Ditjes en datjes (4)

Het ene Smurfenblauw is het andere niet. Op deze foto zie je Pierre Culliford alias Peyo en zijn vrouw Nine, de verkorte naam van de in 1930 geboren Janine Devroye. Zij gaf haar baan als bankbediende op om zich voor haar man te ontfermen over de inkleuring van zijn stripverhalen en de zorg voor assistenten als Gos, Lucien Degieter, François Walthéry, Derib en anderen die voor Peyo kwamen werken. Ze bepaalde ook mee de blauwe kleur van de Smurfen toen ze voor het eerst opdoken in het Johan en Pirrewiet-verhaal De Fluit met Zes Smurfen. Dat gebeurde door eliminatie. Een huidskleur was door Peyo al zelf uitgeschakeld, groen leek te veel op het natuurdecor waarin de Smurfen wonen en rondlopen, rood was te opvallend en geel werd als een ongelukskleur beschouwd.

Voor alle veiligheid liet Nine de precieze verfsamenstelling van het Smurfenblauw in een bankkluis achter. Nadat Peyo in 1992 overleed, wilden de kinderen Véronique en Thierry Culliford, die samen met Nine het bedrijf overnamen, hun moeder ontlasten en de inkleuring voortaan digitaal laten uitvoeren. De resultaten waren echter zo ontgoochelend dat ze met hangende pootjes terug naar mama gingen. 't Kwaad was echter al geschied en Nine wou de formule toen niet prijsgeven. Ze bleef zich daaropvolgend opnieuw ontfermen over de inkleuring van de albums.

Sinds 2005 staat de vermelding © Nine Culliford bij de inkleuring. Maar dat is een bedrijfsnaam die niet verward mag worden met de persoon. Ze overleed in 2016.

Floyd Gottfredson over de zelfmoordpogingen van Mickey Mouse: "Walt Disney gaf me af en toe suggesties, over bijvoorbeeld de korte verhalen die ik wilde maken. Eén zal ik nooit vergeten en begrijp ik nog steeds niet. Het was 1931, denk ik. Hij vroeg me: 'Waarom maak je niet een verhaal waarin Mickey probeert zelfmoord te plegen?' Ik antwoordde hem: 'Ho nou, je maakt een grapje!' Hij antwoordde me: 'Nee, ik maak geen grap. Ik denk dat je daar veel gags en interessante situaties uit kunt halen.' Ik antwoordde hem: 'Maar Walt, dat weet ik niet hoor. Wat vindt het Syndicaat hiervan? Wat denkt de uitgever hiervan? En de lezers?' Hij drong aan: 'Ik denk dat het grappig is. Doe het. Maak ze.' Vervolgens heb ik misschien tien dagen lang stroken gemaakt waarin Mickey probeerde om zelfmoord te plegen — van een brug springen en landen in de vuilnisbakken op een boot, zich proberen op te hangen terwijl het touw breekt, een pistool op zich richten, maar iets waar hij geen invloed op heeft, zorgt ervoor dat het misloopt. Ik weet niet meer alle details. Maar vreemd genoeg stond het Syndicaat hier niet afwijzend tegenover. Geen enkele strook werd door de redacteuren aldaar afgekeurd en Walt zei tegen me: 'Zie je wel, dat was grappig. Ik wist wel dat je het kon!'"

Floyd Gottfredson blikt terug op zijn samenwerking met Walt Disney voor de stripversie van Mickey Mouse. Soms had Disney vreemde verhaalideeën. Uit De Gouden Jaren van Mickey Mouse 1: 1936 | 1937 (2014), waarin de "zelfmoordstroken" niet zijn opgenomen.

Deze potloodtekening van Albert Uderzo uit 2011 behoort tot de privéverzameling van de Belgische zanger Salvatore Adamo. Uderzo heeft die speciaal voor hem getekend. Hij bezit ook een originele pagina in zijn collectie met originelen. Adamo bevond zich namelijk vaak in stripkringen dankzij hechte vriendschappen met tekenaars als Tibet, Dany en Philippe Geluck. Hij ontmoette ook stripmakers als Peyo, Georges Wolinski, Alejandro Jodorowsky en vele anderen.

