trekt Krant van West-Vlaanderen de stekker uit Dictator Dirk. Schepen Franky had aan de redactie laten weten dat hij diep gekwetst was wegens zijn passage in de Valentijn-aflevering en daarom besloten wij om hem in de volgende episode in ere te herstellen.

Hoofdredacteur Bart Casteleyn besliste echter om die laatste strip niet te publiceren omdat dit enkel olie op het vuur zou gooien. Hij liet mij dit weliswaar vooraf telefonisch weten en ik antwoordde dat ik dat jammer vond, dat het mij een gevaarlijk precedent leek om preventief al te anticiperen op de gevoelens van een politicus, maar dat hij als hoofdredacteur uiteraard zelf beslist wat er in zijn gazet komt en ik mij daarbij zou neerleggen.

De dag daarop post ik de bewuste aflevering in de Dictator Dirk Facebook-groep met de begeleidende tekst 'Dit mochten de lezers van KW niet zien: onze tribute to Franky werd deze week geweigerd voor publicatie'.

Vanmorgen weer telefoon van mijn hoofdredacteur: dat hij heel erg ontgoocheld is, dat hij dacht dat we onderling akkoord waren om de aflevering niet in de krant te publiceren, en dat hij door deze vertrouwensbreuk de hele strip wil stopzetten in de Krant van West-Vlaanderen én dat ik ook geen cartoons meer moet leveren voor De Zondag (waar hij ook hoofdredacteur is).

Did I miss something? Heb ik iets geschreven dat niet klopte? De strip werd toch effectief GEWEIGERD? Ik heb toch nergens geschreven dat er censuur werd toegepast onder politieke druk? Of dat mijn hoofdredacteur de ballen niet heeft om zijn medewerkers te verdedigen als er iemand komt klagen?

Het zal wel aan mij liggen zeker..."

Suske en Wiske à la Blake en Mortimer getekend door misschien wel de beste inkter die Suske en Wiske ooit heeft gehad: Eugeen Goossens. Knipoogje naar de cover van Blake en Mortimer: Het Gele Teken.

One more thing... Benoît Sokal in 2012 in Graphivore over het ontstaan van zijn detective-eend, zijn private duck Canardo: "Wel, die arme eend... Ik weet niet waar die vandaan kwam! Het is al zolang geleden dat ik het personage ontwierp, ik weet het dus niet meer. Ik weet niet waarom ik er toe kwam een eend te kiezen. Normaal had Canardo een verhaal van 4 pagina's moeten zijn in het maandblad Wordt Vervolgd en daarna afgelopen. Het was aanvankelijk niet de bedoeling om er een terugkerende held van te maken. En hij bestaat nu al 35 jaar! In het begin wilde ik er een parodie op Columbo van maken. Ik had een vriend die heel goed de door Peter Falk vertolkte, beroemde inspecteur kon nadoen. Ik vond dat grappig en behield het idee. Zo simpel was het."

Canardo liep tussen 1978 in Wordt Vervolgd en tot 2018 in album. Het tekenwerk van de latere albums liet Sokal over aan zijn assistent Pascal Regnauld. Er verschenen 26 albums (deel 0 tot 25). Na het overlijden van Sokal in 2021 was de cynische eend voorgoed uitgekwaakt.

Wat betekent klassiek speelgoed nog in een wereld die wordt gedomineerd door technologie? Da’s het onderwerp in de volgende Toy Story. De vijfde film komt in juni in de zalen. Dit is de trailer.

Personageschetsen voor de hoofdfiguren uit de reeks Kuifje. Ze dateren van 1953, het jaar waarin Raket naar de Maan in album verscheen. De schetsen zelf zijn studiowerk, de neergeschreven commentaren zijn in het handschrift van Hergé. Ze werden in 2023 samen met vier strips, waarvan twee gesigneerd, op een Britse veiling verkocht. Het lot haalde een prijs van omgerekend zo'n 25.750 euro. De laatste afbeelding is eveneens een geschetst voorstel voor een beeldje.

