Uitgever Yves Schlirf overleden

De in het Brusselse Ukkel in de jaren 1950 geboren Yves Schlirf is gisteravond op 12 september overleden. Hij was de eigenaar van een stripspeciaalzaak, uitgever in eigen beheer, stripjournalist en uiteindelijk een belangrijke uitgever bij Dargaud.

In 1972 opende hij Schlirf Book, een van de eerste Belgische boekhandels die zich volledig op strips toelegden. Hij gaf ex librissen uit waarmee hij in het stripmilieu aan de basis lag van het nog steeds vaak gebruikte verzamelitem (lees er hier meer over). Daarnaast organiseerde hij tentoonstellingen en was hij actief als stripjournalist. Hij interviewde auteurs voor het fanzine Tip-top en schreef begin jaren 1980 verschillende rubrieken voor Spirou.

Als uitgever voor kleine labels publiceerde Schlirf vanaf eind jaren 1970 werk van onder anderen Marc Wasterlain en André Geerts. Later volgden bijzondere uitgaven rond Mœbius, François Schuiten en Benoît Peeters, Didier Conrad en Yann, André Franquin en Milton Caniff.

In 1987 haalde Jean Van Hamme, die een vaste klant was van Schlirf Book, hem naar Dupuis, waar hij op de marketingafdeling terechtkwam. Vervolgens was hij actief voor Glénat en werd hij adjunct-hoofdredacteur van het stripinformatiemagazine Les Cahiers de la Bande Dessinée. Daarna trad hij in dienst bij Dargaud, eerst als literair directeur en vanaf 2018 als adjunct-directeur-generaal van Dargaud Benelux. Deze poot van de Franse uitgeverij werd in 1975 opgericht voor de distributie van hun titels. Daarna werd het ook de uitgever van eigen reeksen, zoals XIII, specifiek op vraag van Jean Van Hamme die om fiscale redenen door een Belgisch bedrijf wenste betaald te worden. Schlirf kwam aan het hoofd van die poot. Daar begeleidde hij auteurs als Philippe Berthet, Philippe Delaby, Enrico Marini, Ralph Meyer en William Vance. Vanaf 2009 stond hij ook aan het hoofd van uitgeverij Blake en Mortimer, die hij mee hielp oprichten. In 2007 waren zestien van de vijftig grootste bestsellers op strip- en mangagebied reeksen die Schlirf onder zijn hoede had. 

Als uitgever was hij mee betrokken bij of had hij een doorslaggevende beslissing om nieuwe stripreeksne op poten te zetten, tekenaars en scenaristen te zoeken en vinden en over voorgestelde projecten te oordelen. Soms koppelde hij tekenaars en scenaristen aan elkaar. Voor het volgende album van Blake en Mortimer, met tien korte verhalen door diverse auteurs (lees er hier meer over), contacteerde hij eigenhandig diverse tekenaars en scenaristen om ze voor te stellen een kort verhaal uit te werken.

De foto die dit artikel opent, is van Enrico Marini. Op de foto bekijkt hij de originelen van Marini's Batman-verhaal. Schlirf was ook goed bevriend met William Vance. In Vance' laatste levensjaren zakte Schlirf samen met Patrick Gaumer af naar Vance' Spaanse woonplaats om de interviewsessies te begeleiden die hebben geleid naar de in 2023 gepubliceerde monografe over de tekenaar.

Een van zijn belangrijkste verwezenlijkingen is de oprichting van Kana in 1997. Met deze uitgeverij speelde Schlirf een belangrijke rol in de introductie en doorbraak van manga op de Franstalige markt. Hij publiceerde er onder meer werk van Jirô Taniguchi en Taiyō Matsumoto en reisde vaak naar Japan om nieuwe deals te sluiten of tekenaars te ontmoeten. Het leidde ertoe dat hij in 2002 zijn stripspeciaalzaak opdoekte.

Dankzij Schlirfs nauwe samenwerking met de Vlaamse uitgeverij Ballon Media en daarna Standaard Uitgeverij vonden ook auteurs van bij ons toegang tot de Franse markt. Aimée de Jongh is daar een treffend voorbeeld van. Schlirf stelde haar ook voor aan scenarist Zidrou met wie ze Bloesems in de Herfst maakte. En op basis van een recensie van Rampokan leerde de uitgever het werk van Peter van Dongen kennen, aan wie hij voorstelde om Blake en Mortimer te tekenen.

Schlirfs oude marketingactiviteiten heeft hij zijn hele carrière lang blijven behouden. Hij was erg actief op diverse sociale media waardoor hij een van onze vaste bronnen was. Vol trots liet hij als eerste pas binnengekomen originelen zien van de striptekenaars met wie hij werkte. Van diezelfde tekenaars hoorden we weleens lachen dat ze zelf het verbod kregen om voorbarig hun werk van te verschijnen stripverhalen te laten zien, wat Schlirf dan gewoon zelf deed. Hij betoonde net zo goed liefde voor klassieke bestsellers als vernieuwende albums voor een kleiner publiek.

Vele tekenaars en collega's uit het vak delen momenteel hun verdriet om het verlies van hun uitgever, vakbroeder of makker.