Ditjes en datjes (26)

Vijf pleziermakers. Links staan Marcel Gotlib en Dany. Albert Uderzo zit voor hen en rechts bevinden zich Tibet en diens goede vriend, de Belgische zanger Salvatore Adamo.

Bron: 77 Ans du Journal Tintin

De kledij van Knabbel en Babbel in de tekenfilmreeks Chip 'n Dale Rescue Rangers knipoogde naar de outfit van enerzijds Harrison Ford als Indiana Jones en anderzijds Tom Selleck als Thomas Magnum in de tv-reeks Magnum, P.I.

Om het nog meer meta te maken: Tom Selleck was in de running om Indiana Jones te spelen, maar zijn waterdichte contract voor de tv-reeks Magnum, P.I. gooide roet in het eten.

Bron: Comic Swipes

André Franquin creëerde de Marsupilami in 1952. Uit dat jaar bestaat zelfs een dédicace. Toen Marsupilami in 1987 een zelfstandige stripreeks werd, was Dargaud er de distributeur van. Na een paar albums legde een nieuwe persvoorlichtster Franquin de befaamde vragenlijst van Marcel Proust voor waarvan de antwoorden naar journalisten werden gestuurd. Die lijst is een nu ietwat luie manier om aan de hand van persoonlijke vragen iemands karakter en ziel bloot te leggen. Franquin beantwoordde alles op zijn geheel eigen manier. Je kan de complete vragenlijst met zijn antwoorden hieronder in het Nederlands lezen.

Uw favoriete deugd: Talent (van anderen).

Uw favoriete eigenschap bij de man: Behagen...

Uw favoriete eigenschap bij de vrouw: Teder zijn.

Uw favoriete bezigheid: Dezelfde als die van u, die vraag stellen! Op de tweede plaats: tekenen.

Uw voornaamste karaktertrek: Lucide infantiliteit.

Uw idee van geluk: Een vleeseter zijn in een wereld die uitsluitend bevolkt wordt door planteneters.

Uw idee van ongeluk: Een planteneter zijn... zie hierboven.

Uw favoriete kleur en bloem: Lichtgeel met zwarte vlekken. Vleesetende bloemen.

Als u uzelf niet was, wie zou u dan willen zijn? Een jonge Marsupilami, net na de puberteit.

Waar zou u willen wonen? Halverwege de hoogte in het tropische regenwoud van Palombië.

Uw favoriete prozaschrijvers: René Goscinny. Pierre Dac.

Uw favoriete dichters: De lente, de zomer, de herfst, de winter... en La Fontaine.

Uw favoriete schilders en componisten: Schilders: de zon van de vroege ochtend, de avondzon, Rembrandt, Vermeer. Componisten: de vogeltjes... en Debussy.

Uw favoriete helden in het echte leven: Schilders, componisten... + Darwin en Gandhi.

Uw favoriete heldinnen in het echte leven: Slechts één: mijn vrouw (ze kijkt over mijn schouder mee).

Uw favoriete fictieve helden: Mickey Mouse uit de jaren dertig. De wolf van Tex Avery.

Uw favoriete fictieve heldinnen: Minnie Mouse uit de jaren dertig. Roodkapje van Tex Avery.

Uw favoriete gerecht en drank: Rauwe piranha. Helder water. (Dat is niet waar! Dat is niet waar!)

Uw favoriete voornamen: Pancrasius Hilarius Adelbertus Ladislaus en Guust.

Uw favoriete zwarte beest: Een van de drie jonge Marsupilami's: de zwarte.

Welke historische figuren haat u het meest? Iedereen die gewapend was. Bweuurk!

Wat is uw huidige gemoedstoestand? Zwartkijken.

Voor welke fout heeft u het meeste begrip? Jeugdzonden.

Uw favoriete lijfspreuk: Hoeba! Hoeba! Hop!

Een schilderij van het XIII-personage Jones door William Vance. Hij schilderde dit portret in 1996 voor de portfolio 8 Women van uitgeverij Champaka.

In 2004 werd Vance in een interview gevraagd naar wat zijn favoriete personages in XIII zijn. Z'n antwoord: "Alle vrouwen uit de reeks. Het zijn geen onbeduidende dametjes. Ze zijn een beetje bijzonder. Ik hou veel van ze. Het zijn vrouwen van actie en ze hebben doorzettingsvermogen." Specifiek over Jones benoemde hij haar persoonlijkheid als favoriete eigenschap.