In 2009 bracht Pixi voor de vijftigste verjaardag van Asterix een complete collectie van 136 handmatig beschilderde metalen figuurtjes uit in een oplage van 150 exemplaren. De nieuwprijs bedroeg toen 6.000 euro. Voor 8.000 euro kon je ook de onbeschilderde metalen luxeset kopen op slechts 50 exemplaren met een door Albert Uderzo gesigneerde prent erbij. Voor héél wat minder eurootjes kon je dit "familieportret" ook kopen als poster of een puzzel van Ravensburger. Achteraf zijn daar nieuwe versies van verschenen met extra nevenpersonages uit latere verhalen.

Deze week duiken Robin Vinck en Kurt Morissens in de archieven. Niet in hun eigen archieven, maar in die van stripauteurs.

De Belgische cartoonist Steven Lectrr Degryse heeft eind vorig jaar zijn volledige archief overgedragen aan Liberas, een Gentse erfgoedinstelling. Dat betekent dat hij al zijn goedgevulde dozen — die nooit echt goed geordend waren — één voor één opent, het stof wegblaast en een duik neemt in zijn verleden. Wat houdt het precies in om je archief weg te geven? Waarom doe je dat? Hoe moeilijk is het om er afstand van te nemen? En wat gaat Liberas met dat archief doen?

Ook in Nederland worden archieven van bekende stripauteurs bewaard. De afdeling Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam heeft de archieven in bezit van enkele grote stripauteurs van na de Tweede Wereldoorlog, onder wie Jan Kruis, Peter Pontiac, Peter van Straaten én Gerrit de Jager.

Stripjournaal belde de geestelijke vader van onder andere De Familie Doorzon om te vragen hoe zo’n overdracht in zijn werk is gegaan en of hij zijn archief af en toe nog eens mag inkijken.

En verder: Bas Schuddeboom zorgt voor de uitsmijter. Deze keer duikelt hij een stripauteur op die ons totaal onbekend was. Dat had ermee te maken dat hij slechts één strip tekende, maar daarna op een heel andere manier roem vergaarde in Duitsland.

Luisteren maar!

In 2012 analyseerde Eiso Toonder zijn vader Marten Toonder (bekend van Olivier B. Bommel en Tom Poes) in een interview voor De Morgen: "Achteraf gezien vermoed ik dat hij autistische trekjes had. Dat bleek vooral vanaf 1986 toen de Bommel-saga was afgelopen en hij zich niet meer kon verbergen achter dat excuus om zich naar zijn werkkamer te begeven. Vier jaar nadat hij met Bommel stopte, overleed Phiny (Toonders echtgenote, red.). Pas toen werd hij op een ruwe manier geconfronteerd met de realiteit. Hij was volkomen hulpeloos. Hij wist niet eens hoe hij een cheque moest uitschrijven. Is dat niet vreemd? Hij maakte een fantastisch verhaal over het bankwezen, Heer Bommel en de Bovenbazen, en leidde jarenlang een heuse studio waar zo'n vijftig artiesten aan strips en films werkten. Maar hoe bankiers precies werkten, dat wist hij niet. Toen viel op hoe 'gesplitst' hij wel was. Rond die tijd begon hij aan zijn biografie, en later hertrouwde hij. Helaas, zijn tweede vrouw stierf enkele maanden later."

Van Toonders bekendste stripreeks, de al in 1938 gecreëerde Tom Poes, zijn uiteindelijk 177 verhalen, goed voor 11.768 krantenafleveringen, in 22 talen verschenen. Toonder schonk ons in zijn literaire teksten trouwens enkele woorden en begrippen die het tot het woordenboek schopten: minkukel, denkraam, kommer en kwel, zielknijper, een heer van stand, als je begrijpt wat ik bedoel, als ik zo vrij mag zijn, geld speelt geen rol, een eenvoudige doch voedzame maaltijd, enzovoort. Hij overleed in 2005 en werd 93 jaar. Een in memoriam met carrièreoverzicht vind je hier.

