Ditjes en datjes (31)

Dit schilderij van Hermann uit 1983 sierde een ex libris en ook de cover van de luxe-uitgave van Lugubere Verhalen uit 1992. 

Alhoewel Jean Roba dankzij Bollie & Billie een van de belangrijkste tekenaars van België was, is er toch nog werk van hem dat de taalgrens nooit heeft overschreden. J'éleve mon Chat is een boekje uit Frankrijk dat uit 1971 dateert en bevat acht korte stripjes over een poesje. Het boekje was eigenlijk een brochure van 28 pagina's, uitgegeven door Editions Centre d'Information Maudor, met praktische tips om katten als huisdier te houden.

In 2011 overleed de Nederlandse striptekenaar Minck Oosterveer. Apri Kusbiantoro tekende toen deze hommage met Roodhaar en Storm. Datzelfde jaar verscheen namelijk deel 1 van de door Oosterveer getekende Storm-spin-off De Kronieken van de Buitenring op scenario van Willem Ritstier. Apri moest toen nog in het Nederlands debuteren met het korte verhaal Close Call in P@per in 2012 op scenario van Sytse Algera. Datzelfde duo startte in 2014 de fantasyreeks De Verloren Verhalen van Lemuria. Later kwam daar Saul bij, geschreven door Ritstier. In beide gevallen was wel duidelijk wat Apri het liefst zou tekenen: Storm. Die kans kreeg hij alsnog door De Kronieken van de Buitenring te mogen voltooien, nu op scenario van Robbert Damen. Dat tweede album verscheen in 2026 bij Uitgeverij L.

De brandweerhelden van 9/11.

If there's somethin' strange in your neighborhood

Who you gon' call? (Ghostbusters!)

If there's somethin' weird, and it don't look good

Who you gon' call? (Ghostbusters!)

In 2025 passeerden we in New York de brandweerkazerne uit Ghostbusters. Hook & Ladder No. 8 is ook in werkelijkheid een actieve kazerne. De brandweerlieden behoorden in 2001 tot de allereersten die uitrukten na de vele noodoproepen tijdens de terroristische aanslagen op de WTC-torens, intussen vijfentwintig jaar geleden. In 2011 hing de kazerne door besparingen een sluiting boven het hoofd. Een publieke campagne, gesteund door de latere burgemeester Bill de Blasio en acteur Steve Buscemi — die in de jaren 1980 zelf vier jaar als brandweerman in New York werkte — kon dat voorkomen. Later onderging de kazerne nog een grondige renovatie.

Sinds 2020 staat elke zaterdag die het dichtst bij 8 juni valt in het teken van Ghostbusters Day. Op 8 juni 1984 ging namelijk de eerste film uit de franchise in première. Die kreeg sequels, tekenfilmreeksen en comics en zorgde voor bergen merchandising en miljoenen fans over de hele wereld. Ghostbusters Day ontstond dankzij het geld dat overbleef van een crowdfundingcampagne voor een Ghostbusters-plakkaat aan de kazerne. Op het programma staan telkens cosplayers, optredens en allerlei standjes. De opbrengst is bestemd voor het goede doel.

De kazerne dook daarnaast op in afleveringen van de tv-reeksen Seinfeld en How I Met Your Mother en in de film Hitch.

Het origineel van de hertekende cover van Natasja 5: Kaapvlucht. Na de eerste druk uit 1976 en enkele herdrukken met dezelfde coverillustratie hertekende François Walthéry de cover voor een herdruk uit 1985. Hij was niet langer tevreden over Natasja's linkerbeen.

Tussen de aantekeningen voor inkleurder Vittorio Leonardo lezen we ook een waarschuwing: "Natasja is niet blond, ze is lichtbruin." Natasja's verpleegsteruniform moest helderwit blijven, zonder blauwe effecten om de nacht te accentueren.

Van 2003 tot 2005 was er in Brussel een Jijé-museum gevestigd, vlak bij het Centraal Station. In die periode tekenden tientallen striptekenaars een hommage door covers van diens strips na te tekenen. Onder meer François Walthéry, Hermann, Dany, Derib, Eddy Paape, Ersel, François Boucq, Frank Pé, Griffo, Jean-Claude Servais, Alain Henriet, Jidéhem, Laudec, Olivier Grenson, Pierre Seron en vele anderen brachten zo een hommage aan Jijés Jan Kordaat, Robbedoes, Jerry Spring, Tanguy en Laverdure, Baden Powell, Don Bosco, Blondie en Blinkie, Witte Helm, enzovoort.