Vance beweerde ook eens dat het kapsel van Whitney Houston in de film The Bodyguard is gebaseerd op dat van Jones uit XIII. Een overdrijving van formaat, wat door scenarist Jean Van Hamme werd becommentarieerd in 2017 toen hij over het ontstaan van Jones vertelde: "Mijn idee was om te spelen met de Amerikaanse manieën. Een daarvan is racisme. Ik dacht dat er wel een manier zou zijn om van dat alledaagse racisme te profiteren. Volgens wat Vance in een interview zei, realiseerde hij zich pas achteraf dat hij zich door Whitney Houston had laten inspireren! Hij zegt dat hij dat onbewust heeft gedaan. Dat vind ik prima. De relatie tussen XIII en Jones is op zijn zachtst gezegd dubbelzinnig. Is zij verliefd op hem? Ja, op een bepaalde manier. Is hij verliefd op haar? Dat is meer de vraag. Jones en Carrington geven die dappere XIII wat meer diepgang."

Priceless onderonsje in 1970 met stripmakers van formaat. Van boven in klokwijzerzin: Jean Roba, André Franquin, Peyo, Albert Uderzo, Morris en René Goscinny. De optelsom van alle verkoop van hun albums, merchandising, (teken)films, games, pretparken, tekenfilm- en tv-reeksen is een miljardenbusiness. Onder elkaar gewoon goede vrienden die elkaar kenden van de stripweekbladen voor wie ze hebben getekend en geschreven: Robbedoes, Kuifje, Pilote,...

Deze oriëntatieloop van een jeugdbeweging tekende André Franquin voor het weekblad Spirou dat bij een educatief en cultureel initiatief was betrokken door in 1973 en 1974 bijna wekelijks redactionele artikelen en wedstrijden te wijden onder de titel Connaissance du Tiers-monde. Daar hoorden ook stickers bij. Het initiatief moest jongeren kennis laten maken met de realiteit van ontwikkelingslanden. Ook in andere media moeten spelletjes en pedagogische reportages de jeugd meer bijbrengen over de geografie van en het leven in ontwikkelingslanden.

De illustratie werd ook gebruikt voor de cover van het boekje Collection-Concours Tiers Monde. Op de cover is de tekening in spiegelbeeld afgedrukt. De meeste tekenaars zullen wel weten dat dit door de looprichting van de figuren komt. Het boekje was een deelnameschriftje met reglement.

Voor de twintigste verjaardag van het Belgisch Centrum van het Beeldverhaal (nu het Belgisch Stripcentrum) in 2009 tekende Dany een illustratie met heel wat Belgische stripfiguren. Halfweg de trap staan wat Vlaamse stripfiguren bij elkaar: Nero, Marcel Kiekeboe, Suske en Wiske. 

De illustratie kwam van pas voor een postzegelvel en werd achteraf tot derde mooiste postzegel van het jaar verkozen door de lezers van het filateliemagazine Philanews. 

In 2011 sierde de tekening ook de cover van een door de Belgische post en het Brusselse museum uitgegeven boekje in de collectie Philastrips. Het verscheen enkel in het Frans. Dat boekje was gewijd aan Dany en bevatte een reeks van vijf door Dany ontworpen postzegels met zijn figuren uit Roze Bottel.

Een vroege dédicace van François Walthéry uit 1970. Datzelfde jaar was zijn Natasja voor het eerst te lezen in het weekblad Robbedoes. Op dat moment was hij nog een medewerker van Peyo voor wie hij onder meer de tekenaar was van Steven Sterk, die je op deze uitgewerkte tekening ziet.

Voor Guust-gag 644, in het weekblad Robbedoes gepubliceerd in nummer 1703 van 3 december 1970, maakte André Franquin van zijn handtekening bij de gag voor het eerst een extra tekeningetje of grapje in de context van de hele pagina. "Die handtekeningen sluimerden al lang in mij. Toen Jidéhem samen met mij Guust tekende, had ik al het idee opgevat om onze twee handtekeningen tot leven te wekken. Ze hadden met elkaar kunnen vechten, elkaar de hand schudden, elkaar kunnen toetakelen of elkaar schoppen geven", vertelde hij er in 1992 over. En zelfs voor die handtekeningen maakte hij afzonderlijke schetsen. Hier zie je er enkele uit 1976.