Nog tot 22 februari vinden in Milaan en andere Italiaanse locaties de Olympische Winterspelen plaats. Precies een jaar geleden verbleven we ook in Milaan. Daar gingen we toen op zoek naar stripfiguren en stripwinkels. De buit was zo uitgebreid dat we er een reportage in twee delen van konden maken. In de ene reportage bundelden we onze bezoekjes aan onder meer stripwinkels — waar we zelfs twee scenaristen hebben ontmoet — en kwamen we ook het werk van Vlaamse en Nederlandse tekenaars tegen. In de andere reportage gaven we een verslag over een heus stripmuseum (met tal van Smurfen en katten) en een tijdelijke expo over storyboards met tekeningen die hebben geleid naar allerlei films en tekenfilms (ook van Disney, Fleischer, Hayao Miyazaki, Alejandro Jodorowsky). We ontdekten er dat regisseur Martin Scorsese zelf ook kan tekenen en we zagen er tekeningen van Salvador Dalí.

Reportage 1 • Reportage 2

De evolutie van juffrouw Jannie uit André Franquins Guust Flater, van haar eerste optreden in 1962 tot haar wederoptreden in 2024 door Franquins opvolger, tekenaar Delaf. Franquin had in een interview eens uitgelegd dat ze er naarmate de jaren knapper uitzag omdat we haar tegelijk door de ogen van een almaar meer verliefde Guust te zien krijgen. En zelf verandert ze ook wel van een wat suffe verschijning naar een stapelverliefd, hups spring-in-'t-veld. Maar haar glimlach had ze al altijd!

Een compilatie van Henk Huinen.

Onlangs werd in Rotterdam een muurschildering onthuld van en met Robert van der Kroft, de voormalige tekenaar van Sjors & Sjimmie en Claire. De muur heeft eigenlijk de band DIT als onderwerp, met een uitvergrote songtekst van Our House van de skagroep Madness, maar Sjors en Sjimmie kijken wel helemaal bovenaan toe. Robert speelt gitaar in DIT. Zangeres Tamara Prins-van ’t Hof bepaalde de kleuren van deze gevel. Zij is ook de inkleurster van de nieuwste gags van Sjors & Sjimmie die in StripGlossy verschijnen.

Maak hier kennis met DIT.

"Dat is al lang zo, hoor. Toen Gilles Villeneuve op het circuit van Zolder om het leven was gekomen, schreef Het Belang van Limburg dat het schandelijk was dat zelfs op de ambulance die Villeneuve had weggevoerd reclameboodschappen stonden. Ik stond die dag langs het circuit, een paar honderd meter van de plaats van het ongeval, en heb die ambulance zien passeren. Daar stond inderdaad publiciteit op... van Het Belang van Limburg." (gelach)

In een dubbelinterview met Ever Meulen en Marvano sust deze laatste de interviewer met zijn opmerking dat het F1-racen heel commercieel is geworden. Beide tekenaars hebben een zwak voor de autosport. Gepubliceerd in Stripgids nummer 29, april 2012.

Striptekenaar Curd Ridel viert carnaval in Gustavia op het Caraïbische eiland Saint-Barthélemy en spotte daar deze Batman/Mega Mindy.

Ridel heeft vast goed geboerd, want Gustavia is volgens een studie van een Amerikaans reisbureau de duurste bestemming ter wereld, populair onder miljardairs. Voor een overnachting betaal je gemiddeld 1.435 euro.

Een quote van André Franquin, de auteur van de komische stripreeks Guust Flater en het zwartgallige Zwartkijken: "In mijn familie werd niet gelachen. Mijn ouders waren heel gesloten. Mijn vader werkte bij een bank en hij was heel ernstig. En ik had bij die twee zo'n enorme behoefte om te lachen, terwijl dat niet kon. Ik had gelach willen kopen zoals men drugs koopt! Misschien was dat ontzettende gebrek beslissend voor mijn carrière. Ik had zoveel zin om mensen te laten lachen!"

