Rodolphe (78) overleden

Rodolphe, het pseudoniem van Rodolphe Daniel Jacquette, is gisteren op 22 september overleden. De op 18 mei 1948 in het Franse Bois-Colombes is 78 geworden en overleed aan een hartaanval. Als scenarist bouwde hij vanaf de jaren 1980 een bijzonder omvangrijke carrière op met samenwerkingen met tientallen tekenaars. Zijn œuvre bestrijkt uiteenlopende genres, van detective en avontuur tot fantasy, sciencefiction, western en historische verhalen over zo'n 350 albums.

Zijn carrière als stripscenarist kwam rond 1980 goed op gang met de detectivereeks Raffini (1980-2025) waarvan Rijperman en Arboris drie albums vertaalden, aanvankelijk getekend door Jacques Ferrandez. Met diezelfde tekenaar maakt hij vervolgens ook L'Heure du Loup en later andere albums. In de eerste helft van de jaren 1980 volgden onder meer Les Aventures d'Anne et Charles, Les Écluses du Ciel en Orient Opium. In 1984 creëerde hij met Frederik Garcia de fantasy-detectiveserie Cliff Burton, later voortgezet door tekenaar Michel Durand. De reeks groeit uiteindelijk uit tot negen albums.

Vanaf het midden van de jaren 1980 werd Rodolphe steeds productiever. Hij schreef talrijke losse albums en werkte met tekenaars als Didier Eberoni, Dominique Cordonnier, Jacques-Henri Tournadre en Jean-Luc Serrano. Met Serge Le Tendre schreef hij vanaf 1987 de fantasyreeks Taï-Dor, getekend door Serrano. Daarnaast waagde hij zich met Marie Jade aan erotiek en met Notre Dame des Silences aan een post-apocalyptisch verhaal.

In de daaropvolgende decennia produceerde Rodolphe almaar meer, ook in vertaling, met uiteenlopende tekenaars. Tot zijn tekenpartners behoren onder anderen Annie Goetzinger, Leo, Christophe Dubois, Michel Rouge, Griffo, Louis Alloing, Michel Faure, Jacques Ferrandez, Florence Magnin, Patrice Le Sourd en Oriol. Zijn verhalen combineren vaak avontuur met mysterie, fantastische of bovennatuurlijke elementen en een sterke belangstelling voor reizen en exotische of historische omgevingen.

Een bijzonder belangrijke samenwerking ontstond met Leo na een eerdere samenwerking aan de voltreffer Trent. Samen schreven ze verschillende sciencefictionreeksen, waaronder Morgen, Memphis en Kenya (toen nog getekend door Leo) en de opvolgers Namibia, Amazonia en Scotland, alle getekend door Bertrand Marchal. De volgende cyclus met Kathy Austin stond al in de steigers. Die cycli combineren sciencefiction, avontuur, cryptozoölogie en historische mysteries en behoren tot Rodolphes bekendste latere werk. Daarnaast schreef hij met Leo de pure sf-reeks Centaurus, ook weer gevolgd door een andere cyclus, Europa, getekend door Zoran Janjetov. Rodolphe bleef ondertussen ook zelfstandig scenario's leveren voor andere tekenaars. Een paar van zijn meest recente creaties zijn de western Pump en de sf-reeks Ezechiel die respectievelijk onlangs en binnenkort bij Silvester starten.

Behalve strips schreef Rodolphe romans, jeugdboeken en verhalen en is hij actief geweest als journalist en literatuurcriticus. Zijn bibliografie is uitzonderlijk omvangrijk. Sinds het begin van de jaren 1980 heeft hij honderden stripalbums en andere publicaties op zijn naam staan. Daardoor laat zijn carrière zich minder door één grote reeks kenmerken dan door de enorme verscheidenheid aan projecten en tekenaars waarmee hij samenwerkte. Hij heeft voor meer dan honderdvijftig tekenaars geschreven.

Veel tekenaars beschouwde hij als zijn vrienden, wat in zijn geval pure rijkdom betekende. In 2014 beschreef hij dat in een interview als volgt: "Wanneer je op artistiek vlak gaat samenwerken en je veel van jezelf in je werk legt, kun je geen strikt en koel professionele relatie hebben. Als die samenwerking goed verloopt, ontstaan er om die samenwerking heen banden en relaties die broederlijk en intiem zijn. Kortom: vriendschap."

Tussen zijn publicaties bevinden zich verder nog titels als de romanverstripping Aan de Waterkant, De Andere Wereld, Brian Bones, Chez Adolf, het laatste deel van Comanche, Dock 21, Grens, De Hand van de Duivel, De Hemelsluizen, Iruene, Het Jacobs-teken (een biografie in stripvorm over Edgar P. Jacobs, de auteur van Blake en Mortimer), De Laatste Maan, De Man die de Wereld Bedacht, Mister George, De Negen van het Godshuis, Het Orakel van de Maan, Het Rijk, Spraag, Strandjutters, Ter, The Village. De lijst is veel langer, verspreid over tientallen uitgeverijen. Hoewel lang niet alles van zijn hand is vertaald, is zijn werk ook erg regelmatig uitgegeven in het Nederlands.

Om zijn immense productie te bolwerken hanteerde hij een strikte discipline door dagelijks 2,5 uur in de voormiddag te werken en 4 uur in de namiddag, of het buiten nu regent of de zon schijnt, of hij in volle vorm of ziek is. In 2025 vertelde hij over zijn methode: "Ik werk maar aan één verhaal tegelijk. Het is weleens voorgekomen dat ik er een heb onderbroken om tactische redenen. Met name in de tijd van de tijdschriften, toen er plotseling een verhaal van 6 pagina’s moest worden gemaakt voor X of Y. De hoofdredacteur belt me dan: dit moet absoluut gebeuren, dus dan volgt er inderdaad een onderbreking. Maar over het algemeen pak ik een verhaal op en werk ik het van A tot Z af. Van het begin tot het einde. Ik zie mezelf niet aan meerdere projecten tegelijk werken. Er zit een logica in een verhaal. Als ik in een verhaal zit, leef ik mee met mijn personages. De personages krijgen vorm, ze worden echt. Ze komen me zelfs in mijn slaap lastigvallen en houden me uit mijn slaap, vertellen hun verhalen om 3 uur ’s nachts, terwijl ik daar op dat uur geen zin in heb. Ze zijn alomtegenwoordig, ze maken deel uit van mijn omgeving. Ik kan ze niet zomaar, haastig behandelen, ze onderbreken. Ik zit met ze verstrikt, ik word meegesleurd door een golf. Het verhaal gaat verder. Je moet je goed vasthouden, want soms gaat het heel snel naar beneden, als een stroomversnelling, en op andere momenten droogt het op. Hup, dan zit ik met mijn kont op een grote rots, en er gebeurt niets meer. En dat is natuurlijk nog angstaanjagender. Maar wat ik hiermee wil zeggen, is dat wanneer ik in een verhaal zit, ik niet alleen in een verhaal zit dat me in beslag neemt en zijn stempel drukt op mijn leven en mijn dagelijkse routine, maar dat ik volledig ondergedompeld ben in een verhaal met personages die deel uitmaken van mijn directe omgeving."

Hoe dan ook, hij permitteerde zich voldoende afleiding, bijvoorbeeld door rock te spelen op elektrische gitaren, waarvan hij er enkele in bezit had.