In 2010 kwam het tot een Franstalige uitgave die al deze hommagetekeningen verzamelde. Je vindt ze ook terug op de website die het museum heeft overleefd, zie www.jije.org.

In 1974 maakte de westernreeks Jerry Spring van Jijé een comeback in het weekblad Robbedoes na zeven jaar afwezigheid. Jerry Spring startte in hetzelfde weekblad in 1954 en was een van de populairste stripreeksen. Daar wilde Robbedoes dus wel een evenement van maken. Voorafgaand aan de terugkeer publiceerde het weekblad wekenlang aankondigingen door diverse tekenaars die naar een extra dik westernummer met de eerste aflevering van het nieuwe verhaal, Goud in Rio Santana, leidden. Je ziet hier al deze bijdragen van André Franquin, Willy Lambil en Raoul Cauvin, Charles Degotte, MiTacq, François Walthéry, Francis Bertrand, Will, Jean Roba en Jacques Devos.

De Duitse tattoo artist en karikatuurtekenaar Juani Sosa (ook bekend als Hafen Tattoo) plaatste een paar maanden geleden deze Marsupilami op de arm van een van zijn klanten.

André Franquin-fan Eric Fleury richtte zijn kamer in met wat aangepaste kastjes en decoratie.

In 2023 overleed Arleen Sorkin. Zij was niet alleen de originele stem van Harley Quinn in de klassieke Batman-tekenfilmserie uit de jaren 1990, maar ook de werkelijke inspiratie voor het personage! Op school was Sorkin bevriend met de latere producent en scenarist Paul Dini, die samen met tekenaar Bruce Timm de tekenfilmreeks Batman: The Animated Series (1992-1995) produceerde. Dini baseerde het speciaal voor de tekenfilmreeks ontwikkelde personage Harley Quinn op Sorkins stem en maniertjes toen hij de maniakale handlanger van de Joker bedacht.

Pas later werd Harley Quinn ook een strippersonage en terug een tekenfilmfiguur. Als filmfiguur werd ze vertolkt door Margot Robbie in Suicide Squad (2016), Birds of Prey (2020) en The Suicide Squad (2021). Lady Gaga nam de rol van haar over voor de film Joker: Folie à Deux (2024).

Sorkins stemmenwerk bleef trouwens niet beperkt tot de Batman-seizoenen. Voor diverse tekenfilm- en gameproducties rond Batman en andere superhelden was ze twintig jaar lang de stem van Harley Quinn.

Een anekdote van André Franquin over hoe de aap uit de mouw kwam. Maar eerst deze reproductie van het origineel voor de cover van Robbedoes-verzamelalbum 98 uit 1965 met een deel van de voorpublicatie van het Robbedoes en Kwabbernoot-verhaal Bravo Brothers. Daarin stelen drie circusapen (én Guust Flater) de show. Onderstaande anekdote van Franquin over een signeersessie op een Franse boekenbeurs past hier wel bij.

Om meer kinderen te bereiken, hadden de organisatoren van de beurs de signeersessie op het einde van de dag voorzien in een circustent. Franquin zat er samen met zijn drie collega's Peyo, Jean Roba en Maurice Tillieux. De tekenaars waren na een lange, drukke dag al moe, maar de tent zat helemaal vol. Toen de muziek plots stopte, weerklonk een stem die luidkeels het publiek toesprak: "Het zijn er vier en jullie kennen ze goed! Jullie weten dat ze hilarisch zijn! Elke week maken ze jullie aan het lachen tot jullie tranen met tuiten huilen! Dus, zonder verder oponthoud..."

En Franquin vertelt verder: "Het publiek gaat uit zijn dak, dus met een bescheiden glimlach op ons gezicht beginnen we onze doorgezakte billen uit de stoelen te tillen, net op tijd om vier chimpansees de piste in te zien springen."

"Dit zijn de echte professionals! Ze kunnen jongleren! Ze kunnen borden in evenwicht houden!... Ze zijn een waar plezier!", ging de stem verder.

"Na de apen,” zei Franquin, "was het onze beurt."

Een van die gevechten waar Spider-Man het liever niet over heeft...

n 2023 reisden we naar Bologna, de gastronomische hoofdstad van Italië. Bij het zoeken naar een restaurantje rond de Piazza Maggiore passeerden we een winkeltje dat gelukkig gesloten was. Mocht het open geweest zijn, hadden we namelijk nooit het neergehaalde luik gezien met niemand minder dan Boes van het Nederlandse duo Wil Raymakers en Thijs Wilms op geschilderd. Het winkeltje ligt in een straatje vol met eetgelegenheden waar de befaamde mortadella (afkomstig uit Bologna) met hopen te koop of te eten is in onder meer gespecialiseerde bottega’s.