De grootste komieken zijn zelden de vrolijkste thuis. Ook Franquin was niet altijd een lachebekje en had zwaar depressieve buien en burn-outperiodes toen dat "nog niet bestond". Aan scenarist Yann vertrouwde hij ooit toe hoe hij als kind erover mijmerde om van een brug over een spoorlijn te springen. Hij stond vooral onder druk toen hij nog de reeks Robbedoes en Kwabbernoot tekende, een zwaar karwei dat hij zijn opvolgers in feite niet toewenste. Hij was zijn eigen grootste criticus en was vaak heel erg ontevreden over zijn tekeningen. Als de perfectionist weer eens terneergeslagen was, kwamen beste vrienden als Peyo hem opmonteren of hem uit de nood helpen door bijvoorbeeld mee een verhaal te schrijven, zoals met Hommeles in Rommelgem is gebeurd. Bij het maken van QRN op Bretzelburg zat Franquin zo diep dat de publicatie van het verhaal in het weekblad Robbedoes maandenlang werd onderbroken. Hij zette toen in zijn eentje Guust Flater verder nadat zijn medewerker Jidéhem jarenlang de gags had uitgewerkt. En daardoor hervond hij de liefde voor het tekenen. Ook Zwartkijken kwam tot stand in een depressieve periode. In plaats van de vele zwarte vlakken met penseel vol te schilderen, arceerde hij die uren- en urenlang met een Rotringpen. Het plaatsen van miljoenen streepjes had op hem een soort meditatieve werking. Inhoudelijk hielpen de cynische gags ook wel om zijn maatschappijkritiek van zich af te schrijven. Dat sijpelde geleidelijk aan eveneens in de gags van Guust door.

Foto van Emmanuelle Sterpin uit 1984 (dankzij Yvan Delporte voor de verjaardag van Fred Jannin).

Willy Vandersteen legt in dit interview uit De Telegraaf van 18 september 1981 uit waarom het Vlaamse taalgebruik in Suske en Wiske moest aangepast worden. Dat kwam door boze Nederlanders, met een concreet "flikker"-voorbeeld dat niet door de beugel kon.

Willy Vandersteen: "De belangstelling voor strips is in Nederland niet altijd zo groot geweest. Een jaar of vijftien geleden werd nog beweerd dat kinderen die strips lazen dom waren, of het minstens zouden worden. Pas de laatste tien jaar zijn de Nederlanders in groten getale strips gaan lezen. Toen de eerste Suske en Wiske-verhalen in de kranten verschenen, heb ik heel wat boze brieven gekregen van verontruste lezers. Vooral het Vlaamse taalgebruik leverde in het begin nogal wat problemen op. Het ergste vonden de Nederlandse briefschrijvers dat ik Lambik had laten zeggen: 'Ik flikker u uit het raam'."

De ingreep had wel gewerkt, want in diezelfde periode van het interview was de oplage per nieuw album al gestegen tot 300.000 exemplaren... die na enkele weken al waren uitverkocht, waarop nog eens 200.000 exemplaren werden bijgedrukt.

Voor de modernere strips begin jaren 1980 had Vandersteen zowel bewondering als kritiek: "Prachtige tekeningen zie je daar (op stripbeurzen, red.). In mijn jonge jaren was er geen opleiding tot striptekenaar, nu leren ze álles. Het is alleen jammer dat het vaak eerder illustraties bij een verhaal zijn (dat dan ook nog door een ander is bedacht), dan strips. Zélf kunnen ze geen verhaal meer bedenken, daarom betwijfel ik of die jonge tekenaars echt grote bekendheid zullen krijgen. Hoeveel lezers hebben genoeg verstand van tekenen om die werkstukken écht te kunnen waarderen."

