Ditjes en datjes (7)

Fariboles heeft een nieuw beeldje uitgebracht van Guust Flater uit een van de gags waarin hij voor een gekostumeerd bal verkleed gaat als de Marsupilami, die andere grote creatie van André Franquin. Het is 32 centimeter hoog. De oplage is 350 exemplaren. En het kost verzamelaars 690 euro.

Wel, wie zien we hier als piraat op deze zelden gepubliceerde foto? Niemand minder dan Edgar P. Jacobs, de schepper van Blake en Mortimer! Zo was de voormalige operazanger te zien in het toneelstuk La Malédiction. Hij vertolkte daarin de piraat Ascanio. Het stuk werd slechts éénmaal opgevoerd in 1928 tijdens het programma Tournées Rivolis in de zaal Mercelis in Brussel.

Bezoek uit de Ruimte is een volgend avontuur van Jommeke door Philippe Delzenne op scenario van Marc Legendre. Over de covertekening vertelt de "grasinlever" het volgende: "Deze laat ik nog wat rusten voor er met inkt over te gaan. Dan merk ik nog wat ‘foutjes’ op… Zo heeft Jommeke een iets te groot voorhoofd en hier en daar liggen plooien nog niet lekker. Al kan ik die bij het inkten wel juister aanvoelen. Ik maak er ook steeds werk van om decorstukken als struikjes zeer mooi uit te werken en ook daar moet een blad als een blad aanvoelen. Zelfs gras mag geen lukraak krabbeltje worden. Als ik bijvoorbeeld gras schets of teken, beeld ik mij gras in, ik ben dan ‘gras’… Dat helpt. Zoals in de Studio Herman Teirlinck vroeger gevraagd werd om een stoel te spelen, speel ik hier ook decorstukken om mij in te leven. Punt is om met veel goesting wat op papier te zetten… Plezier beleven met de belevenissen van Jommeke."

"We zijn van dezelfde generatie, we luisteren naar dezelfde muziek, we lezen dezelfde romanschrijvers, dezelfde strips. We hebben eenzelfde smaak voor het fantastische en de grote mysteries. Die gemeenschappelijke smaken vonden we niet meteen in elkaar. We ontdekten ze geleidelijk aan. We zijn bijvoorbeeld allebei fan van Alain Dodier en zijn reeks Jerome K. Jerome Bloks. Dat is onze favoriete strip van het moment."

Rodolphe (78 jaar intussen) somde in 2015 op waarom hij toen al ongeveer dertig jaar goed kan samenwerken met Leo (al 81) met wie hij bevriend raakte. Ook hun vrouwen schieten goed op met elkaar. Die samenwerking begon met de avonturenreeks Trent en duurt tot op heden met de buitengewone avonturen van Kathy Austin in de opeenvolgende cyclussen Kenya, Namibia, Amazonia en Scotland. Op sf-gebied schrijven ze samen Europa, de opvolger van Centaurus, en Morgen, waarvan in mei het laatste deel bij Silvester verschijnt.

Bron: dBD nummer 91, maart 2015

"Ik weet héél goed wat ik wil, en waar het met het verhaal naartoe gaat. Het gebeurt weleens dat het niet helemaal loopt zoals ik het wil, maar dan zeg ik niets — toch niet aan het publiek! Intern spaar ik mijn kritiek wel niet hoor. Dat is overigens ook een van de redenen waarom ik zo graag met jonge tekenaars werk. Die hebben een grotere luisterbereidheid. Veel van de tekenaars die in de studio werken, hadden haast niets gedaan vóór hun werk met mij. Tarquin had twee albums gemaakt en op het moment dat we met Lanfeust van start gingen, ging hij stoppen met strips maken. Mourier, die had nog nooit een strip gemaakt! Philippe Pellet... idem dito. Adrien (Floch, red.) had, wat, twee, drie albums getekend. Ik geef toe dat als je werkt met een grote tekenaar, iemand met veel ervaring, dan bestaat het risico dat de samenwerking niet zo vlot verloopt. Met Dany bijvoorbeeld — en voor alle duidelijkheid, dat is een man die ik zéér graag heb, een dikke vriend — heb ik ruzie gehad, met roepen en schelden! Op een dag zei hij me, met een hele grote glimlach: 'Luister, ik heb Greg op de zenuwen gewerkt, net als Van Hamme... Dus zie ik geen enkele reden om jou ook niet eens goed te enerveren!'" (lacht)

Voor Christophe Arleston is er een merkbaar verschil tussen het werken met jonge tekenaars voor wie hij zowat hun eerste stripreeksen schreef en met gevestigde waarden zoals Dany met wie hij het tweeluik Amazones van Troy maakte, een spin-off van Lanfeust van Troy. De albums verschenen in 2010 en 2013 (2010 en 2014 in het Nederlands) waarbij Dany zich geen deadlines liet opleggen.

