Op striptocht in Kuala Lumpur

Vaste prik op de luchthaven is het passeren van de Kuifje-raket en beschilderde muren met De Smurfen. Ik herken aan diverse gates nieuwe Smurfen-panelen, waar ook spelletjes voor kinderen zijn aangebracht.

Op de luchthaven van Kuala Lumpur hangen plakkaten met waarschuwingen bij de toiletten. Op plaatsen waar het verboden te roken is, riskeer je trouwens een gevangenisstraf van twee jaar of een boete van omgerekend 2.410 euro.

Aan comics en manga’s geen gebrek, maar we hadden NOOIT verwacht om gravin Elodie van Stiepelteen uit de oer-Vlaamse stripreeks Jommeke aan de andere kant van de wereld terug te vinden. We hebben er geen verklaring voor hoe ze tussen een collage hangt van knipsels uit Asterix, Bollie & Billie, Mickey Mouse en Donbald Duck die een buste bekleden van Mickey Mouse als David Bowies Ziggy Stardust. Ik zat op de knieën de collage van dichtbij te fotograferen nadat ik al Asterix had gespot tot ik die ene Elodie opmerkte.

Deze buste was een van de vele die ik zag in vitrines in het winkelcentrum Fahrenheit 88. Een van de andere is Andy Warhol met een bananenschil op het hoofd (een knipoog naar Warhols albumhoes voor The Velvet Underground & Nico) en René Magritte, net als Elodie ook een voorname Belg.

"You want massage?" Om de haverklap word ik op straat aangeklampt door mensen die massages aanbieden. Het door srprs.me uitgekozen hotel is gevestigd boven een spa en massagesalon nabij een uitgaansbuurt. Wanneer ik 's avonds laat aan de bar vraag tot hoe laat er nog drinken besteld kan worden, begrijpt het jonge meisje me niet en vraagt me: "You want massage?" Overdag, in een bocht van een straat, roept een dame me vanaf de overkant van de straat. Ze ziet eruit als een ambtenaar met een document in haar handen. Terwijl ik de straat oversteek, vraag ik me af wat ik verkeerd heb gedaan. Er is echter niets aan de hand... "You want massage?" Verdorie toch.

Die obsessie met massages is ook terug te vinden in luxueuze en megagrote winkelcentra. Daar kan je plaatsnemen in gesofisticeerde relax- en massagezetels. Een winkel biedt zo’n zetels te koop aan met bekleding à la Spider-Man, Black Panther en Mickey Mouse. Een aankoopbon zou handig zijn om de straataanbieders met een bewijs te kunnen afwimpelen. Da’s pas een happy end.

Superman maakt reclame voor krachtvoer aan de ingang van een supermarkt. Musang King Durian is een variant van de durian of doerian, van oorsprong Maleisisch fruit. Het is een erg gezond, bitterzoet smakend fruit met een groot nadeel: het stinkt on-ge-lo-fel-ijk! Deze in Zuidoost-Azië genoemde “king of fruits” draagt net zo goed de bijnaam “stinkfruit”. Iemand beschreef het online als “met zweet doordrenkte gymsokken op een bedje van rottend vlees”. 

Onder ons Facebookbericht weerlegt een Thaise dame die omschrijving. Intussen heb ik zodanig veel gespecialiseerde winkels en eetstandjes gepasseerd met grote stapels doerians dat ik haar gelijk moet geven en dat rottend vlees ontken, maar wel de geur moet specificeren naar "de geur van vuile sokken in een herenkleedkamer na het sporten". Ik neem weliswaar de uitdaging aan om het fruit tenminste eens te proeven. In een hippe zaak nabij Chinatown kies ik voor een plateau met drie varianten. Het wordt geserveerd als een kaasschoteltje.

De vruchten zouden bitterzoet moeten smaken, maar hier is een betwiste kweekevolutie aan de gang bij telers die de bittere smaak eruit filteren. Omdat het vlezige vruchtvlees rond nogal grote pitten zit, heeft het ook iets van een mango. Toch blijft die smeuïge kaasstructuur hangen, ook in de mond. Tegen het stinken krijg je als gast plastic handschoenen. En na het eten kan je je handen wassen aan wastafels die gewoon tegen een muur in het restaurant staan. Ook al viel me de smaak na elke nieuwe hap steeds beter mee, het proteïne- en vitaminerijke fruit komt ook wel snel op de maag te liggen. De smaak is uitgesproken en uniek, maar mede door de structuur en de geur popelde ik niet om het nog eens in mijn mond te stoppen. Op het einde van de reis bedacht ik me en bestele een ijsje met doeriansmaak. De geur bleef, het ijsje was lekker.

