1 of 134

Ronald Grossey over Suske en Wiske: De Nacht van het Vuur

17 november 2026 In de kijker
tekst: Ronald Grossey

 

Op 12 november leverde Dirk Stallaert met De Nacht van het Vuur zijn vierde bijdrage aan de blauwe reeks van Suske en Wiske. Het is tegelijk Ronald Grosseys derde album na De Verdwenen Joker in 2022 en Onrust in Montmartre in 2024. In onderstaand artikel laten we Ronald aan het woord om verschillende achtergronden, facetten en documentatie te duiden. Het leidde allemaal tot het schrijven van zijn verhaal.

 

Geen teletijdmachine

Er bestaat zoiets als het DNA van een stripserie. Onuitgesproken kenmerken waaraan die serie moet voldoen. Voor de blauwe reeks van Suske en Wiske zijn dat bijvoorbeeld: slechts drie hoofdpersonages — Suske, Wiske en Lambik —, een jaren-1950-vibe en een cliffhanger per pagina omdat het verhaal per pagina in het weekblad Kuifje werd gepubliceerd. Maar ook dat zes van de acht "klassieke" blauwe albums zich voor een deel, of twee verhalen zelfs helemaal, in het verleden afspelen.

Zo hadden Dirk Stallaert en ik, in de twee hommagealbums in de sfeer van de blauwe reeks die we samen maakten, Lambik solo laten terugkeren naar de Eerste Wereldoorlog in het album De Verdwenen Joker (2022) en het drietal naar de Spaanse tijd van de zestiende eeuw, in Onrust in Montmartre (2024). 

Omdat professor Barabas en dus ook zijn teletijdmachine niet in de blauwe reeks voorkomen, gebruikten we in beide albums het Vandersteen-personage hypnotiseur Priem om onze helden in de tijd terug te sturen. Maar omdat Priem niet altijd in de buurt kon zijn van de actie — je zou hem nog van stalking kunnen verdenken — zocht ik naar een ander middel om ons drietal een volgend avontuur in het verleden te laten beleven. 

Vikingen en ooglapjes

Een historische film misschien en dan nog liefst een blockbuster die eind jaren 1950 in de filmzalen in Nederland en België speelde? Ik moest niet lang zoeken. Wikipedia vertelde me dat de publiekstrekker The Vikings in 1958 was gereleased. En die film had ik tijdens mijn jeugd in de jaren 1960 op televisie gezien. Mijn moeder had nog getwijfeld, want de film start eigenlijk met een verkrachtingsscène, waarbij er niets te zien was, maar vooral door de bombastische soundtrack veel gesuggereerd. 

Enfin, de film maakte een enorme indruk op me. Niet alleen omwille van de vreesaanjagende Vikinghoofdman Kirk Douglas, wiens rechteroog als straf werd uitgesneden en die voortaan met een ooglapje wraak moest nemen. Of omwille van de actrice Janet Leigh, die de rol van de beeldschone Welshe prinses Morgana speelde, de love interest van ongeveer alle mannelijke hoofdrolspelers in de film.

Neen, het was de bestorming door bloeddorstige Vikingen van dat geweldige, imposante Saksische kasteel in het Britse Northumbria die diep in mijn middeleeuwse ziel kerfde. Een ziel die trouwens al was geïnfecteerd door de stripseries De Rode Ridder en Johan en Pirrewiet en de televisieseries Ivanhoe en Lancelot.

Geen twijfel, het was meteen duidelijk, de film The Vikings moest een belangrijke rol spelen in het volgende blauwe avontuur dat Dirk en ik voor Suske, Wiske en Lambik zouden bedenken.

Mysterie in Bretagne

En zou het dan niet leuk zijn om ter plekke, in Groot-Brittannië, wat foto’s te nemen van het kasteel dat die vikingen zo driftig hadden veroverd zodat Dirk meteen al over de nodige visuele documentatie kon beschikken? 

Mijn ticket van de Eurostar was bijna besteld toen enig gegoogel me verraadde dat het decor, hét kasteel, voor de bestormingsscène niet in Engeland stond. Het was Fort La Latte en was in de eerste helft van de veertiende eeuw gebouwd in het noordoosten van het Franse Bretagne, op zo’n vijfendertig kilometer van Saint-Malo. 