Over Uderzo vertelde hij: "Ik denk dat onze Italiaanse afkomst — ook al komen we niet uit dezelfde streek, hij uit Friuli en ik uit Ragusa (Sicilië) — onze onmiddellijke verstandhouding heeft bevorderd. Op een dag kwam hij naar de Franse televisie om een van mijn liedjes op de accordeon te spelen. Dat heeft me erg ontroerd. Diezelfde avond schonk hij mij een pagina uit Asterix bij de Belgen, vergezeld van een zeer mooie opdracht: 'Aan de geweldige Salvatore Adamo, als blijk van de bewondering die ik voor hem heb en van zijn vriendschap die mij eert.' Ik heb ook van hem een tekening waarop de bard klaarstaat om een van mijn liedjes te zingen, met daarbij een grote NEEEEE!" (lacht)

Uit dBD nummer 199, 2026.

Hij speelde accordeon... JOEHOE! JOEHOE! Voor wie bovenstaand bericht over een accordeon spelende Albert Uderzo niet zou geloven. Daar bestaan beelden van, maar het zijn andere dan als eerbetoon aan Salvatore Adamo.

Wie vorige week de film Marina (gebaseerd op Rocco Granata's jeugdjaren) op tv heeft zien passeren, zou nog aannemen dat elke Italiaan in zijn jeugd accordeon heeft leren spelen.

Marc Sleen in 2014 in De Morgen over de "pretpijp" van madam Pheip en bij uitbreiding zijn (ouderwetse) idee van de ideale vrouw: "Madam Pheip, dat was de eigenares van een wassalon uit Sint-Niklaas waar ik elke dag langs moest. Ik stak de straat over als zij er was, want ik was er bang voor: een heel bazig, pijprokend manwijf dat het passerende werkvolk uitschold. Volgens mij was ze niet goed snik, maar goed, een vrouw die pijp rookte en daar ook trots op was, was wellicht het gevolg van de emancipatie van die tijd. Er zat overigens geen tabak in haar pijp, maar drugs. Denk maar aan de mensen die flauwvallen als ze voorbijkomt. Madam Pheip was een verdoken drugsgebruiker. Ik heb beslist haar in Nero onder te brengen met aan haar zijde een te brave, francofone man die niets durfde te zeggen: Philemon. Hij was gebaseerd op een burgemeester van Moerbeke-Waas, vlak bij ons (Sleen doelt op Jean Mariën, red.). Ik heb flink de spot met die man gedreven. Recht tegenover madam Pheip stond madam Nero, de wafels bakkende goedheid zelve. De vrouw aan de haard. De typische vrouw zoals ze feitelijk moeten zijn. In mijn jeugd was de ideale vrouw een goede huismoeder die haar kinderen goed opvoedde en zorgde dat haar kroost elke dag lekker te eten had. Maar nu?! Nu verdienen ze soms meer dan een man, zijn staatssecretaris of weet ik veel en koken niet meer, maar doen een beroep op een meid. Tja, goed, ik ben er niet tegen, dat is de moderne beschaving, zeker?!"

Deze Smurfin is in de jaren 1960 in de studio van Peyo in inkt gezet door François Walthéry. En wat hij daar allemaal te verduren kreeg, legde hij uit in de derde integrale van De Smurfen: "Hoeveel keer ik Peyo niet tegen me heb horen zeggen: 'Ik weet niet precies wat, maar er scheelt iets aan!' Franquin daarentegen draaide niet rond de pot: hij gomde je tekening uit, hij maakte die opnieuw voor je neus en hij zadelde je voor zes maanden complexen op!"

De ene leermeester is dus de andere niet. Peyo probeerde het omfloerst uit te leggen, terwijl André Franquin de koe bij de horens vatte. Walthéry kloeg nog meer over Peyo's manier om tekeningen af te keuren zonder uit te leggen waarom. Op een dag liet Peyo hem een Smurf hertekenen die hem niet aanstond. Door vorige ervaringen tekende Walthéy wijselijk de oorspronkelijke tekening op een kalkblad over en gomde vervolgens de tekening uit om die te hertekenen, één keer, twee keer, drie keer... Uiteindelijk verzocht hij Peyo om een schetsje te maken om aan te voelen wat hij precies wilde. Peyo liet na het maken van een voorbeeld uitschijnen dat het dus zo makkelijk kon, waarop Walthéry de overgetekende Smurf erbij haalde. Beide tekeningen waren quasi identiek. Peyo's opmerkingen hingen vaak af van zijn humeur.

Walthéry werkte tussen 1963 en 1973 voor Peyo. Zijn uitweg was Natasja, die hij in 1967 voor het eerst op papier zette, maar waarvan haar eerste avontuur pas in 1970 in het weekblad Robbedoes gepubliceerd raakte.