Uit onze striptocht die je hier kan teruglezen.

Standaard Uitgeverij zoekt versterking. Klik hier verder naar de vacature.

Kapitein René Goscinny met zijn grote liefde, zijn echtgenote Gilberte. Een andere passie van de scenarist van Asterix en Lucky Luke waren grote schepen en de zee. "Ik houd van grote boten. Een ‘dertig meter’ is voor mij de lengte van de bar", vertelde hij er eens over. Op tweejarige leeftijd vaarde hij al met zijn familie de Atlantische Oceaan over om een nieuw bestaan in Argentinië op te bouwen. Zijn latere reis naar New York om er te gaan werken en wonen, verliep ook al op zee. Later heeft hij zijn hele leven lang minstens één cruise per jaar ondernomen. Het is misschien een verklaring waarom Asterix en Obelix zo vaak op reis gaan, ook nog dankzij de gunstige ligging van hun dorpje aan de zee.

Over zijn vele ervaringen op luxecruises schreef Goscinny in 1969 het boek Tous les Visiteurs à Terre! (Alle Bezoekers aan Land!). In 2010 verscheen een herdruk met vele foto's uit het familiearchief. Af en toe kreeg het Goscinny-echtpaar, met hun dochter Anne erbij, ook gezelschap van andere vrienden. Albert Uderzo en zijn echtgenote Ada gingen ook weleens mee op cruise, evenals hun uitgever Georges Dargaud. Het boek beschrijft een van die cruises, die drie weken duurde.

Meer dan een scheepsjournaal was het ook een scherpe weergave van het leven aan boord, van het ontstaan van een minigemeenschap zodra de boot uitvaart en van de passagiers, van de hoogste leiders, de kapitein en de maître d'hôtel tot de door hem als "arme" toeristen beschreven mensen met een mix van "bevoorrechten, snobs, norse dikke dames, onuitstaanbare kinderen, beschamende levensgenieters en mooie meisjes!" De spot dreef hij meedogenloos door waarbij hij getuigde hoe een luxueus schip al snel verandert in een pension met kleinzielige zorgen, roddels, ouderwetse spelletjes, fantasieloze gala-avonden en slopende excursies aan wal.

En toch was hij dus dol op cruises. Hij liet een van zijn personages, Spaghetti, ook een cruise ondernemen in het verhaal De Wonderbare Tocht van Signor Spaghetti, in 1960 getekend door Dino Attanasio.

Aansluitend op bovenstaand artikel over René Goscinny's passie voor de zee, boten en cruises laten we je nog graag deze foto's zien en delen we een aangrijpende anekdote van dochter Anne. Op de eerste foto zit de scenarist in zijn werkkamer, omringd met schaalmodellen van oceaanstomers en zeilschepen. Op de tweede zie je hem op zee met Anne en echtgenote Gilberte. Het is een vakantiefoto uit de jaren 1970 toen het gezin naar Renés oude thuisland Argentinië reisde. Op de derde (alweer op een boot op het water) en vierde foto houden papa en dochter elkaar innig vast.

Over hun allerlaatste gezamenlijke reis, naar Israël in 1977, getuigde Anne Goscinny in 2014 het volgende aan Le Journal du Dimanche: "Mijn vader, die joods was, was nog nooit in Israël geweest. In augustus 1977 besloot hij daar een vakantie te organiseren. Tijdens die paar weken per jaar werkte hij minder en had hij tijd voor ons. Dat waren heel belangrijke momenten voor ons.

Op een dag, toen we in Jeruzalem waren, besloten we naar de Klaagmuur te gaan. Ik was 9 jaar en zag mijn vader voor het eerst met een keppeltje op. Op het moment dat de mannen en vrouwen uit elkaar gingen, zagen mijn moeder en ik hem alleen naar de muur lopen. Van een afstand bleef ik hem gadeslaan. Met zijn gezicht naar de muur leek hij tegen iemand te praten. Heel lang. Daarna schreef hij iets op een stukje papier dat hij tussen de stenen schoof, alsof hij de muur te eten gaf. Toen hij terugkwam, bestookte ik hem met vragen. 'Tegen wie praatte je?', 'Wat zei je tegen hem?' Hij antwoordde me toen met een zin die ik nooit zal vergeten: 'Ik heb gevraagd of jij en je moeder altijd gezond mogen blijven.' Drie maanden later stierf hij.