Kritiek op zijn belerende toon en te weinig politieke betrokkenheid pareerde hij als volgt: "Voor politiek heb ik nooit tijd gehad, maar mijn gezond verstand zegt me dat oorlog en ellende, honger en onderdrukking niet goed zijn. Mijn striphelden nemen daar dus stelling tegen. Ik probeer iets positiefs te laten doorklinken. Niet alles afbreken, natuurlijk wel vernieuwen." Waarop hij uitweidt over zijn nieuwe reeks Robert en Bertrand.

Het was ook de periode waarin Vandersteen in Antwerpen een oude bioscoop had gekocht om die om te turnen tot een "Museum voor het Stripverhaal". "Er komt een expositieruimte, een atelier waar kinderen hun tekentalent kunnen toetsen en een filmzaal. Verder wil ik nu eindelijk weleens écht leren tekenen, je zult me niet willen geloven, maar ik kan nog steeds geen rechte lijn uit de hand trekken!" Dat museum is echter nooit tot stand gekomen.

Ridley Scott, de regisseur van onder meer Alien, Blade Runner en Gladiator, blikte in 2019 een reclamefilmpje in voor het Franse cognacmerk Hennessy XO waarin hij diverse beelden inspireerde op het werk van Mœbius. De lange versie duurt meer dan vier minuten.

Toen Ridley Scott in 1983 zijn film Blade Runner kwam presenteren in Frankrijk, stond hij erop Enki Bilal te ontmoeten, enkel om hem en nog wat andere auteurs, zoals Philippe Druillet, Mœbius en Jean-Claude Mézières, te bedanken voor hun strips die uiteindelijk Blade Runner hebben geïnspireerd.

We hebben het altijd geweten. De Teletubbies zijn gewoon plagiaat van The Lord of the Rings.

De Batmobile uit de tv-reeks van 1966 tot de film Batman vs Superman uit 2016. 

Uit de archieven van de Brusselse stripjournalist en -scenarist en voormalig hoofdredacteur van diverse stripbladen Jean-Claude De la Royère komt deze door Alec Severin gesigneerde strip van een Franstalig Suske en Wiske-album. Er staat ook een Smurfje bij van Peyo. Severin ondertekende het met "Willy Seversteen", wat De la Royère deed knipogen naar de vele schrijffouten in de eerste Franse vertalingen van Vandersteens Suske en Wiske. Het is een vaak voorkomende kritiek dat de Franstalige Bob et Bobette-strips in feite slecht vertaald waren.

Deze collectieve covertekening werd in 2013 verkocht op een veiling. De tekeningen zijn van Janry, François Walthéry, Pierre Seron, Alec Severin en André Franquin. De cover was in 1982 bedoeld voor deel 2 van Robbedoes Album+, ooit een kortstondige kwartaaluitgave van het weekblad Robbedoes. De werkelijke cover was zonder de toevoegingen van Seron, Walthéry, Severin en de onderste cartoon van Franquin. Op de plaats waar Walthéry een valse cover van Natasja met Steven Sterk (die hij nog voor Peyo heeft getekend) invulde, stond uiteindelijk een cover van Kasper Kruid door Sirius dat nooit in album is verschenen.

Een foto zonder en met flash.

Het is dit jaar 60 jaar geleden dat de campy tv-reeks Batman voor het eerst op tv kwam. De eerste aflevering werd op 12 januari 1966 uitgezonden met Adam West als Batman en Burt Ward als Robin. De in Cuba geboren Amerikaanse acteur Cesar Romero schitterde daarin als The Joker. En dan moet je weten dat er vele gegadigden waren voor die rol. Zelfs Frank Sinatra hengelde ernaar. Maar Romero weigerde wel zijn kenmerkende snor af te scheren boven de vet met rood geaccentueerde lippen. Hij maquilleerde dan maar die snor, zoals je op de eerste foto van achter de schermen kan zien. Eenmaal je dat weet, kan je hem nooit meer in de afleveringen bekijken zonder op die weggepoetste snor te letten. Let er ook op op de kleurenfoto's.

