Persvoorstelling Urbanus 202: Het Vergeten Avontuur met interview Willy Linthout en Ann Smet

Het complete Urbanus-team, op inkleurster Sabine De Meyer na: tekenaar en co-scenarist Willy Linthout, co-scenaristen Ann Smet en Urbanus en inkter Steven de Rie.

Is dit nu officieel het laatste album, of kan het zijn dat je toch nog eens zin krijgt?

Linthout: "Die vraag stelt iedereen. Het is een tweedelig antwoord. Aan de ene kant, zeg ik en denk ik echt waar dat het de laatste is. Maar never say never is ook een uitspraak. Dus ik vermoed echt wel dat dit de laatste is. Er zijn in elk geval op dit moment totaal geen enkele plannen om nog iets met Urbanus te doen."

Het is wel de eerste keer dat je drie lopende reeksen hebt: Urbanus, De Familie Super en dan nog je Nero's.

Linthout: "Van Nero is er een album helemaal klaar, maar het slabakt een beetje. Nu heeft  iemand anders een Nero getekend (Frank Deckers, lees er hier meer over, red.). We gaan niet in elkaars weg lopen, dus mijn Nero moet nog een paar maanden wachten voordat het uitgegeven wordt. Maar het is wel helemaal klaar. En ik vind die Nero persoonlijk tot mijn beste werk behoren. Beter dan dat kan ik niet. Ik heb daar echt mijn grenzen mee bereikt, vind ik. Met die eerste vond ik dat niet, maar nu met deze vind ik dat wel. Er zitten ook heel veel knipoogjes naar andere oude Nero-albums van Marc Sleen en zo. Het is heel plezant. Van De Familie Super verschijnt nog een zesde album, ook voor binnenkort."

Bonte gaf in 2025 Willy Linthouts Nero-verhaal De Zeven van Zeveneken (oorspronkelijk verschenen in 1982) opnieuw uit als deel 0. Tegelijk kwam het gloednieuwe De Babbelkousen uit als deel 1 van de hommagereeks De Avonturen van Nero en Co. Steven de Rie inktte de pagina's en Ann Smet hielp het verhaal en de teksten schrijven. Hierna verschijnt nog een deel 2 en is het afgelopen.

Durf je die Nero nog te overtreffen als je zegt dat het nu al het beste is?

Linthout: "Och, ik weet het niet... Wacht, ik zal het je vertellen. We zijn nu bezig met een graphic novel over de therapeutische behandeling van stripfiguren. En eigenlijk zijn de eerste twee Nero's een beetje een aanzet tot dát. Want Nero speelt daar ook een belangrijke rol in. Het is eigenlijk een beetje een vervolg op de eerste twee albums die ik getekend heb. Een aantal dingen zullen daardoor duidelijk worden. Maar in de graphic novel spelen natuurlijk ook nog veel andere stripfiguren mee. Wie en wat, dat is nog niet helemaal rond. Maar in elk geval, over therapeutische behandeling weet ik wel iets, van stripfiguren weet ik ook iets. En Ann Smet is de drijvende kracht van al die dingen, want ikzelf heb een duw in mijn rug nodig om nog dingen te doen."

Heb je een concreet voorbeeld van één stripfiguur die om die reden therapeutisch wordt behandeld?

Linthout: "Eén stripfiguur? Ja. De zus van muzikale Bella (uit Jommeke, red.)." (lacht luid)

Waarom. Omdat ze te weinig aandacht krijgt of zo?

Linthout: (lacht en aarzelt) "Nee, nee... Och, ja..."

Dus het gaat niet altijd over de stripfiguur zelf, maar meer over familie of een partner ervan?

Linthout: "Het is een soort Jaren van de Olifant (Linthouts eerste graphic novel waarin hij het verlies van zijn zoon, die zelfdoding pleegde, verwerkte en daar therapie voor volgde, red.). De humor is natuurlijk lichter omdat het onderwerp niet zo zwaar is. Maar het gaat over de verschillende problematieken die stripfiguren kunnen hebben en waar ze mee worstelen."