Ook jij kan zo sterk worden als Superman volgens deze strippagina uit de jaren 1940. Daar hoort ook zwemmen met een cape bij. Da’s normaal, man.

"Voor deze aflevering richten Robin Vinck en Kurt Morissens de blik op twee uiteenlopende, maar bijzonder ambitieuze projecten.

Eind 2025 lanceerde de nieuwe uitgeverij 11birds zijn eerste titels: Bickerton Nevis, BOSSIER en Nerissa. Drie reeksen, drie continenten, en verhalen die compact en filmisch verteld worden. Snel te lezen, maar met genoeg gelaagdheid om te blijven hangen.

De missie: niet alleen de doorgewinterde stripliefhebber bedienen, maar ook nieuwe lezers verleiden. Achter het fonds staat scenarist Robert Alexander, die samenwerkt met tekenaars uit Nederland, Brazilië en Hongkong. Stripjournaal sprak met hem over die internationale aanpak, het uitgeefplan en de ambitie om strips toegankelijker te maken zonder aan inhoud in te boeten.

Daarnaast duiken we in Gevangen in het Oranjehotel: 8 Getekende Oorlogsverhalen, verschenen bij Scratch Books. Deze anthologie, in samenwerking met het Nationaal Monument Oranjehotel en onder curatorschap van Erik de Graaf, brengt acht waargebeurde verhalen uit de Tweede Wereldoorlog tot leven in stripvorm.

Een van de makers is Nova de Hoo. Zij nam het verhaal van verzetsvrouw Riet Hoogland voor haar rekening en vertaalde dagboekfragmenten en verzetsdaden naar tien indringende pagina’s. Nova beweegt zich al jaren in een opvallende spreidstand: van werk voor bladen als Tina tot sociaal geëngageerde projecten, waaronder een stripreportage over Zuid-Afrikaanse sekswerkers. Over die veelzijdigheid — van jeugdblad tot oorlogsverhaal, van luchtig tot confronterend — sprak Stripjournaal met Nova.

We sluiten af met Bas Schuddeboom, die zich vastbijt in een ogenschijnlijk eenvoudige vraag: wie was nu eigenlijk de eerste tekenaar van Robbedoes? Rob-Vel, zegt u? Daar valt misschien toch nog iets over te discussiëren.

51 minuten luisterplezier!"

Een oud gesprek (bron onbekend) tussen Tibet en André-Paul Duchâteau over een blote Nadine en neukende Rik Ringers, oftewel over (zelf)censuur:

Tibet: "Zelfs Jacobs werd verzocht om een prent uit Blake en Mortimer bij te werken. Op de cover van een weekblad dat professor Mortimer op een trein las, zie je in het klein een ballerina staan. De directeurs van katholieke scholen eisten om haar tutu te verlengen! Vreemd genoeg merkte niemand wat op toen we Nadine creëerden. En vijftig jaar later leven Nadine en Rik Ringers in zonde!"

Duchâteau: "Nadine was altijd sexier dan Jo en Suus (van Hergés jeugdreeks Jo, Suus en Jokko, red.)! Uiteindelijk toonden we zelfs haar borsten. Nochtans moeten we zelf tegenwoordig nog aan censuur doen. Twee jaar geleden namen we de uitgever in de maling, wat al genoeg zegt..."

Tibet: "De baas van Le Lombard, François Pernot, beloofde me dat als Rik Ringers op een dag zou neuken, hij me zou uitnodigen in de Comme Chez Soi. Ik smokkelde twee uitdagende platen mee en ik won mijn etentje, maar hij was opgelucht toen hij vernam dat het om een grapje ging en dat het niet voor publicatie was bedoeld."

Het origineel en de ingekleurde illustratie van Dan Verlinden (de assistent van Janry voor De Kleine Robbe en ook de tekenaar van het Soda-tweeluik Verrijzenis en Openbaring) voor de affiche van het AéroBD-festival in Istres (in de buurt van Marseille in Frankrijk). Het festival gaat dit jaar voor de tiende keer door op 23 en 24 mei.