Op 2 april 2020 overleed Juan Giménez op z'n drieënzeventigste aan het coronavirus. Hij liep het op in Sitgès, Spanje, waar hij vele jaren woonde. Medio maart werd hij opgenomen in het ziekenhuis van Mendoza (Argentinië) waar hij ook overleed. Hij was een van de eerste striptekenaars die het slachtoffer werd van het virus. 

Deze hommage is van Valentin Sécher, die voor Meta-Baron, een spin-off van de door Giménez getekende sf-reeks De Metabaronnen, meerdere albums heeft getekend. Het schilderij dateert van enkele maanden na Giménez' dood en was bedoeld voor een expo die op diverse locaties in Spanje te zien was.

Sinds 18 juli en nog de hele zomer lang kleurt het British Museum in Londen een beetje blauw. Bezoekers kunnen er een magisch avontuur beleven met The Smurfs & Bastet Trail, een speciaal gezinsvriendelijk zomerevenement waarbij je het Oude Egypte en andere oude collecties kunt ontdekken.

En mocht je dan toch in Londen zijn, kan je ook een plaatsje reserveren op een klassieke dubbeldekkerbus voor een rondrit met kopje thee en versnaperingen dankzij The Smurfs London Tea Party Adventure van Golden Tours | Gray Line London.

Op 31 juli opende in São Paulo, Brazilië, het allereerste complete Smurfen-pretpark van Noord- en Zuid-Amerika zijn deuren. Met vijftien attracties die zijn ontworpen met de nieuwste technologieën, leuke verhalen, meeslepende decors, entertainment voor het hele gezin, Smurfenlekkernijen en een speciale Smurfenwinkel is Vila Dos Smurf Park een wereld vol avontuur en Smurfenmagie waar het hele gezin van kan genieten!

Dit themapark is lang niet het enige ter wereld. Er zijn er ook in Dubai en Shanghai, terwijl specifieke Smurfenattracties te vinden zijn in het Duitse Plopsaland en tot voor kort ook in het nu gesloten Plopsa Station Antwerp.

"Take care of my boy, Roy. God bless." Dit zouden de laatste woorden geweest zijn van Stan Lee, wiens bekendste creatie Spider-Man dezer dagen opnieuw furore maakt in de bioscoop. Die Roy is Roy Thomas, Stan Lees eerste opvolger bij Marvel als hoofdredacteur. Roy bezocht Stan Lee in 2018 twee dagen vóór diens dood in het gezelschap van Roy's manager en goede vriend John Cimino. Stan had toen even een goed moment om een halfuur te kunnen kletsen, voornamelijk over strips.

Terwijl Stan z'n laatste woorden als afscheid zei, had hij de hand van John vastgenomen. "John en ik waren daar allebei door ontroerd en wisten niet wat we daarop moesten zeggen", zei Roy daar later over. Het is algemeen aangenomen dat de jongen voor wie Roy zorg moest dragen Spider-Man is.

Deze cartoon van Gary Larsons The Far Side werd in 2024 als beledigend ervaren door iemand bij The Jane Goodall Institute. De Britse antropologe kon er echter zelf goed mee lachen. Ze overleed een jaartje later.

Voorstudie en uiteindelijke versie voor een postkaart van Guust Flater door André Franquin.

Is dit geen mooi soort vakantiebibliotheek? Ontdek dit en ander illustratiewerk van Ilya Milstein op de website www.ilyamilstein.com De afgebeelde illustratie draagt de titel A Library by the Tyrrhenian Sea en dateert van 2018. 

Milstein is een in Italië geboren tekenaar die in Australië opgroeide en in New York is gaan wonen. Tot zijn klanten horen The New Yorker, Apple, Google, Spotify, Uber, Facebook, AliExpress, KFC, Absolut Vodka, Red Bull en andere voorname opdrachtgevers.

Jacques Lamontagne, de tekenaar van de westernreeks Wild West, is begonnen aan een reeks illustraties met het thema "vrouwen uit het westen". Hij werkt momenteel aan een derde schilderij. Hij denkt al luidop aan een artbook met dergelijke illustraties, potloodtekeningen en meer. Voorlopig is dat nog geen concrete aankondiging.