Toch was mijn vader niet ziek, maar mijn moeder wel. Het jaar daarvoor was bij haar borstkanker vastgesteld. Ze was 34 jaar. In 1976 betekende dat op middellange termijn een zekere dood. Mijn vader, die dol op haar was, maakte zich grote zorgen. Mijn moeder stierf zestien en een half jaar later, in 1994, precies het aantal jaren dat haar van mijn vader scheidde, alsof ze, in een laatste daad van eigenwijsheid, nooit ouder dan hij had willen zijn...

(...) Mijn hele leven is verlicht door deze surrealistische gebeurtenis in Jeruzalem. Het heeft mijn joodse identiteit en mijn relatie tot de religie gevormd. Het is een moment dat in de lucht is blijven hangen, met al zijn vragen. Had mijn vader deze reis georganiseerd om bescherming voor mijn moeder te smeken? Of had hij een voorgevoel gehad over zichzelf? Had hij, voordat hij aan de grote reis begon, zijn beleefdheden willen betuigen aan degene die hem kort daarna zou ontvangen? Ik heb het hem niet kunnen vragen. Ik had graag willen weten tegen wie hij sprak en waarom hij niet had gevraagd om bescherming voor zichzelf."

Eind oktober brengt Emaillerie Belge uit Vorst een emailplaat uit van de cover van het eerste album van Blake en Mortimer. Het gaat om een unieke uitvoering van 45 x 60 centimeter en 2 centimeter dik. De oplage van deze geëmalleerde staalplaat bedraagt slechts 100 exemplaren. De prijs is stevig: 775 euro, zonder verzendkosten, maar gratis afhalen wordt ook nog mogelijk. In het verleden bracht Emaillerie Belge ook al emailplaten uit van Asterix, Michel Vaillant, Guust Flater, Lucky Luke en De Smurfen.

Vooruitbestellen kan via deze pagina.

Jommeke 11: De Zonnemummie uit 1962 bevat wellicht een van de beste scènes uit de hele reeks. Tijdens een door de regen noodgedwongen bezoek aan het doodstille Museum van Oudheden beeft Jommeke bij de halfvergane, eeuwenoude, akelig geheimzinnige zaken, lugubere maskers en voorhistorische wapens. Hij leert er nog wel bij over de mummie van een Egyptische vorst. 's Nachts krijgt hij een nachtmerrie waarin de mummie hem door een openvliegend raam toeschreeuwt en aanwijst met een uitgemergelde arm. In latere herdrukken is deze nachtmerriescène volledig geschrapt. Bij de uitgeverij vonden ze de scène te luguber en zouden lezertjes zelf nachtmerries krijgen. Dat kindjes het best wel spannend vinden om de stuipen op het lijf gejaagd te worden dankzij sprookjes en andere vertellingen was dan weer geen pro-argument.

Check hierbij de oorspronkelijke pagina's en de herwerkte versie. Vergelijk die ook eens met een scène uit Hergés Kuifje-verhaal De 7 Kristallen Bollen, in 1948 voor het eerst in album verschenen. Daarin valt de mummie van Rascar Capac 's nachts binnen bij een slapende Kuifje. Ook dit is een droomscène, bedacht door Edgar P. Jacobs (bekend van Blake en Mortimer), die een voorliefde had voor sinistere verhalen. Net omwille van deze gelijkenis wou Jef Nys zijn scène bij de herwerking uit zijn album schrappen.

Eenzelfde nachtmerriescène komt trouwens ook voor in Piet Pienter en Bert Bibber 24: Invasie uit het Heelal, voor het eerst in album verschenen in 1965.

In 1960 verscheen de eerste druk van Jommeke 3: De Koningin van Onderland, een van de meest geliefde verhalen uit de stripreeks. Het was ook de eerste kennismaking met de griezelige Prutelia Van Achterberg, oftewel de koningin van Onderland. Voor een veel latere herdruk werd het hele album opnieuw getekend en verdween er een hele scène van vier stroken. In het begin van het verhaal komt papegaai Flip met een afgeknauwde kattenstaart aanvliegen en geeft hij uitleg over de valse kater Ademar van de buren die hem overviel. Een van onze lezers belde in de jaren 1990 naar uitgeverij Het Volk om uitleg te vragen. "Dierenmishandeling", klonk het als argument.