Bron: Stripgids nummer 42, mei 2015

"In de periode van onze samenwerking was Jean al begonnen met het schrijven van zijn romans voor een reeks die de titel Largo Winch droeg. Zegt u dat iets? Hij schonk me de eerste verschenen delen. Ik denk niet dat hij toen al dacht aan een mogelijke verstripping. Soms denk ik weleens of... Maar ik had het al te druk... Bovendien beheerst Philippe Francq zijn tekenstijl meesterlijk voor deze reeks!"

Edouard Aidans durfde blijkbaar weleens te denken hoe zijn carrière eruit zou zien, mocht niet Philippe Francq, maar hijzelf de stripreeks Largo Winch getekend hebben. Indertijd vroeg de met Toenga al drukbezette tekenaar hulp aan Jean Van Hamme voor het schrijven van de reeks Tony Stark (niet te verwarren met de Tony Stark uit Iron Man) waarvan Van Hamme vier van de zes verhalen schreef. Aidans vergeet nu wel dat hij een kwart van zijn auteursrechten onder tafel betaalde aan Van Hamme op voorwaarde dat zijn naam nergens vermeld zou worden bij de reeks Tony Stark. De gevierde scenarist keek daar later negatief op terug.

Tony Stark verscheen in 2023 bij BD Must in twee integrales met de complete verhalen, ook degene die indertijd niet vertaald raakten.

Bron: Auracan nummer 13, maart/april 1996

Voor bepaalde van onze lezers is dit misschien een nostalgische trip. Op een retropagina over de Nederlandse stad Gouda passeerde deze foto uit 1982 met de uitbaters van De Boekelier. Je kan aan het aanbod zien dat ze ook een mooi assortiment stripverhalen te koop hadden: Suske en Wiske, Sjors en Sjimmie, Guust, Prins Valiant, Bernard Prince, Ravian, De Brokkenmakers, Norbert en Kari, Asterix, Jan, Jans en de Kinderen, strips uit Tina, Mac Coy, Blueberry, Dan Cooper, Lucky Luke, Kuifje, Donald Duck, Michel Vaillant, Buck Danny, Blake en Mortimer, Trigië, Roodbaard, De Generaal, Agent 327, Julie Wood,...

Een aanvulling van Eric Tulling: "Het waren allemaal franchisenemers van de uitgeverij VNU die het aanbod bepaalde tot het in 1990 ophield te bestaan. De Boekelier en Mijnheer Kees hadden samen landelijk negentig franchisers en die gingen over naar het Bruna-concern."

Van een opsteker gesproken! In 1990 kreeg Jeff Smith een aardig briefje van Will Eisner die hem proficiat wenste met zijn Bone. "Ik vind het goed bedacht en in zijn geheel erg aangenaam. Bone is sympathiek, zou een geweldige dagelijkse strip kunnen zijn en is fris van concept. Je treedt in de traditie van Herriman en Walt Kelly — ga zo door!! Veel succes. Je mag deze opmerkingen geheel of gedeeltelijk gebruiken om het album te promoten."

De comics van Bone begonnen pas in 1991 te lopen. Smith had dus al bij voorbaat de wind in de zeilen door een grote naam in de Amerikaanse stripindustrie. Hij kreeg er vergelijkingen bovenop met de auteurs van Krazy Kat en Pogo. Het fantasy-epos met de speelse humor van Disney en een avontuurlijke queeste zoals in The Lord of the Rings liep tot 2004 en won tijdens zijn bestaan tien Eisner Awards, de belangrijkste Amerikaanse stripprijzen vernoemd naar Will Eisner. Bone reeg nog eens dertien nominaties voor diezelfde prijzen aan elkaar. Silvester vertaalde de complete negendelige reeks in kleur tussen 2008 en 2011. De spin-offalbums Rose en Sterke Verhalen volgden in 2011 als de delen 10 en 11.

