Onvoltooid project: La Planète Perdue door Patrice Pellerin 

In 2009 bekende Patrice Pellerin, hoofdzakelijk gekend van historische gesitueerde reeksen als De Havik, Roodbaard (als tekenaar van twee albums) en De Onthoofde Arenden (scenarist van drie albums) in dit interview met Stripspeciaalzaak.be een hevig sciencefictionfan te zijn. Tussen 1985 en 1990 tekende hij talloze schetsen en 32 pagina's van het onafgewerkte La Planète Perdue (De Verloren Planeet) dat voor uitgeverij Novedi was bedoeld. Novedi was in die periode de uitgever van Roodbaard en die reeks van scenarist Jean-Michel Charlier had ook absolute prioriteit volgens het contract dat Pellerin had getekend. Zodra Charlier een nieuw gedeelte van het scenario gaf, moest hij zich daar dus aan wijden. Voor elke pagina van zijn sf-project werd hij ondertussen wel netjes betaald.

Maar Charlier overleed in 1989. Novedi verzocht Pellerin met La Planète Perdue te stoppen en zich exclusief aan Roodbaard te verbinden. Dat was ook een verlangen van de weduwe en de zoon van Charlier. Pellerin was al op goede weg, want voor zijn derde Roodbaard-verhaal verzamelde de tekenaar zelf de documentatie waar het Charlier doorgaans aan ontbrak voor deze piratenreeks. Pellerin zou ook de synopsis schrijven die Charlier dan in aantal pagina's zou verdelen en er de dialogen voor zou uitschrijven. Al dat werk nam Pellerin na de dood van Charlier op zich. Hij kwam tot een volledig gestoryboard verhaal van 44 pagina's waarvan hij er 10 uittekende. Ondertussen trokken verschillende uitgevers aan de reeks om zich de rechten toe te eigenen, terwijl de erfgenamen van Charlier, van de oorspronkelijke tekenaar Victor Hubinon en van opvolger Jijé het ene na het andere proces aanspanden om de auteursrechten. Pellerin gooide de handdoek in de ring en zijn Roodbaard-voorstel recupereerde hij voor zijn eigen, gloednieuwe reeks De Havik waarin Roodbaards zoon Erik werd getransformeerd in Yann de Kermeur, het hoofdpersonage van De Havik.

Pellerin koesterde meermaals het plan om het werk aan La Planète Perdue te hervatten omdat hij geen zin had om alleen maar De Havik op zijn conto te hebben staan. Na de eerste zesdelige cyclus was een verdere uitwerking al eens gepland, maar daarna begon hij aan de tweede cyclus met een telkens grotere periode tussen twee albums. De Havik kost hem veel meer tijd omdat hij ontzettend veel historisch opzoekingswerk verricht. Aan zijn sf-strip, waarvan hij maximaal twee of drie albums wilde maken, zou hij veel minder tijd spenderen, maar nog steeds in dezelfde realistische stijl getekend als De Havik.

Dat sf-project zullen we wellicht nooit te zien krijgen. We zullen het moeten stellen met plaatjes zoals de vier die dit artikel illustreren.