Op sommige plekken — in het openbaar en in sommige hotels — is het verboden het penetrant ruikende fruit te eten. Al zeker op de metro, waar drinken en eten sowieso als onfatsoenlijk wordt beschouwd. In Singapore mag je het zelfs niet vervoeren op de metro of je wordt ervoor beboet. Ook in mijn hotel hangt een verbodbord met het fruit erop afgebeeld.

Het ook op Netflix te bekijken Jujutsu Kaisen heeft dit jaar een wereldrecord gebroken. Het is de meest bekeken animereeks. In verhouding wordt het 71,2 keer meer bekeken dan de gemiddelde tv-reeks. Dat record zal volgend jaar opgenomen worden in het Guinness Book of World Records. Het stak Attack on Titan en One Piece, twee andere manga- en animemogendheden, voorbij. De tekenfilmreeks is gebaseerd op de mangareeks van Gege Akutami en loopt sinds 2018. Van de stripreeks zijn tot begin dit jaar 90 miljoen exemplaren verkocht.

De serie draait om de middelbare scholier Yuji Itadori, die bij een geheime organisatie van Jujutsu-magiërs komt om de vloek op te heffen die bezit van hem heeft genomen.

In het winkelcentrum Fahrenheit 88 loopt een mooie expo over de anime. In (kleur)potlood getekende storyboards en andere ontwerpen mocht ik niet fotograferen, maar ik ben hier en daar een beetje stout geweest. Het ging er vol tekeningen, fragmenten, metershoge videoprojecties. De expo was eigenlijk al afgelopen, maar loopt nu nog een maand extra.

Bij de ingang kreeg ik een set bladwijzers, een houten kistje met chocolade, een door een digitaal toestel geselecteerd profiel en een kaart met een parcours. Op vijf punten van het parcours kan je een stempel krijgen op de kaart. Uiteraard horen ook de souvenirshop en een themacafé bij de locaties, maar ik schoof alle verzameldrift opzij om daarin te trappen. Wie alle vijf stempels voorlegt, krijgt een gratis poster.

Bij enkele reuzebeelden kan je poseren. Er zijn ook een paar doe-opdrachten. Bij een ervan moet je met drie baseballballen plankjes omverwerpen. Ik gooide de eerste keer raak, maar de bal kaatste terug, keihard op m'n rechterschouder. De twee volgende schoten gingen er keihard naast. No balls, no glory.

Jommeke, Nero, Suske en Wiske, Sjef van Oekel, Tom Poes, Willy Linthouts Jaren van de Olifant, Erik de Noorman, Cowboy Henk, Joost Swarte, Randall Casaer, Olivier Schrauwen, Peter Pontiacs Kraut, Heinz, De Eeuwige Oorlog,... Deze Vlaamse en Nederlandse strips of auteurs staan genoemd in het in 2011 uitgegeven naslagwerk 1001 Comics You Must Read Before You Die, onder redactie van de Brit Paul Gravett, met een voorwoord van Terry Gilliam en medewerking van Gert Meesters en Huib van Opstal. Uiteraard staat het ook vol met Waalse stripreeksen en flinke porties andere Europese strips, comics en manga’s. Het is zo’n beetje een best-of van voorlopers sinds 1837 (met een vermelding van de Belg Frans Masereel) tot 2011. Ik vond een exemplaar van dit 960 pagina’s dikke boek in de bibliotheek van Kuala Lumpur. 

Op hetzelfde schap staan naslagwerken over Peanuts, superhelden, handboeken om comic- en mangafiguten te tekenen en twee bundelingen met zowat alle werk van Mad-tekenaar Don Martin. Bij het doorbladeren proestte ik het meermaals uit. Er staat ook een parodie op een schilderij van Rembrandt in.

De Rex was vroeger een bioscoop in Antwerpen. In Kuala Lumpur had je er ook een. Het is intussen een winkelcentrum met een koffiebar, tattooshop, snoepwinkel en een fantastische boekenwinkel. Waar vroeger het zilveren doek hing en de zitjes stonden, is nu een boekenwinkel met labyrintindeling. En ja, ze verkopen er ook strips, hoewel met niet zo’n uitgebreid aanbod.

Bij de kinderafdeling vind je ook wel wat stripstuff. En tussen inspirational quotes uit films als Star Wars en superheldenfilms zijn zelfs Louis van Gaal en Romelu Lukaku aanwezig, samen met andere voetbalgrootheden. Geen Thibaut Courtois of Kevin De Bruyne echter.

Op een van de avonden heb ik fantastisch gegeten in Soon Heng Social Club, een goed verstopt plekje in een wat verdere wijk van het centrum, maar heel hoog aangeschreven omwille van de westerse keuken. De lamsragout met pasta en rauwe champignons was een van de beste pasta’s die ik al gegeten hebben, zelf beter dan een ragout in Bologna. Speciaal naar mijn mening over de tiramisu werd gevraagd omdat er twijfel over bestaat bij de uitbaatster. Die twijfel kon ik fluks van tafel vegen. Ook die was gewoon lekker.