Ann Smet passeert en wordt gevraagd om erbij te zitten.

Linthout: "We zijn juist bezig over de therapeutische behandeling van stripfiguren in onze nieuwe graphic novel."

Smet: "We zijn al onze eigen eerste patiënten."

Heb jij ook ervaring met therapie?

Smet: "Ik heb twee jaar een opleiding gevolgd aan de Europese Academie in Gent."

Ben je dan... sorry dat ik het vraag, maar ben je dan soms ook een beetje Willy's therapeut geweest door samen te werken?

Linthout: (lacht instemmend) "Ja, ja."

Smet: "Als je elkaars vrienden bent, babbel je veel en ben je ook wel een luisterend oor. Maar zo speciaal is dat niet."

Linthout: "Ja, nee. We hebben het toch dikwijls over dergelijke onderwerpen."

Smet: "In je nieuwe boek behandel je het echt wel therapeutisch."

Linthout: "In Gelukkig Worden in 8½ Stappen gaat het er ook over. En daar denk ik dat we zelf ook iets uit geleerd hebben."

Smet: "Soms is het moeilijk om door een hoofdstuk te raken omdat je er persoonlijke dingen mee hebt. En dan moet je er zo even weer door. Als het dan geschreven en klaar is, is het goed. Maar om eraan te beginnen... Ik had zelfs nog gezegd tegen Willy dat ik dat hoofdstuk nu niet wil doen. Ik wil het liever overslaan en het tot het laatste houden. Maar amai, dan hadden we onszelf eigenlijk wel gekloot. Want ja, dat is niet gemakkelijk. Je schrijft bijvoorbeeld hoofdstuk vijf, het zesde doe je dan niet en dan begint er een zevende en achtste."

Maar als het dan concreet wordt als getekende pagina's, is dat soms confronterend? Omdat je dan merkt dat je jezelf een beetje hebt blootgegeven, ook al weet de lezer dat niet altijd?

Smet: "Dat vind ik dan eigenlijk leuk... Je bent dan even stil, vind ik. Misschien is het met Willy anders omdat hij het dan aan het tekenen is en waarschijnlijk dat moment zal hebben, dat weet ik niet."

Linthout: "Ja."

Ik kan me voorstellen dat het in het denk- en schrijfproces allemaal losse flarden zijn die dan allemaal bij elkaar op één enkele pagina of in één enkel hoofdstuk samenkomen waardoor het wel heel concreet wordt.

Linthout: "In Jaren van de Olifant komt er een bepaald prentje voor waarin Karel op een storthoop kruipt en daar staat een soort paspop. Hij houdt zich daaraan vast. Toen ik dat prentje getekend had, heb ik echt enorm gehuild. Oh, ik heb een tijdje gehuild, uren aan een stuk..."

Waarom precies?

Linthout: "...Het gemis..."

In 2022 verscheen een met een extra hoofdstuk aangevulde heruitgave van Jaren van de Olifant. Een jaar later volgde Gelukkig Worden in 8½ Stappen. Beide graphic novels verschenen bij Davidsfonds.

Net op dit moment worden we onderbroken door een ouder stelletje dat afscheid komt nemen van Linthout. Hij slaat een gemoedelijk babbeltje en bespreekt hun gezamenlijke plannen voor de dag erop.

Het gemis dus... Is je graphic novel opnieuw in potlood?

Linthout: "Magda, mijn vrouw, zet de kadertjes. Ann zet er de tekst in en ik plaats de tekeningen. Wij verzinnen het samen, natuurlijk."

Is er al een uitgever voor de graphic novel? 