Een opmerking van Rob Donkers: "Kleine kanttekening: de patronengordel met revolverholster van de dame rechts is historisch gezien fout. Dit Buscadero-model was een uitvinding van Hollywood, en kwam pas vanaf 1920 in gebruik. Lamontagne is overigens niet de enige tekenaar die deze fout maakt, want bijna alle tekenaars van westerns maken dezelfde vergissing, al dan niet opzettelijk."

Wonder Woman door Milo Manara.

Flashback naar oktober 1939. De grote Amerikaanse tekenaar Milton Caniff (Steve Canyon, Terry and the Pirates) schildert een portret van de Dragon Lady uit Terry and the Pirates voor de grote filmmaker en acteur Orson Welles (Citizen Kane, The Lady from Shanghai, The Third Man). Welles bedankte hem daarna met een briefje.

Van Caniff is geweten dat hij prints liet maken van de Dragon Lady om ze handmatig met waterverf in te kleuren voor fans die om origineel artwork vroegen. Speciaal voor Orson Welles schilderde hij een andere tekening. Het dateert van een jaar na het beroemd geworden radiohoorspel War of the Worlds waarin Orson Welles tijdens dat hoorspel zo geloofwaardig in een nieuwsuitzending berichtte over een invasie van aliens dat er paniek uitbrak bij luisteraars. Het maakte van hem een ster. Ook Caniff was een fan.

Welles was niet zozeer een striplezer, maar hij hield wel erg van de krantenstrips van Milton Caniff, net zoals schrijver en Nobelprijswinnaar Literatuur John Steinbeck (The Grapes of Wrath, Of Mice and Men, East of Eden) die Caniff brieven stuurde waarin hij de Dragon Lady prees en die ook al om tekeningen van haar vroeg. Andere beroemde liefhebbers van Caniffs werk waren Roy Liechtenstein (die een prent uit Steve Canyon uitvergrootte tot een schilderij), regisseur Federico Fellini (die eveneens correspondeerde met Caniff), muzikant Bing Crosby, schrijver Umberto Eco, Playboy-baas Hugh Hefner en Edward VIII, de hertog van Windsor. Twee jaar na de uitwisseling van Caniffs tekening en het dankwoordje van Welles schreef de filmmaker opnieuw brieven naar Caniff. Dat was na de première van Welles' Citizen Kane, een film die voor vele cinefielen een van de beste films ooit gemaakt is.

Volgens een minder geciteerde bron maakte Caniff zijn tekening op verzoek van Welles himself omdat de filmmaker jaloers was op een tekening van de Dragon Lady die Caniff voor acteur Joseph Cotton had gemaakt. Cotton speelde samen met zijn vriend Welles in de films Citizen Kane, The Magnificent Ambersons, Journey into Fear en The Third Man. Voordat er nog sprake was van die films, en vóór Caniffs tekeningen voor beide heren, speelde Cotton voor diverse theater- en radiohoorspelproducties van Welles.

Philippe Berthet en Yann baseerden zich voor de tekenaar in hun reeks Pin-Up trouwens op Caniff. De pilotenreeks Terry and the Pirates bood ook inspiratie voor Buck Danny (met de Dragon Lady die te herkennen is in Lady X). Caniffs tekenstijl beïnvloedde die van Jijé, Albert Uderzo, Eddy Paape, Jean Giraud, Maurice Tillieux, Victor Hubinon en vele anderen. Ook Willy Vandersteen kende zijn werk. De Draken Lady in het Suske en Wiske-verhaal De Sissende Sampan is een rechtstreekse verwijzing. Caniffs Dragon Lady alias Madam Deal alias Lai Choi San is dan weer gebaseerd op de gelijknamige, twintigste-eeuwse Chinese piratenleidster.

Lezer Jan Hendriks gaf in een reactie op het bericht hierboven mee dat Milton Caniffs werk het ook schopte tot nose art van vliegtuigen. Hij noemde specifiek de B-17 A Bit O'Lace.