Kamagurka over het ontstaan van Bobje, de helft van het duo Bert en Bobje: "Nadat ik die bombardementen op Bagdad had gezien, droomde ik 's nachts van een kind zonder handen en voeten. Die waren eraf geschoten. Toch kon dat kind lopen. Toen ik wakker werd, wilde ik dat kind tekenen, en Bobje vloeide uit mijn pen. Doordat ik weet waar Bobje vandaan komt, heb ik hem altijd een veeleer tragisch figuur gevonden. Zo verwerk ik allerlei wreedheden en pijnlijke gebeurtenissen."

De door Kamagurka vermelde bombardementen zijn die uit de Golfoorlog van 1990-1991. Uit Humo nummer 3886 (2015).

Onlangs liet Régis Loisel in ons interview weten dat er eind dit jaar een gloednieuw verhaal van Magasin Général zal verschijnen, waar zijn kompaan Jean-Louis Tripp momenteel in zijn eentje aan werkt. De reeks, die als trilogie was bedoeld, verscheen tussen 2006 en 2014 in negen delen. Geen idee wat de comeback zal voorstellen, maar in 2014 noemde Tripp in Brabant Strip Magazine (in nummer 202) twee scènes die hem nog lang zouden bijblijven.

"In deel 5 is er de scène waarin Louise sterft. Ik herinner me nog alsof het gisteren was hoe die scène ontstaan is. Régis en ik zaten elk achter onze computer op de trein tussen Pau en Toulouse. We zaten elk apart de dialogen voor deze scène uit te schrijven. Toen we plots naar elkaar opkeken, zaten we allebei te huilen. En ook de dialogen die we erbij hadden bedacht, waren zo goed als identiek. Dat is toch heel straf, hé? En uiteraard is er de coming-out van Serge in deel 3. Die scène is bewust heel donker gehouden. Ik ben er zeker van dat Serge nooit in vol daglicht zou hebben durven vertellen dat hij homoseksueel was. Die avondlijke scène, waarbij je niet verplicht bent om elkaar recht in de ogen te kijken, was hier echt wel nodig."

Peter Van Gucht over de achtergrond van Suske en Wiske: "Ja, ik ben daar een tijd heel veel mee bezig geweest. Je creëert ook een soort van emotionele band en dat was waar ik naar op zoek was voor Suske de Rat. Ik wou daar iets emotioneels insteken, omdat dat de geloofwaardigheid van de figuren vergroot. Maar op den duur heb ik wel gedacht dat we daar toch moesten mee stoppen, want als je alles verklaart van hun herkomst dan ben je eigenlijk een beetje het geheim kwijt. Ik heb eens gedacht een paar albums te maken rond het verhaal waar Suske vandaan komt en met Sus Antigoon toen die nog geen spook was, maar een man van vlees en bloed. Wij kúnnen naar het verleden gaan en die reis met die boot vanuit Antwerpen meemaken en naar Amoras gaan en zien wat daar toen allemaal gebeurd is en waarom Sus Antigoon gestorven is. Dat kan allemaal. We kunnen ook eens gaan kijken waarom indertijd Wiske aan haar tante is gegeven. Daar heeft ook eens een verhaal van op tafel gelegen. Maar Suske en Wiske is ook een plezante avonturenreeks en op den duur wordt het dan te veel drama. Moesten we dat kunnen combineren met een leuk verhaal... ja, waarom niet? Maar je bent dan tóch weer dat geheim kwijt. Vandersteen heeft er ook nooit doekjes om gewonden. Die heeft gezegd: 'Suske en Wiske hebben geen ouders, omdat echte ouders dat niet zouden toelaten aan hun kinderen.'"

Huidig Suske en Wiske-scenarist Peter Van Gucht legt in 2015, in een interview voor Versus nummer 109, uit wat de uitdaging en tegelijk de moeilijkheid is aan het verklaren van de achtergrond van de personages. De achtergrond van Sus Antigoon werd zes jaar later, in 2021, alsnog uitgespit door Marc Legendre en Charel Cambré in hun spin-off De Kronieken van Amoras.

Het origineel van de knappe openingspagina uit het Blueberry-album Chihuahua Pearl en een illustratie die Jean Giraud in 2008 van de showgirl tekende. Het was in januari trouwens 55 jaar geleden dat de lezers van het Franse stripweekblad Pilote voor het eerst kennismaakten met juffrouw Chihuahua Pearl.

"Als hij dat geschreven heeft, als dat zijn wil was, ja. Technisch denk ik daarentegen dat wij, met Bob De Moor, Kuifje hadden kunnen overnemen. Om eerlijk en zonder pretentieus te zijn, heb ik meerdere hoofdjes van Kuifje verbeterd en geïnkt, altijd op vraag van Hergé uiteraard. Ik heb zelfs wenskaarten getekend waarvan sommige sindsdien zijn verkocht aan duizenden euro."

