Engelse Trilogie 2: Lady Jane

"Jane nu verkoopt wafels aan het strand, vanuit een bescheiden kraampje in Kingsdown, een kleine kustplaats in Zuid-Engeland. Overdag bakt ze “de beste wafels van de streek”, ’s avonds ruilt ze er eentje voor een drankje in de pub van Donald. Maar Jane vroeger was iemand anders: een jonge vrouw die nachtenlang uitging, leefde op muziek en snelheid, tot een trauma alles brak. Wat er precies gebeurde, blijft als een stil mysterie onder de oppervlakte hangen, zichtbaar in haar terughoudendheid en een eenzaamheid die ze niet hardop benoemt.

In de pub leeft ook Emma, zeventien en op drift. Thuis is het moeilijk: haar moeder Bea worstelt met het syndroom van Tourette en dat brengt spanningen met zich mee. Donald stelt voor dat Emma bij Jane komt werken. Wat begint als een bijbaan in de kunst van het deeg, de juiste temperatuur, de perfecte baktijd, wordt een intieme leerschool in vertrouwen. 

Langzaam groeit er een band. Emma kijkt verder dan de buitenkant en voelt dat Jane iets meedraagt. Door kleine vragen, stiltes en observaties peutert ze laag voor laag een verleden los dat Jane zelf nauwelijks durft aan te raken. En tegelijk ontdekt Jane in Emma een vorm van onbevangenheid en levenshonger die ze dacht kwijt te zijn.

Michel Constant vertelt het verhaal in heen-en-weer-bewegingen tussen het heden en de jaren 1980. We zien Jane als tiener: opgevoed door een peetvader-tatoeëerder in Londen, uitgaan, verliefdheden, vrijheid. Tot een zwangerschapstest die alles op scherp zet. Zonder grote melodrama’s bouwt Constant naar de kern toe: niet het schokeffect staat centraal, wel de nasleep: hoe leef je verder met wat je niet uitspreekt? 

De sfeer is doordrenkt van Angelsaksische pop- en rockcultuur, met talloze knipogen naar bands uit de jaren 1960 tot 1990. Die muziek is geen decor, maar emotie: ze kleurt de herinnering, het verzet, de troost. Dit is een verhaal dat ruikt naar cassettebandjes, kleeft aan bierglazen en oplicht in neon."