Jordi Lafebre opent nieuwe collectie van Dargaud

Op 28 augustus lanceert Dargaud in het Frans de collectie Intermezzo waarvan meteen vier albums verschijnen en dat ritme zou jaarlijks gehanteerd worden. Deze collectie is volgens de uitgeverij opgevat als een adempauze, met korte, compacte, luchtige stripverhalen van 32 pagina's tegen een prijs van 10 euro voor een hardcover op een formaat van 17 x 24 centimeter. Het eerste album is van de hand van Jordi Lafebre, bekend van Mooie Zomers, Lydie, Ondanks Alles, Ik Ben Hun Stilte en Ik Ben een Verdwaalde Engel. 

Spanjaard Lefebre werkte het verhaal Jane dans les Nuages (Jane in de Wolken) uit. Het speelt zich af in het negentiende-eeuwse Engeland met een avonturierster met narcolepsie en haar eeuwig besluiteloze jeugdvriend in de hoofdrol.

Het verhaal: Jane Ground is een bijzonder onverschrokken jonge vrouw van rond de twintig, die besluit haar groene Britse heides te verlaten om met een luchtballon de lucht in te gaan. Niet zo bijzonder, zul je zeggen... behalve dat we ons aan het begin van de negentiende eeuw bevinden en dat Jane aan narcolepsie lijdt! Omdat ze voortdurend in slaap valt, heeft Jane al eens hete chocolademelk over vooraanstaande gasten gemorst en een vrijer tijdens een afspraakje voor schut gezet. Maar de gevolgen van haar aandoening dreigen veel ernstiger te zijn op honderden meters boven de grond. Net als bij haar eerdere en talrijke ideeën hebben haar ouders geen andere keuze dan Jane haar gang te laten gaan, terwijl ze haar toevertrouwen aan haar jeugdvriend Timothy, en toch ook een beetje aan de zorg van de almachtige God... Als Jane mevrouw Te-Veel-Dromen is, dan is Timothy meneer Misschien: niet in staat om ook maar de minste beslissing te nemen. Jane volgen maakt zijn leven een stuk eenvoudiger. Maar zijn vriendin lijkt meer ambities te hebben voor hen, temeer omdat ze ervan overtuigd is dat haar dromen mensen inspireren. Misschien is het tijd om na te denken over hun wederzijdse genezing… Maar voordat het zover is, moet Jane erin slagen dit bizarre toestel door een storm te loodsen. Jane? Jane? Zzz...

Een tweede album is het werk van Pierre-Henry Gomont (Malaterre). In Pensionnaires vertelt hij tegen een achtergrond van herinneringen een gevoelig verhaal dat zich afspeelt in een internaat, tussen het overtreden van regels, opzettelijke verlangens en een gevoel van vervreemding.

Een derde is van Javi Rey (Violette Morris). In Les Oranges Amères (Bittere Appelsienen) gaat het over het volgende: Oorspronkelijk waren mensen tweeledige wezens met een kolossale kracht, maar ze hadden de vervelende neiging Zeus tot wanhoop te drijven door steeds meer macht te eisen. Aangezien de goden de stervelingen nog nodig hadden om hen te aanbidden en tempels voor hen te bouwen, was het uitgesloten om hen te doden. Maar hen in tweeën snijden, zoals sinaasappels, waarom niet! Vervolgens, via de liefde, hen ertoe aanzetten om voortdurend op zoek te zijn naar hun ‘oorspronkelijke volledigheid’... Deze theorie, verkondigd door Aristophanes en Plato in De Maaltijd, een werk waarin de filosoof zijn visie op de liefde probeert over te brengen via verschillende toespraken, heeft onze cultuur gevormd en dat gevoel van onvolledigheid, die behoefte om je zielsverwant te vinden. Wat vindt Elena hiervan, een nieuwe studente aan de faculteit, met ultrakort haar en muziekoortjes zodra ze de collegezaal verlaat? Was Mario, haar verloofde, die ze op de middelbare school had ontmoet, haar zielsverwant? Ook zij is in tweeën gesplitst, maar dan eerder tussen het gevoel eindelijk haar eigen leven te leiden en een immense angst...

Voor Figures Imposées (Opgedrongen Figuren) bundelen Cristina Bueno en Marzena Sowa (Klein Land, Marzi, Zoen Niet Zomaar Iemand) de krachten. Marilou is een jonge vrouw van haar tijd — of beter gezegd, van een keerpunt in de geschiedenis, net voordat #metoo de schijnheilige façade doorbrak. Ze leest veel, informeert zich en ontwikkelt een feministisch bewustzijn. Maar om haar heen houdt de sociale orde stand: behagen blijft een gebod, bijna een verwachte vaardigheid. Dit weekend laat ze het babysitten achter zich, die discrete economie die zo goed op studentes rust, om een ander uniform aan te trekken: dat van gastvrouw. Op naar het huis van de weduwe Rousseau, waar de tweehondervijftigste verjaardag van een prestigieuze champagne wordt gevierd. Een vrouw als boegbeeld, een pionier die tot symbool is verheven. Maar het is niet omdat de flessen de naam van deze feministe avant la lettre dragen, dat de avond aan de oude reflexen zal ontsnappen. Want onder het vernis is het weefsel stevig. Achter het eerbetoon blijven de hiërarchieën bestaan. De vrouwen bedienen, verwelkomen, glimlachen; de mannen lopen rond, consumeren, beschikken. Er is nog niets gewonnen, zeker niet voor Marilou en haar collega's. Door de gewoonte wordt het moeilijk te zeggen waar het onaanvaardbare begint.