Engelstalige integrales in zowel zwart-wit als kleur verschijnen om de zoveel tijd opnieuw omdat ze telkens weer uitverkocht raken. De zwart-witintegrale is onlangs herdrukt. De Bone One Volume Edition in kleur is op dit moment opnieuw in productie en is weldra terug te koop nadat beide versies sinds een paar maanden weer eens uitverkocht waren.

In april 1972 vond een eerste internationaal stripcongres plaats in New York, georganiseerd door de Fransen Claude Moliterni en Jean-Pierre Dionnet. Op deze foto's zie je Hermann zijn personage Barney Jordan uit Bernard Prince tekenen. Hij was toen 33 jaar. Het vermelde Bowery is een buurt in Manhattan, de grens tussen Chinatown en Little Italy. In 1971 was het Bernard Prince-album Avontuur in Manhattan verschenen.

Op de eerste foto kijkt Hermanns scenarist en leermeester Greg lachend toe. Op de laatste foto komt Hergé al net zo vrolijk polsen. Hermann blijft er ernstig bij. Op die laatste foto staat rechts van Hermann nogmaals Greg. Die Amerikanen beseften wellicht maar half wat voor kanjers zij waren.

Bron: L'univers de Michel Greg

In de jaren 1980 werkten drie verschillende auteursteams aan elk een eigen versie van Robbedoes en Kwabbernoot in het weekblad Robbedoes. Enerzijds waren Nic Broca en Raoul Cauvin de opvolgers van Jean-Claude Fournier, anderzijds was er het duo Tome en Janry en dan was er nog een wekelijkse aflevering van een uiteindelijk onvoltooid avontuur door Yves Chaland. Op de redactie van Robbedoes en bij uitgeverij Dupuis woedde ondertussen een strijd tussen "conceptdirecteur" José Dutilieu en de hoofdredacteur van het weekblad, Alain De Kuyssche, die elk hun favoriet hadden. Tegelijk twijfelde big boss Charles Dupuis wie hij moest kiezen om de reeks werkelijk voort te zetten. De oplossing kwam volgens een bron uit Denemarken, want ook bij buitenlandse uitgeverijen was men op de hoogte van de vreemde gang van zaken voor de stripreeks die ze soms zelf al tientallen jaren vertaalden.

Henning Kure was de co-scenarist van Peter Madsens stripreeks Walhalla, maar tussen 1974 en 1988 ook redacteur bij de Deense uitgeverij Interpresse, die Robbedoes in Denemarken en Noorwegen publiceerde. Die konden rekenen op hoge verkoopcijfers. Kure, die het weekblad Robbedoes op de voet volgde, behoorde tot het team Tome & Janry. Hij schreef Dupuis een lange brief in hun voordeel met de boodschap dat als zij de reeks niet zouden overnemen ze zouden stoppen met het uitgeven van Robbedoes en Kwabbernoot in Denemarken. Hoewel de brief niet van doorslaggevend belang was, speelde het bij Charles Dupuis wel mee om rekening te houden met buitenlandse markten als die de reeks zouden laten vallen.

Dit gebeurde in de periode dat Broca en Cauvin hun eerste avontuur hadden gepubliceerd, terwijl Tome & Janry nog met korte verhalen opwarmden voordat ze hun eerste lange verhaal, Virus, maakten. Janry bedankte Henning Kure daarin met een knipoogje door een vrachtschip uit, jawel, Kopenhagen de naam HK Gletsjer te noemen, met de initialen van de Deen dus. Broca en Cauvin maakten daarna nog twee verhalen tot er in 1984 twee albums van Robbedoes en Kwabbernoot verschenen door beide teams. Deel 32 was van Broca en Cauvin, terwijl Virus (deel 33) het eerste was van Tome & Janry. Uiteindelijk hebben deze laatsten het pleit gewonnen. Dan toch een beetje “tak” (dank je) voor een Deen?

Bron: InédiSpirou / Thierry Cappezone

Didier Conrad ken je tegenwoordig als tekenaar van Asterix. Wij hebben 'm leren waarderen als de tekenaar van De Onnoembaren toen de reeks nog in Robbedoes liep. In die periode in de jaren 1980 werd de reeks Robbedoes en Kwabbernoot overgenomen. Een van de kandidaten was Conrad. We zullen het daar nog weleens over hebben, maar nu laten we je gewoon een pin-up van het Robbedoes-nevenpersonage IJzerlijm zien die Conrad een keertje heeft getekend. Ons kennersoog zag er een knipoogje in naar de "red velvet"-fotoreeks uit 1949 met Marilyn Monroe van fotograaf Tom Kelley. Een van die foto's werd de poster in het allereerste nummer van Playboy in november 1953.