Van de tv-reeks werden uiteindelijk 120 afleveringen opgenomen, verdeeld over drie seizoenen. Tot de komst van Smallville in 2007 hield de reeks het record met de meeste afleveringen van een live action tv-reeks naar een superheldencomic. Hoewel de kijkcijfers in het begin ontzettend hoog waren, met soms meer dan 50% marktaandeel, daalden die na een tijdje meedogenloos. Het was nog de bedoeling dat de reeks zou verhuizen van ABC naar NBC tot er ontdekt werd dat er voor honderdduizenden dollars aan decors vernietigd waren. In plaats van die opnieuw te bouwen, cancelde NBC de volledige reeks.

De impact van de tv-reeks op de stripreeks kwam in twee gedaanten. Ten eerste kregen de comics een enorme boost in de verkoop. En die was welgekomen, want de verkoop was dermate aan het zakken dat DC overwoog ermee te stoppen. Bovendien betekende de Batmania een grotere verkoop aan merchandising. De komische toon van de tv-reeks werd echter ook overgenomen in de stripverhalen. Begin jaren 1970 had men daar schoon genoeg van en kwam er een tegenreactie. Denny O'Neil en Neal Adams voerden een Batman op die weer donkerder was. Maar het zou nog lang duren tot Batman van z'n "POW", "SPLAT!", "SOK!"-imago afkwam, mede dankzij de Dark Knight-comics van Frank Miller en de eerste Batman-film van Tim Burton in de jaren 1980.

Het is vandaag 113 jaar geleden dat Willy Vandersteen is geboren. In 2013 verkregen we het recht om een interview uit 1982 te mogen publiceren. Het was meer dan 30 jaar blijven liggen in het archief van de Franse striphistoricus, romanschrijver en scenarist Yves Frémion. Daarin vertelt Vandersteen over zijn studio, zijn productie voor het weekblad Kuifje, over plagiaat, zijn achtergrond en de reeks die hij toen net aan het ontwikkelen was: Robert en Bertrand.

Enkele uitspraken uit het interview:

"Degene die het bedenkt, is het belangrijkste. Hergé zei me dat hij er twintig jaar voor nodig had om door te hebben dat het verhaal belangrijker is dan het beeld. Het is hij die de ­grafische stijl en de klasse heeft aangedragen, het is hem die de eer toekomt."

"Het is vreemd dat op de honderd titels die we hebben, het publiek de dertig eerste verkiest, uit de losse pols getekend, zonder er bij na te denken, zonder perspectief, zonder naar de proporties te kijken, het kwam uit zoals het uitkwam. Die naïviteit, daar houden de mensen van, ook de jongeren. Ik had zo verder moeten blijven doen, zoals ik tevoren deed, tekenen zonder er bij na te denken. Nadien leerde ik over de bladschikking, over decors, je leert zachtjes aan..."

"Hergé, die in feite een realist was, zei me: ‘Ik begrijp u niet, uw helden vallen uit een vliegtuig zonder zich zeer te doen, gij houdt uw publiek voor de zot...’ Ik had een andere opinie. Ik deed dat altijd voor de mensen zodat ze, zelfs al was het maar voor twee-drie minuten, hun dagelijkse zorgen vergaten. Dat kan je niet anders bereiken dan door het irreële, het fantastische. Dat zit in mijn bloed, door mijn afkomst, door mijn land: denk maar aan de liederen van Jacques Brel, aan Ghelderode, aan Jean Ray, dat is deel van onze cultuur. (...) Toen ik aan mijn carrière begon, waren het goede tijden, we hadden zo voort kunnen werken tot het eind onzer dagen, we hadden net vijf jaar miserie ­gekend, de oorlog. De volgende vijftien jaar waren de hemel op aarde. En nu is het opnieuw om zeep. De mensen hebben meer nood aan het irreële dan aan de realiteit. In hun krant gaat het over terrorisme, zestig mensen vermoord, allemaal gruwel, en achteraan in de krant, met de strip, is er iemand die je doet glimlachen, die vertelt over een pratende boon, of over een zingende vlinder, dat doet de zorgen vergeten."