We laten je hier de oorspronkelijke pagina's zien en de huidige versie. De scène waarin Jommeke op een middeleeuws foltertuig vastgebonden hangt en elders met een doodshoofd op zijn eigen hoofd Flip bang maakt, is gelukkig wel in de strip gebleven.

Voer voor Robbedoes-verzamelaars. In Spanje heeft de in Madrid gevestigde uitgeverij Nuevo Nueve* de rechten op de Belgische stripreeks Robbedoes en Kwabbernoot verworven nadat de reeks tot voor enkele maanden geleden nog in handen was van Dib·buks. Vooreerst zal het tweeluik De Dood van Robbedoes en Het Geheugen van de Toekomst (de delen 56 en 57) door Olivier Schwartz, Benjamin Abitan en Sophie Guerrive als een gebundelde editie verschijnen met een coverillustratie die enkel in het Frans voor een speciale editie en in het Duits van hun deel 55 is verschenen.

In februari 2027 plant het een heruitgave van de door de Spaanse tekenaar Jose Luis Munuera getekende Robbedoes en Kwabbernoot-albums (de delen 47 tot 50) in een speciale verzameluitgave.

Voorts zal de uitgeverij de voorheen in Spanje onuitgegeven klassieke avonturen alsnog vertalen. Daar zitten albums tussen die nog zijn getekend door Jean-Claude Fournier.

Bovendien heeft Nuevo Nueve* ook de rechten verworven op spin-offs als IJzerlijm en De Vrienden van Robbedoes. Wie weet komt daar ook nog de Vlaamse versie Robbedoes Special van Charel Cambré en Marc Legendre bij zoals ook in het Duits, Deens en Noors het geval was. Dit is echter geen concreet nieuws.

Het plan om een regelmatig uitgeeftempo aan te houden omvat vijf Robbedoes-albums per jaar. Klik hier voor de website van de uitgeverij.

Het vijfentwintigjarig jubileum van Suske en Wiske werd in 1973 gevierd met een uitgave met zilverkleurige kaft. Daarin staan de eerste versies van de verhalen Rikki en Wiske in Chokowakije en Het Spaanse Spook. Een toen complete albumlijst van de reeks, een geïllustreerd artikel over het ontstaan van Suske en Wiske en een biografietje van Willy Vandersteen, met eveneens speciaal voor deze uitgave getekende illustraties, vervolledigen deze uitgave. Op de backcover staat een illustratie met nagetekende covertjes van Vandersteens bekendste creaties op een koets vol pracht en praal. Op de titelpagina prijken de hoofdpersonages in een barok tafereel waarin diverse kunsttakken zijn verenigd: Wiske houdt een schilderspalet met penselen vast, Suske heeft beeldhouwgereedschap in de handen, Sidonia verbeeldt de literatuur en Lambik de muziek. Jerom en Barabas zijn als borstbeeld getekend.

Dergelijke voorstellingen kwamen in de kunstgeschiedenis wel vaker voor. Eenzelfde opstelling is bijvoorbeeld ook terug te vinden op de coverillustratie van Het Schilder-Boeck, een gedetailleerd naslagwerk van de in Meulebeke geboren en in Amsterdam gestorven Zuid-Nederlandse rederijker en schilder Karel van Mander (1548-1606) uit 1604. Dat boek beschrijft het leven en werk van oud-Romeinse, -Griekse en -Egyptische schilders, moderne Italianen (modern in van Manders' tijd dan), Nederlanders en Duitsers uit het verleden en zijn tijdgenoten. Het was bedoeld als handleiding voor schilders die verhalen uit de klassieke mythologie wilden afbeelden, maar niet de middelen hadden om die oorspronkelijke werken ter plaatse te gaan bestuderen. Daarnaast biedt het boek theoretische beschouwingen. Het boek diende later als bron voor gelijkaardige werken en werd nog vaak heruitgegeven, een laatste keer in 2018 bij Atlas-Contact. De plechtige tekst op de titelpagina van het jubileumboek is net zo goed een knipoogje naar de tekst op de cover van Het Schilder-Boeck.

Het kan nog straffer. In dezelfde periode gebruikte Vandersteen de illustratie uit Het Schilder-Boeck voor een veel getrouwere versie voor het boek De Winners van Raymond Stuyck uit 1972. Merho, toenmalig studiomedewerker, bezorgde ons in 2023 de illustratie. Merho stelde het boek voor als: "Een reeks interviews met binnen- en buitenlandse mensen die het gemaakt hebben en toen in de belangstelling stonden. Naast onder andere David Ben Gourion, Geraldine Chaplin, Herman van Veen en Marc Sleen stond zelfs Hugoké erin. Daarvoor maakte Vandersteen een illustratie in dezelfde stijl als voor het jubileumboek." In plaats van het engeltje op de versie van Het Schilder-Boeck is het portret van Willy Vandersteen in zijaanzicht getekend.

