65 of 2155
1001 Verhalen van Marcel Rouffa en Marc Legendre in maart 2026
De vriendschap en de samenwerking tussen de stripmakers Marcel Rouffa en Marc Legendre gaan al heel wat decennia mee. Tot hun gezamenlijk palmares — met de verhouding Rouffa als tekenaar en Legendre als scenarist — behoren de jeugdreeks De Familie Klipper en de one-shots Asem en Camping Paraiso. In maart publiceert Oogachtend hun jongste spruit, 1001 Verhalen, een album van 128 pagina's dat 26 euro zal kosten. Elf jaar na hun vorige album, Camping Paraiso, is dit hun nieuwste publicatie als duo. Oogachtend geeft het uit op het formaat 17 x 24 centimeter in softcover. Hieronder krijg je de korte inhoud en vervolgens extra uitleg van Marc Legendre, die zich voor zijn scenario baseerde op eigen ervaringen, herinneringen en met een interessante, exotische invloed.
"Boezemvrienden Miles en Nuro zitten zonder werk en dromen van een ander leven. Op een dag kruist Blue hun pad, een jonge vluchtelinge die ook een nieuw leven wil en daarvoor een oud leven moet verzinnen. Ze leeft in angst en hoopt ooit onzichtbaar te worden voor haar achtervolgers die haar met de dood bedreigen. Miles en Nuro besluiten haar te helpen. Met een tot foodtruck omgebouwde stadsbus trekt het drietal zuidwaarts, maar Blue blijft ervan overtuigd dat ze gevolgd wordt. Zelfs met duizend-en-één verhalen slaagt ze er niet in het verleden van zich af te schudden. Wanneer haar verzinsels ervoor zorgen dat ook Miles en Nuro gedwongen worden te liegen, dreigt wat ze hebben opgebouwd verloren te gaan. Miles wil de waarheid — maar bestaat die wel?"
Legendre: "Iedereen kent de verhalen over Lampedusa of de vluchtelingenkampen in Griekenland, maar intussen wagen jaarlijks ook duizenden mensen in gammele bootjes de oversteek naar de Canarische eilanden. Het is een van de gevaarlijkste routes die ze kunnen kiezen. Ik zocht al lang naar een manier om er iets over te maken en omdat het in Heden Verse Vis (getekend door Charel Cambré, red.) over onszelf gaat, konden we in het derde deel een passage over het thema inlassen. Dat het leed en de menselijke drama's veel gezichten hebben, vergeten we wel eens. Of misschien willen we het gewoon niet altijd weten. Maar op een eiland is er geen ontsnappen aan.
Op het kleinste eiland van de archipel zijn maar een paar winkels. Ze verkopen er vooral wat de eilanders écht nodig hebben: werktuigen voor op de finca (landelijk gelegen Spaanse boerderijen of landhuizen, red.), gereedschap om een sputterende motor aan de praat te krijgen, visgerei, wijnvaten, spullen om dieren te slachten en chemische troep tegen insectenplagen. Daarom keek iedereen vreemd op toen er opeens een winkeltje verscheen met modieuze reistassen en stevige koffers in de etalage. En zoals je elders een boekhandel binnengaat om rond te neuzen zonder iets te kopen, stapten de eilandbewoners het winkeltje met reistassen binnen. Ook wij.
Zo raakten we aan de praat met de intrigerende uitbaatster. De eerste keer vertelde ze dat ze uit Parijs kwam, de tweede keer zei ze dat ze uit Turkije kwam. Maar van buur José, die de eigenaar van het pand kende, hoorden we dat ze in werkelijkheid uit Iran kwam. De volgende keer dat we haar zagen, deden we alsof ze dat al eens verteld had. Ze keek ons een poosje bedachtzaam aan en zei toen dat het kleine eiland de eerste plek was waar ze de indruk had dat ze veilig was. Elders had ze altijd priemende blikken in haar rug gevoeld, werden zij en haar familie bedreigd en zat er niets anders op dan te verdwijnen. Ze had telkens geprobeerd haar achtervolgers met verhalen en verzinsels op een dwaalspoor te brengen, maar dat was nooit gelukt. En ik vrees dat het ook deze keer misging, want toen we enkele maanden later naar het eiland terugkeerden, was het winkeltje gesloten en bleek de raadselachtige vrouw van de ene op de andere dag verdwenen. De ontmoeting met haar was de aanleiding en inspiratie voor 1001 Verhalen.
De verhalen die Blue over haar overgrootvader vertelt, zijn gebaseerd op de anekdotes over Goha, de volksheld van het Midden-Oosten (Goha is een Arabische folklorefiguur die bekend staat als de 'wijze dwaas' die door middel van komische vertellingen en anekdotes menselijke gebreken blootlegt, red.). Ik kreeg ze lang geleden van een zeilster uit Zuid-Afrika die zei: 'Die komen ooit van pas.'
Marcel is een compagnon de route. Enkele dagen nadat ik hem over 1001 Verhalen vertelde, mailde hij schetsen van de hoofdpersonages, de Kwibus en de eerste pagina. Zo gaat dat altijd, we spreken niks af, beginnen eraan en zien later of het wat is en of we een uitgever vinden. Dat is een manier van werken die steeds minder mensen 'gezond' vinden. Als er geen centen tegenover staan, wordt de strip niet gemaakt. Begrijpelijk, maar wij stammen nog uit een tijd dat je niet met zo'n zaken bezig was. Dinosauriërs noemen ze zo'n mensen, of onnozele kiekens, dat kan ook.
We stuurden enkele pagina's en het scenario naar Oogachtend en kregen prompt antwoord van Ann Jossaert. Ze had interesse en wou de making-of graag op de voet volgen en begeleiden. Ann is een uitgeefster uit de duizend. Ze is bevlogen en gedreven, denkt mee, geeft raad, luistert en wijst de weg. En ze kan streng zijn, wat een project zoals 1001 Verhalen ten goede komt. Geen gekoketteer of pronken met sociaal engagement, geen uitleggerige dialogen om alles drie keer te verduidelijken, geen sentimenteel gedoe... rechttoe rechtaan, zonder opsmuk."
Het resultaat kan je in de tweede helft van maart lezen.
65 of 2155