Afgeketste Kuifje-filmprojecten van Jaco Van Dormael en Jean-Pierre Jeunet

7 november 2026 Flashback

Voor twee mogelijke Kuifje-films, die er niet kwamen, zouden de Belgische regisseur Jaco Van Dormael, bekend van Toto le Héros en Le Huitième Jour, en vervolgens Fransman Jean-Pierre Jeunet (Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain) instaan. Geen van hen werd het uiteindelijk gegund.

Fanny Vlamynck, de weduwe van Hergé, en haar huidige echtgenoot Nick Rodwell, gingen eind jaren 1990 in zee met Van Dormael voor een geplande verfilming. Ze blokkeerden de filmrechten een jaar lang — gratis — zodat hij zijn kans kon krijgen. Als een gek werkte hij aan een script, maar de surrealistische richting beviel de rechthebbenden niet. Omdat de meningen dusdanig verschilden, vonden Rodwell en Vlamynck het niet nodig dat Van Dormael nog een nieuwe versie schreef. Dat was een bittere pil om te slikken. Het oponthoud was een van de redenen waarom we dertien jaar moesten wachten op een nieuwe film van Van Dormael en dat werd Mister Nobody.

Ondertussen waren er al gesprekken aan de gang met Jeunet. Nick Rodwell was door productiefirma UCG uitgenodigd om een voorvertoning bij te wonen van Amélie Poulain. Het kwam in 1999 tot een afspraak tussen de zaakvoerder van Moulinsart en de regisseur. Als jochie was Jeunet al een fervent lezer van Kuifje. Hij genoot nu de eer om de archieven te bezoeken. En er werd gesproken over een mogelijke filmversie. Tegelijk vernam hij dat Van Dormael zou ontslagen worden, maar deze laatste wist dat nog niet. Jeunet drong er eerst op aan het te regelen met Van Dormael voordat ze verder konden onderhandelen. Het belette Van Dormael niet het Jeunet kwalijk te nemen dat hij zogezegd zijn persoonlijke Kuifje-project de dieperik in hielp.

Over het sentiment dat heerste bij het onderhoud tussen Jeunet en Rodwell berichtte de Franse krant Libération indertijd dat Jeunet een onaangename ontmoeting achter de rug had en hij niet wilde werken "met die idoten daar". Jaren later sprak Jeunet dat tegen. Hij luchtte indertijd wel zijn hart over de omstandigheden waarin hij niet wilde werken, alsof er steeds iemand over zijn schouder zou kijken, en die houding zette wellicht kwaad bloed bij de rechthebbenden. Jeunet betwijfelde of Steven Spielberg zou toelaten dat hij op zijn vingers gekeken wordt.

In Jeunets visie zou Kuifje er als een gewone man uitzien die samenwerkt met een zekere Georges Remi bij de krant Le Petit Vingtième. Remi zou dan de verteller zijn van Kuifjes avonturen in stripvorm. Dat zou op een amusante, karikaturale manier gebeuren met een strip-Kuifje als een watje terwijl Remi's collega "in werkelijkheid" in trek was bij vrouwen. Aanvankelijk leek Jeunets versie meer op Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark dan op de stripverhalen van Kuifje, wat niet iedereen zou bevallen.

De tijd verstreek, Jeunet regisseerde Un Long Dimanche de Fiançailles en plots kwam Steven Spielberg weer op het toneel, de man die in de jaren 1980 al in the picture kwam als mogelijke regisseur voor een verfilming.

Latere filmprojecten met Jacques Tardi en omtrent Corto Maltese vielen voor Jeunet eveneens in het water. Jeunet kende Corto Maltese niet eens. Bij het lezen van de albums vergewiste hij er zich van dat de verfilming te duur zou zijn. Met Tardi deelde Jeunet een passie voor de Eerste Wereldoorlog. Hij beschouwde de striptekenaar ook als iemand die het dichtst bij hem staat. Ze hebben elkaar vele keren gesproken. Maar daarna bekoelde de relatie omdat Tardi Jeunet verweet dat hij decors uit zijn werk stal voor Un Long Dimanche de Fiançailles... wat Jeunet trouwens ruiterlijk toegaf. Jeunet voegde er echter tegelijk aan toe dat hij bij het herlezen van Tardi's albums zelf wel eens opmerkte: "Ho, de smeerlap, hij gebruikte hetzelfde decor als ik op dezelfde plaats!" Beide heren werkten trouwens een tijdje samen voor Un Long Dimanche de Fiançailles. Tardi gedroeg zich volgens Jeunet koppig en vervelend. Bij het bekijken van een maquette van een te gebruiken Renault-tank beweerde Tardi dat het niet om het juiste model ging. Jeunet is dol op Tardi, maar een samenwerking zag hij ineens minder zitten omdat hij het de filmmakers te lastig zou maken.

Ook toen er sprake was van een verfilming van Isabelle Avondrood dook Jeunet weer op. Uiteindelijk vond hij het te dicht aanleunen bij zijn eigen oorlogsfilm — het hoofdpersonage Mathilde heeft ook wel wat weg van Isabelle — en hij liet het aanslepen. Uiteindelijk regisseerde producer Luc Besson de film zelf.

Maar goed, de illustraties die dit artikel opsmukken, zijn van de hand van storyboarder en designer Sylvain Despretz in opdracht van Jeunet. Voor het aanslepende project Hannibal the Conqueror, de Hannibal-verfilming van Vin Diesel tekende Despretz in 2004 enkele ontwerpen. Toen Tim Burton nog genoemd werd als regisseur van het filmproject Superman Reborn was Despretz ook van de partij. Andere samenwerkingen gebeurden met Ridley Scott voor Gladiator, nogmaals Jean-Pierre Jeunet voor Alien: Resurrection en Stanley Kubrick voor Eyes Wide Shut (specifiek de avond waarin de prostituees aan de bezoekers worden voorgesteld).

Bron: Casemate nummer 76, december 2014