Over de uitwerking van beide illustraties vroegen we Merho om verduidelijking: "Voor zover ik me herinner, heeft Vandersteen een ruwe opzet gemaakt die verder uitgewerkt werd door Paul Geerts. De twee illustraties dateren trouwens uit dezelfde periode. Blijkbaar was hij toen in de ban van de barok."

Op 4 september kreeg Hec Leemans het bezoek van een kapitein, een aide-de-camp uit het leger van Napoleon Bonaparte uit het tijdperk van Bakelandt. Onder de tooi van witte kippenveren schuilt Bert Gevaert, de redacteur van de historische hoofdstukken in alle dossiers van de Bakelandt-integrales. 

Behalve schrijver, onderwijzer, historicus, redacteur en schermer bij de Brugse Hallebardiers (de oudste schermgilde ter wereld) is Bert ook nog eens re-enacter die weleens deelneemt aan entertainende reconstructies van de Slag bij Waterloo om er onder meer dramatisch te sterven op het slagveld. Zo'n witte verentooi was nu eenmaal ook in de historische werkelijkheid een makkelijke schietschijf.

In 1945 tekende André Franquin een uitgebreide coverillustratie voor het Belgische scoutsblad Plein Jeu. Het is nummer 5 uit het derde trimester van 1945. De band met Plein Jeu was groot, hoewel hij zelf nooit lid is geweest van de scouts. Plein Jeu publiceerde Franquins allereerste professionele tekeningen.

Bron: Antoine De Filippis

In 1947 werd het Kuifje-verhaal De Krab met de Gulden Scharen bewerkt als een stop-motionfilm met poppen. Dit was de allereerste geanimeerde bewerking van een Kuifje-strip. Het is tevens de eerste lange Belgische animatiefilm. In de begingeneriek zie je Hergé Kuifje en Bobbie tekenen.

De film draaide welgeteld één dag met één vertoning in een Brusselse bioscoop. Producer Wilfied Bouchery — aan wie Hergé de filmrechten afstond zolang het stripverhaal trouw werd gevolgd — had al een abonnement op faillissementen, bankroeten en andere financiële problemen. Tijdens de productie rezen er ook problemen met wanbetalingen. De dag na de vertoning nam het gerecht de filmspoelen in beslag. Omdat Bouchery zijn schulden niet kon betalen, vluchtte hij naar Argentinië. De makers van de film, het koppel Claude Misonne en João Michiels, bleven met de onbetaalde facturen zitten.

Een dertigtal jaar geleden werd de film teruggevonden in de archieven van Cinematek, het Belgische filmmuseum. De film kan je inmiddels bekijken op YouTube en er bestaat ook een dvd van, enkel in het Frans. Voor sommige scènes werd omwille van kostenbesparing gebruikgemaakt van gefilmde achtergronden. De haven van Bagghar bijvoorbeeld is gewoon die van Antwerpen.

De film werd na de eerste vertoning niet goed onthaald in de pers. Ook Hergé had veel bezwaren. Het was niet bepaald een Disney-productie. Een jaar later, in 1948, schreef Hergé een brief naar Walt Disney met het voorstel voor een Kuifje-verfilming, maar daar was geen interesse voor. Bovendien lag de productie voor de vier volgende jaren al vast en had Disney genoeg eigen inspiratie voor tekenfilms.

Op 2 september is Bob Delvigne overleden. Deze Kuifje-fan en restauranthouder was drieëndertig jaar lang de zaakvoerder van Le Faubourg Saint-Antoine in Schaarbeek, waar hij zijn etablissement volstouwde met Kuifje-spullen en hommagetekeningen aan de muren. In 2025 verkocht hij de zaak, maar Le Faubourg Saint-Antoine behield de Kuifjes. Delvigne leed toen al aan kanker. Op de achtergrond van de laatste foto (met Bob en diens chef-kok, de nieuwe eigenaar David Noel), kan je ook Jan Bosschaerts hommage aan Kuifje zien hangen.

© foto's: Ennio Cameriere, JC Guillaume

Prachtig eerbetoon van tekenaar Dany uit 2021 aan de toen overleden scenarist Raoul Cauvin.