Het volledige interview vind je hier.

LEGO onthulde de allereerste bouwset van Peanuts naar de stripreeks van Charles M. Schulz. Op 1 juni komt een set uit van 964 LEGO-blokjes waarmee je het befaamde rode hondenhok van Snoopy, de hond zelf, diens maatje Woodstock en enkele attributen kan bouwen. De verkoopprijs is vastgelegd op 89,99 dollar, nu al hier te bestellen.

Het ontwerp kwam tot stand dankzij een LEGO-fan via deze website waarop voorstellen geplaatst kunnen worden die LEGO officieel in overweging neemt zodra ze een minimum aantal vereiste stemmen halen. Momenteel wordt er ook onderhandeld over een Kuifje-set met de bekende raket naar de maan.

Op 25 juni verschijnt Jommeke 332: De Bron van de Jeugd en dat is het eerste album van Steve Van Bael, die de gelederen van de gilde Jommeke-tekenaars vervoegt. Dat doet-ie op scenario van Kristof Berte. Met deze illustratie staat hij er zelf even bij stil. Een cover en previewpagina’s zijn er nog niet. Steve is een voormalig tekenaar van de Kiekeboes en de inmiddels stopgezette reeksen Nachtwacht en Milo (allebei naar tv-reeksen). Tot zijn eigen creaties hoort de detectivereeks Figaro.

De inhoud: “Tijdens een ijsberenduik stoot kapitein Jan Haring op een boodschap in een fles. Hij is ervan overtuigd dat het bericht afkomstig is van zijn vader, die tientallen jaren eerder schipbreuk leed en nooit werd teruggevonden. Samen met Jommeke en zijn vrienden zet de kapitein meteen koers naar de coördinaten die op het briefje staan. Onderweg toont een piratenbende onder leiding van de woeste kapitein Rufus Rotsbaard opvallend veel interesse in de flessenboodschap. Volgens Rotsbaard verwijst een tekening op het briefje naar niets minder dan de legendarische bron van de jeugd. Lukt het Jommeke en zijn vrienden om de piraten tegen te houden en het geheim van de bron te beschermen?”

Vandaag is het precies negenenveertig jaar geleden dat de Kiekeboes (toen nog onder de reeksnaam Kiekeboe) voor het eerst in de krant Het Laatste Nieuws te lezen was. Volgend jaar viert de Vlaamse stripfamilie dus zijn vijftigste verjaardag. Dat zal zeker en vast gevierd worden, alleen weten we nog niet hoe. Met de eerste foto uit 2022 vierde Merho toen nog de vijfenveertigste verjaardag van de reeks.

Onlangs werden de delen 168 en 169 aangekondigd voor respectievelijk 16 april en 25 juni. Sinds deel 165 zijn tekenaar Charel Cambré en scenarist Mike Beyers verantwoordelijk voor de verhalen. Na een overgangsperiode — met onder meer de na drie delen afgevoerde De Nieuwe Avonturen van de Kiekeboes door Cambré en Nix — komen er weer meer albums per jaar uit.

De inhoud van deel 168, Pittig Gestoord: "Het zit Alanis voor een keer mee. Wielrenner Door Dauwer is haar nieuwe vriendje én ze wordt het gezicht van Pomme Piedom, een lijn van beautyproducten op basis van appels. Die modellenopdracht brengt ook de Kiekeboes tot in Haspengouw. Daar maken ze kennis met Bénédicte Thijnen van Pomme Piedom. Haar vader Norbert Thijnen heeft een appelboomgaard en doet zaken met de louche zakenman Buli Pestkov. Wanneer Norbert een superappel met heel bijzondere kwaliteiten ontwikkelt, doen zowel Pestkov als Door er alles aan om het geheim ervan te ontsluieren. Echt gevaarlijk wordt het wanneer Norbert wordt ontvoerd. Vanaf dan doen onze vrienden er alles aan om hem te bevrijden. De geheime opdracht die Marcel van zijn baas kreeg, kan daarbij helpen."