Op de neus van dit vliegtuig bracht Nick Fingelly Miss Lace van Milton Caniff aan na toestemming van de striptekenaar aan luitenant John Bauman. Caniff stuurde zelfs een illustratie op met de titel "A bit of lace" (een beetje katoen). Miss Lace was het pseudoniem van het komisch-erotische stripfiguurtje Male Call die Caniff tijdens en tot na de Tweede Wereldoorlog, tussen 1943 en 1946, op vrijwillige basis tekende voor uitsluitend Amerikaanse legerblaadjes. Philippe Berthet en Yann baseerden zich op dit figuurtje om hun stripreeks Pin-Up uit te werken. De naar Caniff verwijzende striptekenaar in Pin-Up is de tekenaar van de stripreeks Poison Ivy. En dat leidde dan weer naar een spin-offreeks over en met Poison Ivy.

B-17 A Bit O'Lace, een vliegend fort, ondernam drieëntachtig gevechtsmissies in Frankrijk kort na D-day. Het vliegtuig eindigde helaas op een sloopterrein. Maar het herwon aanzienlijke populariteit door een schaalmodel, inclusief nose art, dat een besteller was tot in de jaren 1980. Daarna bouwden andere liefhebbers van modelbouwvliegtuigen de B-17 na. De foto's na het werkelijke vliegtuig en de tekening van Caniff dateren van 2021. Dit schaalmodel is een creatie van bouwer FreightDog.

De vriendschap tussen Hergé en Tchang Tchong-Jen is een van de mooiste in stripland. De tekenaar van Kuifje ontmoette de Chinese student in 1934 aan de universiteit van Leuven. Hij maakte deel uit van het Chinese culturele uitwisselingsprogramma met België en studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten in Brussel. Hergé vereeuwigde hem in De Blauwe Lotus en later nogmaals in Kuifje in Tibet. Voor De Blauwe Lotus hielp Tchang Hergé om achtergrondinfo over China te verstrekken, om bepaalde vooroordelen weg te helpen en Chinese tekens correct weer te geven. "Tchang was een heel bijzondere jongen. Door hem heb ik de Chinese poëzie, het Chinese schrift leren kennen, ervan leren houden. [...] Door hem heb ik ook de betekenis van vriendschap, poëzie, de natuur leren begrijpen", vertelde Hergé in een interview.

Wat Hergé later nooit heeft voorgesteld aan Edgar P. Jacobs, Bob De Moor of aan andere medewerkers van zijn studio, deed hij wel voor Tchang. Hij bood hem aan om als co-auteur vermeld te worden voor De Blauwe Lotus. Dat heeft Tchang geweigerd, maar in een van de tekeningen kalligrafeerde hij wel een deel van zijn naam.

Tchang vertrok in 1937 weer naar zijn thuisland, vlak vóór de Japanse verovering van Shanghai waardoor het contact verbroken raakte. Ondanks meerdere pogingen van Hergé raakte het contact pas in 1975 weer hersteld. Tchang was inmiddels een beeldhouwer en kunstschilder. In 1981 zagen beide heren elkaar terug in Brussel. Het was niet alleen een heel emotioneel weerzien, het was ook een uitgebreid in de media opgevoerd evenement. Tchang verbleef drie maanden in Europa, waarin hij onder meer een buste van Hergé beeldhouwde. De hernieuwde kennismaking verliep echter minder vlot dan weleer. Het liep op een grote teleurstelling uit.

Hergé overleed in 1983. Vier jaar later eerde Tchang alsnog zijn jeugdvriend Hergé door een grotere bronzen buste van Hergé te beeldhouwen. Die werd in 1989 ingehuldigd in Angoulême. In 2003 werd het beeldhouwwerk verplaatst naar de Place Marengo waar een straat de nieuwe naam rue Hergé kreeg. Bij deze laatste inhuldiging waren koning Filip en koningin Mathilde aanwezig.

De in 1907 geboren Tchang overleed in 1998.

Follow-up in de zaak rond de Straalvogel uit Jommeke die momenteel in Middelkerke gedemonteerd ligt op een veld achter het containerpark. De kustgemeente wil het na de zomer verkopen via een veiling. Alessandro Tardioli, een van de twee kunstenaars van het vliegtuigje, wil het liever opknappen en een technologische update geven in samenwerking met scholen en Vlaamse instanties om het opnieuw een openbare functie te geven. Lees er alles over op deze pagina. Wordt vervolgd.