Linthout: "Ik denk dat Peter Janda dat zal doen (na het interview bevestigt Janda van stripspeciaalzaak en gelegenheidsuitgeverij Adhemar ons dit, red.). Het gaat mij niet over... ja, overal liggen. Maar graphic novels liggen toch moeilijk, hoor. Ze verkopen niet goed."

Je moet in de juiste winkels liggen. Niet in supermarkten bijvoorbeeld.

Linthout: "Peter Janda wou het heel graag doen en ik dacht waarom niet?"

Was het voor het schrijfproces van de nieuwe Urbanus ook de klassieke samenwerking met Urbanus erbij? Had hij er meer of minder mee te maken?

Linthout: "Hetzelfde als anders. We schreven een synopsis en aan de hand van die synopsis schrijven Urbain en ik de plaatjes uit. Daarna gaat dat weer naar haar. Zij zet dan de letters, en de 'kotjes' (de kaderranden, red.). En daarna gaat het weer naar mij. Dan gaat het weer naar Standaard Uitgeverij om te controleren op tekstfouten en zo. En dan weer naar mij als er nog commentaar is. Achteraf gaat alles naar Steven de Rie. Dat verloopt heel vlot."

En Urbanus was was ook direct mee toen je een nieuw verhaal wilde maken?

Linthout: "Hij was blij, ja."

Is hij er al klaar mee?

Linthout: "Ik denk het wel. Hij was er toch klaar mee. Het was ik die besloot te stoppen. Ik had veertig jaar Urbanus getekend, maar plots begon ik die te missen en dacht ik, waarom zouden we eigenlijk niet nog een keer een verhaal maken? We hadden wel De Familie Super, Nero, maar niets belette ons om er weer een te tekenen. En toen zijn we weer begonnen, Ann en ik, met schrijven en uitvinden. Ze zei: 'Ik wil dat er spruitjes in komen!'"

Smet: "Spruitjes komen vaak voor in de Urbanus-humor. Zo ver moet je dus niet denken." (lacht)

Hoe die spruitjes in het verhaal van belang zijn, kan je lezen in het nieuwste verhaal. In de babbeltjes na het interview maakt Willy Linthout nog even duidelijk dat De Familie Super deel 6 en zijn volgende Nero-verhaal de laatste delen van die reeksen zullen zijn. De focus ligt nu op de graphic novel. Daar is nog maar één hoofdstuk van uitgeschreven. Hij amuseert zich dezer dagen ook met het boetseren van kleifiguurtjes naar personages uit Urbanus. Op de opmerking dat hij niet stil kan zitten, antwoordt hij: "Ik moet creatief bezig blijven, elke dag." Hoewel er al vraag naar is om zijn boetseerwerk te verkopen, wimpelt Linthout dat voorlopig af: "Want dan heb ik ze zelf niet meer!"

Ann Smet broedt intussen op een nieuw stripverhaal met een andere tekenaar. De eerste contacten zijn al gelegd met tekenaars die zich bereid verklaard vonden. Standaard Uitgeverij toonde interesse, hoewel niets ervan al concreet is te noemen. Bovendien moet het financiële plaatje nog kloppen. Ze wil ook een vervolg breien aan haar komische kortverhalenbundel De Waanzin van het Leven.

Steven de Rie valt net zomin in een zwart gat na het wegvallen van Urbanus, De Familie Super en Nero. Hij heeft nu meer tijd voor eigen stripprojecten en dankzij zijn bijzonder succesvolle, meermaals herdrukte boek Striptekenen!: 1001 Handige Tips wordt hij vaak uitgenodigd op scholen, in bibliotheken, voor workshops om kinderen te leren tekenen. 

Urbanus 202: Het Vergeten Avontuur is op 16 april 2026 verschenen bij Standaard Uitgeverij.  Het telt 32 pagina's en kost 7,99 euro.

Hieronder staan de covers van De Familie Super deel 1 tot 5. Er moet nog één laatste deel verschijnen bij Bonte. De reeks liep sinds 2022.