De inhoud van deel 169, Buitenspel (deze titel ligt nog niet vast): "Van de Kasseien sponsort een voetbaltoernooi voor de slechtste teams uit verschillende landen. De voorzitter van dat toernooi is niet onomstreden, maar dat mag het enthousiasme niet temperen: nonkel Vital supportert volop, Moemoe heeft een plaats in de loges en Nopel mag mee het veld op. En Marcel? Die mag van zijn baas de grasmat onderhouden. De Kiekeboes zijn ook gastgezin voor de spits van het Braziliaanse team, maar al snel merkt Charlotte dat deze jonge speler in de problemen zit. Wanneer het vriendje van Alanis met zijn hooliganclub gevaarlijke plannen lijkt te smeden, gaan er bij Fanny alarmbellen af. Kan de dramatische afloop van de finale nog afgewend worden?"

Het vergt maar een kleine misstap om van Jommeke in de Knel een Jommeke in de Cel te maken.

Een oude cartoon van Reinhart Croon.

In het Franse, komische stripblad Fluide Glacial hebben sinds haar ontstaan in 1975 vele bekende tekenaars gepubliceerd. We noemen onder meer Marcel Gotlib, André Franquin, Blutch, Claire Bretécher, Manu Larcenet, Riad Sattouf en één enkele keer ook Hermann. Voor nummer 27 van 1978 tekende hij deze morbide gag over een redder met een wel héél krachtige longinhoud. 

Deze gag is in het Nederlands te lezen in de aangevulde heruitgave van Lugubere Verhalen, in 2016 verschenen bij Glénat.

Thorgal is in Polen heel geliefd, niet in het minst omdat tekenaar Grzegorz Rosinski er geboren is. Onder de vele fans zitten ook de zussen Bui, die een heuse fanfilm over Kriss van Valnor hebben gemaakt met de hulp van een groep cosplayers. Omwille van rechten bestaat er geen volledige versie van de film op het internet. Op YouTube staan wel enkele korte fragmenten. Hun liefhebberswerk leidde naar een samenwerking met vader en zoon Rosinski, die erg opgetogen waren over het werk van de Bui-zussen, en uitgeverij Le Lombard. Ze kregen de opdracht om promofilmpjes te maken voor de app Thorgal: Le Compagnon Officiel, een soort multimedia-encyclopedie over Thorgal voor tablets en smartphones. Een van die spotjes werd ook op de Waalse tv uitgezonden.

Tegenwoordig leiden de Bui-zussen een eigen filmproductiebedrijf voor korte films, muziekvideo's. Op hun website kan je onder meer een fragment uit de kortfilm Lord of the Woods uit 2021 bekijken met een krijgster die Kriss heet.

Doorheen de voorbije decennia zijn al vele projecten ontstaan voor films, tekenfilm- en tv-reeksen van Thorgal. Meestal stranden die al bij het opstellen van de contracten, anderen sneuvelen in vroege ontwikkelingsfases of door plotse faillissementen van productiefirma's. En nog steeds strijden producenten van over de hele wereld volgens zoon Piotr Rosinski om de rechten om van Thorgal bij voorkeur een tv-reeks te maken. Tot nu toe allemaal zonder concrete gevolgen. Ook de groots aangekondigde plannen van de Duitse regisseur Florian Henckel von Donnersmarck (Das Leben der Anderen, The Tourist) uit 2016 zijn dode letter gebleven. In 2018 luidde het nog dat het bovenaan zijn prioriteitenlijst staat, maar sindsdien bleef het stil.