Naslagwerk over Sjors en Sjimmie door de Wiroja's

Ger Apeldoorn kennen we de voorbije jaren vooral van zijn gesmaakte boeken De Jaren Pep en opvolger De Jaren Eppo, waarin hij de geschiedenis van deze Nederlandse stripweekbladen uit de doeken deed. In elk nummer van het wederopgestane Eppo verzorgt hij de stripnieuwsrubriek en daarnaast is hij redacteur of schrijver van talloze andere artikelen, dossiers (voor de integrales van Trigië en voor de catalogussen van het MoCA) en publicaties die met strips te maken hebben. Hij gaat ook door het leven als scenarist van tv-reeksen en stripverhalen (Dutch, Fflint, Poh en Slim, StarBarz). Op Facebook liet hij zich onlangs ontglippen dat hij werkt aan een boek over Sjors en Sjimmie, een Nederlandse stripklassieker, specifiek over de versie van de Wiroja's, zijnde Wilbert Plijnaar, Robert van der Kroft en Jan van Die. 

Van der Kroft tekende de komische reeks over de brokkenmakers, belhamels, doerakken, donderstenen, rausdouwers en andere equivalenten van snotapen vanaf 1975 in het samengestelde stripblad Eppo dat voortkwam uit Sjors en Pep. Dat deed-ie toen nog op scenario van Patty Klein. Na een eerste album namen Plijnaar en van Die in 1977 — volgend jaar dus vijftig jaar geleden — het stokje over om de modernisering van de wat oubollig geworden stripreeks van Frans Piët voort te zetten. Deze tekenaar maakte de reeks tussen 1938 en 1969 als Nederlandse versie van de oorspronkelijke Amerikaanse krantenstrip Winnie Winkle (waaruit de Sunday page-strip Perry Winkle voortvloeide) van Martin Branner. De modernisering was al ingezet door Piëts opvolgers Jan Kruis (1969-1970) met Martin Lodewijk als scenarist en Jan Steeman (1970-1975) met diverse scenaristen. 

Sjors en Sjimmie waren populairder dan de gagreeks Eppo, die als albumreeks geen succes werd. In 1988 werd het blad omgedoopt naar Sjors en Sjimmie Stripblad en nog later SjoSji. Naast de wekelijkse gags kwamen er korte verhalen in het blad te staan. Dat vereiste een grotere productie die van der Kroft grotendeels overliet aan een Spaanse tekenstudio. Tegelijk was daar voor hem het beter betaalde Claire in het vrouwenblad Flair bijgekomen.

In 1999 verdween Sjors en Sjimmie Stripblad van de markt en kwam de stripreeks in 2000 tot een einde. Ondanks diverse pogingen om de rechten te recupereren van Sanoma (nu DPG Media), was Sjors en Sjimmie de grote afwezige in de comeback van Eppo in 2009. Tien jaar later beleefde Sjors en Sjimmie uiteindelijk wel een comeback in StripGlossy. Daar is het auteursteam nu mee gestopt. De frequentie van StripGlossy lag zo laag dat een volwaardig nieuw album niet mogelijk was. De twintig laatste gags krijgen evenwel een plaats in het boek met een extra gag speciaal voor de uitgave.

Ger neemt als gepensioneerde zijn tijd voor zijn boek en laat zich niet overhaasten, hoewel de tekst al vergevorderd is. Het kan de inhoud alleen maar ten goede komen. Details over die inhoud en de timing voor de verschijning zullen we op een later tijdstip met je delen. De titel wilde hij wel al officieel aan ons kwijt: Bareuh! De Laatste Avonturen van Sjors en Sjimmie.