Blake en Mortimer door José Luis Munuera, hoe zat dat ook alweer? In onnderstaand bericht gaat het nog even over Antoine Aubin die Blake en Mortimer deel 20 heeft getekend. Hij was toen eigenlijk nog een nobele onbekende die onder meer voor Disney strips tekende, waaronder Winnie The Pooh. Zijn werk voor Blake en Mortimer viel bij de rechthebbenden zodanig in de smaak dat hij ook deel 22, De Septimus-golf, mocht tekenen. Opnieuw was het zwoegen om de deadline te kunnen halen. Net zoals bij het slot van het tweeluik De Vloek van de Dertig Zilverlingen kreeg Aubin de hulp van Étienne Schréder.

Dit had Schréder daar in 2013 over te vertellen in Casemate nummer 65: "Toen Antoine me vroeg de laatste vier pagina's van hem over te nemen, sloeg ik in paniek. Ik had grosso modo drie dagen per pagina. Ik gooide me op het maken van voorbereidende schetsen, wat ik anders nooit doe. En dan hoorde ik op de radio dat met een gelijke spierkracht een hond het altijd wint van een atleet op hoog niveau. De mens denkt aan het doseren van zijn energie met zijn doel in het vooruitzicht, een hond denkt alleen aan lopen. Ik heb alle gedachten aan de naderende deadline uit mijn hoofd weggejaagd en ik ben vrij van geest beginnen tekenen. En ik kwam op tijd klaar. Ook ik heb namelijk een beroep gedaan op een andere tekenaar om mij te helpen..."

Die derde hond in het spel heeft Schréder niet vernoemd, maar het gaat om Spanjaard José Luis Munuera, een voormalige tekenaar van Robbedoes en Kwabbernoot, de spin-off Zwendel en strips als Fraternity, De Campbells, Betoveringen, Een Hart van Schroot, Peter Pan van Kensington, Zijn Geur na de Regen,... Munuera heeft Schréder geholpen bij het inkten. Ze kregen morele steun van nog een andere tekenaar: François Schuiten, die jaren later zelf een Blake en Mortimer tekende.

Zowel Aubin als Schréder maken tegenwoordig deel uit van het kransje vaste tekenaars van Blake en Mortimer. Schréder nog steeds in de functie van assistent. Voor Ted Benoit hielp hij al mee aan de decors en hij werkte ook samen met André Juillard om diens deadlines te halen.

Dat Blake en Mortimer deel 19 er is gekomen, mag een klein mirakel heten. Het was het eerste album van tekenaar René Vanpijperzele alias René Sterne (toen bekend van de avonturenreeks Adler), meteen op scenario van Jean Van Hamme. Sterne liep plots vertraging op omwille van een orkaan. De Belg woonde op de Grenadines, een van de Bovenwindse Eilanden van de Kleine Antillen, waar orkaan Ivan in 2004 bijzonder lelijk huishield en in de regio met uitbreiding tot de Caraïben, de VS en Cuba voor meer dan 26 miljard dollar schade aanrichtte. Sterne verzekerde dat hij de planning om het album eind 2006 te laten verschijnen nog steeds kon waarmaken. Dat kon hij helaas niet, want hij overleed op 15 november 2006 op z'n 54ste. Zijn vrouw Chantal De Spiegeleer, zelf ook een striptekenaar, heeft het verder afgewerkt, met wat externe hulp.

Er waren al veel uitgewerkte pagina's en tot plaat 29 stond alles al in inkt. Toch kostte het De Spiegeleer nog eens tweeënhalf jaar om het album verder af te werken. Hiervoor kreeg ze hulp van haar broer, een architect die voor haar decors in AutoCAD ontwierp, en Étienne Schréder die al meermaals tekenaars van Blake en Mortimer een handje had geholpen om ze hun deadlines te helpen halen.