Het restaurant heeft een speakeasyvibe. Je kan er niet zomaar binnen, enkel na reservatie en je staat sowieso voor een gesloten deur op de tweede verdieping van een gewoon huis. Na aanbellen laten ze je binnen. Vroeger kreeg je zelfs pas het adres te weten na reservatie. 

Bij het verlaten van de zaak word je gevraagd om op een rubberen kip aan de deur te duwen als je het eten lekker vond. Met een luid gepiep kon ik de keuken laten weten dat ze hun werk prima hadden gedaan.

Keurige service, topkeuken. Maar wat doen die pornoboekjes op het toilet? Er staan zelfs aangebrande stripverhalen in. Net zoals in Japan zijn expliciete scènes afgedekt of gescrambled. Dat geldt ook voor de intiemste zones van de foto's.

In de hal van een van de grootste metrostations is er een grote stand met goedkope boeken. Big Nate, een jeugdstripreeks van Lincoln Peirce, ben ik hier en ook al in veel andere boekenwinkels vaak tegengekomen. Er bestond ook een animatieserie van, maar die werd gecanceld omwille van “strategische” redenen. Tussen de kinderboeken vond ik een geïllustreerd verhaal over Dracula, niet bepaald een figuur voor kinderen, en een educatief prentenboek over Rembrandt.

Op vele perrons werd reclame gemaakt voor de laatste Venom-film.

Gespot in Chinatown. Hopelijk niet ook op het menu. In de straten rond deze buurt zag ik al eens een rat lopen. Het geurenpalet in de restaurantstraten en vooral erachter is er een vol variatie, soms letterlijk adembenemend. Je bent amper bekomen van de ene walm of je stapt door een andere geur, lang niet altijd appetijtelijk.

In een LEGO-winkel vind je altijd wel wat stripgerelateerde franchiseproducten. Er zijn verschillende winkels in Kuala Lumpur. Deze van het shoppingcenter Pavillion is een kleinere.

Oudere Amerikaanse én Maleisische comics zijn te vinden in het piepkleine Lau Legacy, gevestigd in het overdekte Central Market, waar vele kunstwinkeltjes en eetgelegenheden te vinden zijn. Er is ook een souvenirshop rond alleen maar doerian, dat hevig ruikende fruit.

Handig, zo’n bagagehanger om sneller je koffer te herkennen. En bijkomend een impressie van het verschillende aanbod in Central Market.

T-shirts, T-shirts, T-shirts. Belgische trots De Smurfen hangt aan dezelfde muur als bijvoorbeeld Motörhead, Metallica, The Beatles, The Simpsons, superhelden, enzovoort. Mooi shirt ook van Betty Boop en eentje met haar en Popeye als parodie op de beroemdste scène uit Titanic.

Die Aimee de Jongh is ongelofelijk. Zij is de boss. Op intussen heel wat van m'n striptochten in het buitenland kom ik haar werk tegen. In Kuala Lumpur vind ik zelfs twee van haar albums: het kersverse Lord of the Flies, prominent bij de nieuwigheden, en Taxi! bij de oudere titels, alfabetisch op auteursnaam. En daarvan staan er twee exemplaren. Ze krijgt gezelschap van haar landgenoot Eric Heuvel met de Engelse vertaling van Quaco en Mikel van de Vlaamse Judith Vanistendael.

Behalve een overwicht aan duizenden manga’s en comics vind je hier ook in het Engels vertaalde internationale klassiekers. We maken er dan altijd een sport van om te zoeken naar Europese of nog strikter Belgische en Nederlandse strips. In ieder geval staan hier net zo goed albums van Asterix en De Duistere Steden als De Adoptie, Medea en Ravian tot Krasse Knarren, Blacksad, Manu Larcenets De Weg, verschillende albums van Bastien Vivès en Zwartkijken van André Franquin. Kuifje spant de kroon. Hij heeft hier zelfs een eigen staander in de vorm van een raket. Losse albums, (pocket)integrales en boxen met hardcovers zijn verschillende uitvoeringen van de stripreeks van Hergé. En er is nog veel meer. Slechts een beperkte selectie zie je tussen onderstaande tientallen foto’s.

De winkel: Kunikuniya, eigenlijk een Japanse boekwinkelketen met een ENORM aanbod. De vestiging: een gigantische oppervlakte in het zes verdiepingen tellende Suria-shoppingcenter aan de voet van de Petronas-torens, de tweede hoogste tweelingtorens ter wereld.