Roger Leloup (zelf bekend van Yoko Tsuno), ex-assistent van Hergé, doorbreekt een beetje de bubbel die rond Kuifje hangt: lang niet alle aan Hergé toegewezen illustraties zijn werkelijk van zijn hand. Leloup beweert ook dat hij met de tekenaars van Studios Hergé gerust de reeks Kuifje had kunnen overnemen, maar hij legde zich neer bij de wil van Hergé om er niet mee verder te gaan na zijn dood. Leloup werd vooral ingezet om technische tekeningen te maken van voer- en vliegtuigen over stations tot kapitein Haddocks rolstoel in De Juwelen van Bianca Castafiore toe.

Uit dBD nummer 94 (juni 2015).

Voormalig Robbedoes-tekenaar Yoann deelde vandaag de eerste illustratie in dit berichtje. Hij noemde het een schetsje als afleiding, uiteraard naar André Franquins Guust Flater. Het is niet voor het eerst dat hij Guust voor zichzelf, voor fans of voor specifieke publicaties heeft getekend. Zie de andere voorbeelden.

"Toen ik aan De Blauwbloezen begon, kende ik niet echt die periode van de Verenigde Staten. Ik wist zelfs niet dat er een burgeroorlog had plaatsgevonden. Ik baseerde me op de westerns die ik toen op televisie of in de cinema zag, zoals Rin-Tin-Tin of de films van Glenn Ford. Een keer de reeks was gelanceerd, was ik wel verplicht om me te interesseren voor die soldaten en me te documenteren. Ik leerde snel dat er een tijdsvak bestond dat ik niet kende en dat me van pas kon komen. Ik ben erin gedoken en ik heb interessante zaken ontdekt. Als ik Blutch en Chesterfield in Fort Bow had gelaten, ben ik niet zeker of het zo veel albums had opgeleverd."

Raoul Cauvin antwoordt op de vraag waarom de eerste albums van De Blauwbloezen zich in Fort Bow afspeelden met vooral aanvallen van indianen waarna de reeks van invalshoek veranderde door de Amerikaanse Burgeroorlog. Die omslag maakte hij nog met de oorspronkelijke tekenaar van de reeks, Louis Salvérius. Hij overleed schielijk in 1972 waarop zijn naaste collega Willy Lambil het verhaal Outlaw (deel 4) afwerkte. Die invalbeurt is zijn vaste baan geworden, tot op de dag van vandaag.

Alle gags, korte en lange verhalen die Salvérius heeft getekend, zijn in 2018 gebundeld in twee integrales met een dossier. Lambil verzet zich tegen een gelijkaardige integrale uitvoering van zijn verhalen omdat hij vindt dat dit enkel voor overleden tekenaars is weggelegd. In mei wordt hij 90 en hij is nog steeds kranig, altijd bezig met een volgend avontuur te tekenen. Er verscheen in 2025 wel een verzamelbox met vier vuistdikke bundelingen van de reeks tot deel 64, zonder dossier.

Citaat uit een interview op ActuaBD, 29 maart 2011.

"Pluto. Hij was zo'n kunstmatige hond, zo helemaal anders dan hoe je je een hond voorstelt... Ik heb hem nooit echt graag gemogen. Hij was een domme hond. En Goofy kon ik nog het minst uitstaan van allemaal. Goofy was gewoon een sufferd. Ik heb nooit gesnapt wat er nou zo lollig is aan een zwakzinnige. Nee, van alle Disney-figuren was Donald de beste."

Carl Barks in 1994 over zijn minst geliefde Disney-figuren. Donald Duck had bij hem natuurlijk een ferm voetje — of eerder pootje — voor. Donald maakte Barks groot en vice versa. Uit Humo nummer 2815 (18 augustus 1994) / Süddeutsche Zeitung Magazin.

Een aanvulling van Bas Schuddeboom: "Barks heeft ook maar één verhaal gemaakt met Mickey Mouse, overigens zonder Pluto, maar wel met Goofy. Die figuren lagen hem duidelijk minder. Bij Dell Comics hebben ze hem ook aan Porky Pig en Bugs Bunny proberen te krijgen, maar dat is ook bij één verhaal gebleven. Het was duidelijk dat hij voor Donald Duck in de wieg was gelegd!"