Sterne en De Spiegeleer, die in 2025 overleed, hadden sowieso een aan elkaar verwante stijl. Vooral bij het tekenen van vrouwen kwamen ze terug op eigen vindingen die niet stroken met wat Edgar P. Jacobs zou hebben gedaan. Maar dat kon ook moeilijk anders, want in de tijd van Jacobs mocht hij geeneens vrouwelijke personages tekenen om geen last te krijgen met censuurcommissies. Er was dus geen referentie. En liet Jean Van Hamme nu net een archeologe opvoeren die haar mannetje kan staan en haar mondje kan roeren. Dat mondje en het kapsel dragen duidelijk de signatuur van Adler-tekenaar Sterne. En de frivole nachtkledij op pagina 33 springt echt wel in het oog. Meer naar het einde toe begint het verschil tussen Sterne en De Spiegeleer op te vallen in het nadeel van deze laatste. Topwerk in de lijn van Sternes voorgangers André Juillard en Ted Benoit was het niet. Maar het was ook geen cadeau om in zo'n streng keurslijf te moeten tekenen.

Aubin Fréchon alias Antoine Aubin tekende het vervolg en het slot van het tweeluik dat mooi op tijd een jaar later verscheen. Ook daar hielp Schréder weer een handje, want Aubin is al net zo maniakaal in zijn voorbereidingen en het uitschetsen van de pagina's als Jacobs zelf, en dat kost nogal wat tijd.

"Belgische vrouwen zijn oneindig veel toffer. Ik heb een tijd in Antwerpen doorgebracht en — oh boy — de vrouwen daar. Ze zijn veel ontspannener en opener en gemakkelijker om mee te praten. I liked that town. Ik ben er nog verliefd geworden op een paar vrouwen die ik in restaurants heb zitten tekenen."

Undergroundlegende en vrouwenliefhebber Robert Crumb houdt van Antwerpse vrouwen, althans toen hij in 2001 aan de tand werd gevoeld door het Vlaamse Maomagazine.

In 2025 kochten de dossiersamenstellers van de integrale reeks De Rode Ridder de rechten op enkele beelden aan om in De Biddeloo-jaren integraal 21 een onderzeeër uit Magiërs van Atlantis (deel 165, 1997) te kunnen vergelijken met de Nautilus die illustrator Gino D'Antonio in 1969 had getekend. Dat was voor het verhaal Twenty Thousand Leagues under the Sea, een Britse publicatie van Jules Vernes Twintigduizend Mijlen onder Zee bij uitgeverij Look and Learn Ltd. Dat was trouwens dezelfde uitgeverij van de Britse publicaties van Trigië, waarmee Don Lawrence bekendheid genoot in Nederland en wat hem tot Storm heeft geleid.

Vandaag is de vernissage van een grote expo over Hugo Pratt in Luik. Zijn bekendste stripreeks Corto Maltese liep ook in Kuifje. Corto Maltese en Haddock zijn allebei zeekapiteinen. Pratt staat hier links van Hergé op een foto uit 1977 op het Franse stripfestival van Angoulême.

Meer info over de expo lees je hier.

© foto: Luc Prime

Enkele jaren geleden was deze Flaterfoon te zien op een Franse LEGO-expo. Het zou kunnen dat de LEGO-versie van de Notre-Dame die ernaast stond in elkaar donderde als je op dit Flaterfoontje speelde.

In het weekend van 21 en 22 maart waren er vele herdenkingen voor de bomaanslagen die tien jaar geleden op 22 maart 2016 in de luchthaven van Zaventem en in het metrostation van Maalbeek plaatsvonden. Er kwamen zesendertig mensen om en er vielen driehonderd gewonden. Er volgde een wereldwijde solidariteit waarbij verschillende afbeeldingen van een huilend Kuifje viraal gingen op sociale media. Dit werd opgepikt in vele buitenlandse media. Yslaire (Samber, Frommeltje en Viola) deed ook zijn duit in het zakje met een treurend Kuifje en een Frommeltje die een T-shirt dragen met Je suis BXL erop, als herinnering aan Je suis Charlie.

"Up in the sky, look! It's a bird! It's a plane! It's Superman!" Dit is de legendarische uitspraak uit de openingsgeneriek van de Superman-tekenfilmpjes waarvan je hier een bioscoopaffiche uit 1941 ziet. De filmpjes werden tussen 1941 en 1943 gemaakt door de gebroeders Max en Dave Fleischer. Superman werd pas in 1938 gecreëerd en kende al snel een dermate groot succes dat het leidde naar merchandising, een radiohoorspel tussen 1940 en 1951 en dus ook geanimeerde avonturen. De Fleischers maakten slechts zeventien tekenfilmpjes van elk ongeveer tien minuten. Ze kwamen uit dezelfde tekenfilmstudio van Betty Boop, Popeye en de lange animatiefilm Gulliver's Travels.