Dus niet uit de Vikingtijd, maar wel nog altijd imposant en niet alleen als decor voor The Vikings, maar ook voor diverse, overwegend Franse televisieseries of films, recentelijk nog Les Trois Mousquetaires: Milady, een Frans-Duits-Spaans-Belgische productie uit 2023. 

Fort La Latte was ook de locatie van Le Fantôme de Fort-la-Latte — hoe kan het ook anders met zo’n titel? —, het dertiende album uit de Franse stripserie Vick et Vicky, over een jongen en zijn hond, van de stripauteur Bruno Bertin.

Lambik als visionair

En nu is het Fort voortaan ook een locatie in een hommagealbum van Suske en Wiske. Want na zijn mislukte poging om June West in De Verdwenen Joker tijdens Expo ’58 te interviewen, wil Lambik een misschien nog grotere ster van dat moment, namelijk Janet Leigh, interviewen. Visionair van Lambik, want twee jaar later werd Leigh onsterfelijk met de iconische douchescène in Albert Hitchcocks filmklassieker Psycho.

In een biografie van Kirk Douglas had ik gelezen dat de opnames van The Vikings achtervolgd werden door pech. Aanhoudende regenbuien in Noorwegen, het ijskoude water, te nauwe drakkars (want de vikingschepen waren historisch correct gemaakt op de lengte van een volwassen man in de negende eeuw), een te pijnlijke ooglens die het blinde oog van Douglas moest vervangen, een brandende pijl die perfect werd afgeschoten op het zeil van de drakker dat als graf diende voor jarl Ragnar maar... op het moment dat de camera’s nog niet draaiden. 

Kortom, toen de filmcrew in Bretagne aankwam, kampte ze al met maanden vertraging. En dan moest Lambik zich nog mengen, want ook zijn pogingen om Janet Leigh te interviewen, willen niet zo echt lukken. 

Suske en Wiske lopen er trouwens ook niet zo vrolijk bij, want Lambiks overenthousiaste beslissing om snel naar Bretagne te reizen, doet een eerder geplande citytrip in Londen in het water vallen. En nog erger, voor ze het eigenlijk beseffen, staan ze op een gevaarlijke filmset tussen afgeschoten pijlen, neervallende rotsblokken en dreigende zwaarden. 

Daar zat een verhaallijn in.

Korrigans en cider

Ik trok in september 2025 naar Dinard, op zo’n dertig kilometer van Fort La Latte, want niet alleen het kasteel zou het decor worden van De Nacht van het Vuur, ook de omgeving zou een rol spelen. 

De natuur natuurlijk, met haar prachtige kliffen en mysterieuze wandelpaden — we zitten immers in het land van de korrigans, die saterachtige pestwezentjes — maar ook in het kleine dorp Plévenon zouden zich belangrijke scènes afspelen. 

Vooral wat er zich vijftien jaar voordien in Plévenon had afgespeeld, zou bepalend worden voor het leven van de mensen die Suske en Wiske leerden kennen: het altijd goedlachse meisje Iseult en Tata Poulard, de beste pannenkoekenbakster van de streek, die achter hun hartelijkheid een triest geheim dragen.

Ik proefde de streek, en dat niet alleen letterlijk met de pannenkoeken en de cider, ik wandelde langs de kustlijn van de oceaan die tegen het land beukt, ik liep door de straatjes van Plévenon en Dinard, bezocht de kerkhoven, nam foto’s en een scenario drong zich op.

Het moest enkel nog geschreven worden. 

Suske en Wiske: De Nacht van het Vuur verscheen op 12 november 2026 bij Standaard Uitgeverij. Het album verscheen in softcover (56 pagina's, 8,99 euro), hardcover met schetsdossier (64 pagina's, 14,99 euro), luxe met halflinnen band, schetsdossier en gesigneerde ex libris (64 pagina's, 69,95 euro) en luxe op groot formaat met extra schetsen en twee ex librissen (72 pagina's, 149,95 euro).

1 of 134