Een opmerking van Ariën Claij: "Eigenlijk is Duckstad best wel een vreemde stad eigenlijk. Alle mensen die daar wonen zijn een soort honden, kijk maar naar Bolderbast. Donald Duck is een eend, maar leeft als een mens, net als Mickey Mouse die een muis is, maar Pluto is dan weer een hond die zich als een hond gedraagt? Nu ben ik benieuwd waar de DNA-strengels verkeerd gegroeid zijn..."

Deze stripjes verschenen in 1985 in de krant Het Laatste Nieuws als promotie voor de allereerste albums in kleur van Bakelandt (De Gezant, deel 30) en de Kiekeboes (Het Lot van Charlotte, deel 30). Beide reeksen liepen toen in voorpublicatie in deze krant. Dat waren andere tijden, maar toen nog wel van groot belang. Merho hierover in 2011, met een voorspelling van toekomstige problemen: 

"We beseffen heel goed dat we daar 'nog eens vijf minuten geluk!' hebben gehad. Zeker wat Vlaanderen betreft, is een voorpublicatie altijd de springplank geweest naar succes. Dankzij Het Laatste Nieuws kregen we naamsbekendheid én dagelijks een pak lezers die we op een andere manier zouden bereiken. Tegenwoordig zijn dagelijke strips geen prioriteit meer voor de krant. Het spreekt voor zich dat het lanceren van een nieuwe reeks daardoor aartsmoeilijk is. We kunnen alleen maar hopen dat talentvolle striptekenaars niet ontmoedigd raken en hun ding blijven doen. Bij Standaard Uitgeverij beseffen ze goed dat er binnen een aantal jaren met hun striptoppers grote problemen kunnen ontstaan. Onze collega's en wijzelf worden immers een dagje ouder."

Uit Stripschrift nummer 415 (mei 2011).

De Britse scenarist Alan Moore over The Terminator en zijn eigen toekomstbeeld uit 1990: "Ik kijk met heel veel plezier naar The Terminator, en dan zit ik echt niet te zoeken naar een verborgen boodschap. Schwarzenegger, die een paar bussen aan stukken scheurt, dat is toch good fun? Ik zou niet in een wereld willen leven waarin dat soort entertainment niet meer zou mogen. Er is ruimte voor, maar er zit wel iets ongezonds in ons geobsedeerde streven naar escapisme. Al die fantasytrilogieën, die zich in een simpele, middeleeuwse wereld afspelen, waarin goed en slecht te onderscheiden zijn, elfen, draken... Het is een poging om je uit de echte wereld terug te trekken. En eerlijk gezegd kunnen we ons dat niet meer permitteren. Tolkien wist niet wat hij losmaakte toen hij In de Ban van de Ring schreef. Robocop is een heerlijke film, maar op een dieper niveau kan ik er geen emotionele band mee hebben. De toekomst zal niet simpeler en overzichtelijker zijn dan het heden. Dat kan ik niet geloven."

Voor Alan Moore is less ook weleens more, niet alles hoeft dus een diepere betekenis te hebben met vierlagige interpretatiemogelijkheden. Moore schreef onder andere de Batman-klassieker The Killing Joke, V for Vendetta, From Hell, The League of Extraordinary Gentlemen en de superheldenklassieker Watchmen die door allerhande journalisten en stripcritici tot op het bot werden ontleed. In het jaar van deze uitspraak moesten Tolkiens The Lord of the Rings nog verfilmd worden, evenals zijn eigen voornoemde stripverhalen. Uit Martijn Daalders Stripjaar 1990.

Wat? Een karikatuur van de Vlaamse tekenaar Jan Bosschaert door zijn Franse collega Mœbius (Jean Giraud, de tekenaar van Blueberry)? Voor dat unieke cadeau moeten we terug naar 1998. Toen vonden er in Hongkong diverse activiteiten rond tekenen en strips plaats. Uit elk land waren tekenaars uitgenodigd. Jan vertegenwoordigde België, Robert van der Kroft en Jesse van Muylwijck Nederland en voor Frankrijk was dat niemand minder dan Jean Giraud. Van die ontmoeting blijven nog foto's over (die we bij Jan vergaten te fotograferen), een tekening die Mœbius in een boekje voor Jan heeft gemaakt en dus ook een Bosschaert door Mœbius, in slechts enkele gedecideerde pennentrekken in een minuutje op papier gezet. 