Met die laatste waren de broers net klaar in 1941, wat ze niet nogmaals wilden doen. Paramount stelde ze voor om een reeks korte tekenfilmpjes rond Superman te maken. Dat zagen de Fleischers eigenlijk niet zitten, dus vroegen ze een overdreven hoog bedrag per filmpje: 100.000 dollar, wat met de inflatie nu ongeveer 1,64 miljoen dollar zou bedragen. Paramount ging akkoord voor de helft van het bedrag, nog steeds het dubbele van de toenmalige gemiddelde kost voor een tekenfilmpje. Na het eerste filmpje zakte het budget naar 30.000 dollar per aflevering.

Joe Shuster, de oorspronkelijke striptekenaar van Superman, leverde modelsheets van de personages. Om Superman te animeren, maakten de tekenaars gebruik van rotoscopie, het overtekenen van werkelijke filmopnames. De Poolse atleet Karol Krauser fungeerde hierbij als lichaam van Superman. Hij stond hiervoor twee jaar lang op de loonlijst van Fleischer Studios waardoor hij in feite de allereerste "acteur" was om Superman — letterlijk — gestalte te geven. Daarna bouwde hij in de VS en Canada een worstelcarrière uit.

Het eerste filmpje werd al meteen genomineerd voor een Oscar. De productie werd uiteindelijk toch te duur, terwijl ze minder populair werden in bioscopen waardoor Paramount de stekker uit de reeks trok. Toch kenden ze een nog vrij grote impact op anderen uit de sector. De Japanse strip- en tekenfilmmaker Hayao Miyazaki bijvoorbeeld haalde inspiratie uit de robots in het Superman-filmpje The Mechanical Monsters als ontwerp voor zijn robots in de animefilm Castle in the Sky uit 1986.

De Superman-filmpjes behoren tot het publiek domein.

"Jullie zijn het publiek, jullie zijn de schuldigen! Waarom zou je de kip met de gouden eieren slachten? Ik had een gezin te onderhouden. Dat weerhield een deel van het publiek er niet van om verraad te roepen zodra ik probeerde Thorgal anders te tekenen. Ik had andere plannen, ik wilde weer gaan schilderen, mijn handen vuil maken. Het is nooit goed voor een kunstenaar om schone handen te hebben."

Welja, Grzegorz Rosinski geeft antwoord op de opmerking dat er een periode was waarin er tot twee nieuwe Thorgal-albums per jaar verschenen. De man wou op den duur liever Thorgal schilderen dan tekenen als gevolg van andere uitstapjes om strips te schilderen, zoals het one-shot Western (geschreven door Jean Van Hamme) en het tweeluik De Wraak van Graaf Skarbek (op scenario van Yves Sente). Voor dat laatste moest er eerst een klik komen, zoals Rosinski hieronder uitlegt.

"Het is een album dat ik enorm graag heb. Ik sprak er veel over met Yves, we wilden het Parijs van die tijd herscheppen door in de straten van Brussel te slenteren. We wilden ook een piratenverhaal vertellen. Ik wist niet hoe ik dat verhaal moest beginnen, ik wilde deze keer geen stripverhaal maken, ik wilde schilderen. Mijn zoon haalde een groot vel blanco papier tevoorschijn en een maand lang heb ik eromheen gedraaid, tot op een namiddag om 15.00 tot 23.00 uur de klik kwam en ik een stortvloed aan emoties de vrije loop liet. Een avontuur van twee jaar begon."

Bron: Geek Magazine nummer 51, juli 2025

Een eenvoudig werktafeltje van een grootse tekenaar. Hergés bureau op de Louizalaan omstreeks 1960.

Bron: Benoît Peeters

21 maart is jaarlijks Wereld Downsyndroomdag. In 2019 opperde de cast van het tv-programma Down the Road het idee om die dag massaal twee verschillend gekleurde sokken te dragen om aan te tonen dat anders zijn eigenlijk heel normaal is. Fanny Kiekeboe, tante Sidonia en Urbanus gaven toen gehoor aan de oproep.

Een aanvulling van Urbanus-tekenaar Willy Linthout: "Ik weet van niks. Als ik dit geleverd had, dan zou Urbanus twee totaal verschillende kousen aangehad hebben. En geen twee kousen waarvan de kleuren zelfs bijna dezelfde zijn."