Beide heren en andere tekenaars hebben tijdens die reis nog tekenles gegeven aan een klasje kinderen. Daar tekende Mœbius dan typische figuren uit zijn sf-œuvre voor, die de kindjes inkleurden... en achteraf misschien weggooiden.

Jean-Pol (Kramikske, Sammy, Samson & Gert) in 2019 over Karel Biddeloo, de tekenaar van De Rode Ridder, die toch wat angstaanjagende humor had: "Hij was een droge komiek. Hij maakte altijd grappen, bijvoorbeeld door te wijzen naar een gordijn en dan te zeggen dat daar iemand achter staat met een mes."

De Iraans-Franse striptekenaar en (teken)filmregisseur Marjane Satrapi gaf in haar autobiografische, internationale doorbraak Persepolis een goed beeld van hoe het was om als kind op te groeien in het versmachtende Iran. Dat was tijdens de revolutie die haar land in de greep van het autocratische bewind van de sjah (Satrapi's opa was zelf een prins die werd vervolgd door de sjah) overliet aan de nieuwe islamitische machthebbers. Datzelfde regime is nu aan het wankelen. 

In een interview met een Amerikaanse journalist liet ze in 2005 dit optekenen: "De wereld is niet verdeeld in landen. De wereld is niet verdeeld tussen Oost en West. Jij bent Amerikaan, ik ben Iraans, we kennen elkaar niet, maar we praten met elkaar en begrijpen elkaar perfect. Het verschil tussen jou en jouw regering is veel groter dan het verschil tussen jou en mij. En het verschil tussen mij en mijn regering is veel groter dan het verschil tussen mij en jou. En onze regeringen lijken erg veel op elkaar."

Op 12 maart verschijnt bij Standaard Uitgeverij trouwens De Lijnen die mijn Lichaam Tekenen, een one-shot van de Iraanse Mansoureh Kamari die over haar leven als kind en tiener onder het Iraanse regime vertelde. Haar getuigenissen zijn schrijnend. 

De korte inhoud: "Volgens de islamitische wet is de vader eigenaar van het bloed van zijn kinderen. Dat betekent dat hij zijn kroost nagenoeg ongestraft mag vermoorden. In de Iraanse samenleving heeft de man dus alle macht, ook over vrouwen. In dit album vertelt Mansoureh Kamari het verhaal van haar leven als kind en als tiener onder dat mannelijke juk. Ze beschrijft ontstellende feiten: de vele verboden (om te lachen, te zingen, te dansen), het risico om als negenjarige te worden uitgehuwelijkt en op je vijftiende te worden geëxecuteerd, nadat je eerst nog wordt verkracht. Ze vertelt over aanrandingen, op straat, in de taxi, bij de dokter... en de voortdurende angst, de onmacht, de onmogelijkheid om je leven zelf in handen te nemen. Maar Mansoureh vlucht uit Iran en ontkomt zo aan de voortdurende onderdrukking. Dit album is ook het verhaal van een metamorfose, van een vrouw die haar vrijheid hervindt."

Bij Silvester verscheen onlangs het eerste deel van het tweeluik Godspeed, het jongste stripverhaal van Romain Hugault. Deze tekenaar is gespecialiseerd in luchtvaart en pin-ups. Maar wist je dat er ook werk van hem in de ruimte aanwezig was? Dat heeft-ie te danken aan de Franse astronaut Thomas Pesquet die een patch van een door Hugault getekende astronautenpin-up naar het ISS heeft meegenomen. Dat was tijdens Pesquets verblijf in 2021 in het internationale ruimtestation.

Hoe Jessica Rabbit haar vormen kreeg in een beeldje van Shawn Nagle. Volgens Gary K. Wolf, de romanschrijver van Who Framed Roger Rabbit?, waar de bekende (animatie)film uit 1988 op is gebaseerd, is het een van de beste beeldjes van zijn creatie ooit.

De tekenaar van de officiële strip naar de film is trouwens een Nederlander: Daan Jippes voor de cartoonfiguren, terwijl Dan Spiegle de realistisch getekende personages voor zijn rekening nam. Ze hadden ook enkele stroken getekend voor een komische dagbladstrip, maar die is nooit tot een publicatie gekomen.

Persoonlijke tekeningen van François Walthéry voor Bibi, het koosnaampje voor de zoon van tekenaar Tibet met wie Walthéry goed bevriend was.