Ditjes en datjes (28)

Het jongetje uit Batman Begins heeft niet goed geluisterd. Beide rollen werden vertolkt door Jack Gleeson.

Bron: Let's Talk Movies

In een recente comic van Conan heeft tekenaar Jesus Merino een plaatje ingelast met drie bekende figuren uit een andere stripreeks. Dat zijn wel degelijk Asterix, Kakofonix en Obelix.

Bron: Astérix et l’Univers de René Goscinny et d’Albert Uderzo, Nikita Malliarakis

In 2017 en 2018 publiceerde Dargaud het Batman-tweeluik The Dark Prince Charming door Enrico Marini. Beide delen verschenen in het Nederlands in soft- en hardcover, elk met een andere cover. De hardcovers bevatten een extra schetskatern. Deze albums verschenen ook in het Engels. Voor de cover van deel 1 tekende Marini echter een nieuwe cover voor de tweede druk van het album. Die zie je hieronder afgebeeld.

Marini heeft de deur nooit gesloten voor eventuele andere uitstapjes met Batman. Maar het werk aan telkens weer andere projecten (na Batman volgde het tweeluik Noir Burlesque), zoals het vervolg op De Adelaars van Rome en een dik one-shot van De Schorpioen dat hij zelf schrijft, komen er telkens tussen. In 2025 volgde er toch nog een bijdrage aan een sequel op de Batman-klassieker The Long Halloween waarvoor Jeph Loeb op tien tekenaars kon rekenen die elk een comicdeeltje tekenden. Daarnaast verdient Marini nog steeds een fortuintje per tekening in opdracht van zijn fans waarbij hem ook vaak om Amerikaanse superhelden en -heldinnen wordt gevraagd.

Roodbaard door Dominique Bertail, de tekenaar van onder meer Shandy, Ghost Money en Madeleine, Verzetsstrijdster. In 2009 tekende hij een zestal covers voor een geplande integrale reeks van Roodbaard die uiteindelijk niet zou verschijnen. Pas daarna gaf Dargaud in het Frans en Sherpa in het Nederlands een andere reeks integrales uit. In de dertiende integrale, die in 2019 in het Nederlands verscheen, staat ook een dossiertje over dit project, samen met de coverillustraties die daarmee voor het eerst gepubliceerd werden.

Handig! Mocht je deze vakantie nog op citytrip gaan, gebruik dan dit kaartje van “elke Europese stad” om moeiteloos de weg te vinden.

Tekening van Malachi Ray Rempen van de stripreeks The Itchy Feet.

In 2022 is deze voor striplezers toch wel bekende wagen van Guust Flater gespot in het museum Maurice Dufresne in Azay-le-Rideau. Het museum van een particulier herbergt meer dan drieduizend oude wagens, fietsen, vliegtuigen, vrachtwagens, motors, tractoren, landbouwmachines, militaire voertuigen, vintage affiches en voorwerpen die daarmee te maken hebben uit de periode 1850-1950. De website van het museum kan je hier bezoeken.

Met dank aan Peter D’Herdt.

Playmobilmannetjes als stripfiguren. Fotoreeks uit 2019 met huisvlijt en ander geknutsel.

De balpen Bic M10 viert z'n zeventigste verjaardag en daar organiseert Dreamland een wedstrijd rond. Nog tot 10 september kan je deelnemen door een tekening van de mascotte van Dreamland in balpen te maken. Vijf winnaars winnen elk een unieke, genummerde tekening van De Smurfen. Check hier alle info met het wedstrijdformulier.

Wie dit nummer van de comic Squadron Supreme in huis heeft, bezit tegelijk ook een beetje van stripmaker Mark Gruenwald. Hij overleed in 1996 en zijn as werd na zijn crematie vermengd met de inkt om de eerste oplage van de TPB uit 1997 te drukken. Het was zijn expliciete wens om zijn as deel te laten uitmaken van een comic. Gruenwald was een van de scenaristen van de superheldenreeks die door John Buscema en Roy Thomas was gecreëerd in 1971.

Een nog straffer verhaal dan hierboven is de diefstal van Stan Lees bloed om er handtekeningen mee te stempelen. Daarvoor moeten we terug naar 2017. Jerry Olivarez, een voormalige zakenpartner en publicist van Stan Lee, had documenten vervalst om Stans verpleegster voor te leggen en haar bloed te laten trekken van haar patiënt. Stan werd er duizelig van. In 2018 doken er in de winkel Marvel Avengers S.T.A.T.I.O.N. in Las Vegas comics op van Black Panther, een van de door Stan Lee gecreëerde superhelden, met daarop gestempelde handtekeningen van de stripmaker. Er hoorde een echtheidscertificaat bij waarop staat vermeld: "Met de hand gestempelde handtekening van Stan Lee, aangebracht met Stan Lees oplosbare DNA-inkt." Er waren nog andere comics met dezelfde handtekening en certificaat.

De winkeliers wisten niet precies wat de DNA-inkt was en verkochten de comics tegen 250 en 500 dollar naargelang het soort uitgave van de comic. Nadat duidelijk werd dat Stan Lees bloed was vermengd met de handtekening, verwijderde de winkel de comics uit het aanbod. Op eBay vonden we een exemplaar van Rise of the Black Panther dat voor 2.500 dollar wordt aangeboden. Het kwam tot een rechtszaak. De dader tapte niet alleen Stan Lees bloed af, hij versluiste ook 4,6 miljoen dollar van Lees rekeningen om er onder meer een huis mee te kopen in West Hollywood, hij stal juwelen en cash en probeerde zich in het testament van de stripmaker te werken. In Lees laatste levensjaar was hij extra kwetsbaar voor profiteurs, gieren en zwendelaars, vooral nadat Lee zijn vrouw had verloren. Hij kon nog wel zelf een aanklacht voor ouderenmishandeling indienen. In 2022 kwam het tot een regeling. Stan Lee was toen al vier jaar overleden.

De bloedhandtekening doet denken aan die ene comic van KISS waarvan de drukinkt ook bloed van de bandleden bevatte.

Oorspronkelijk waren er honderd Smurfen. In latere jaren zijn er heel wat bijgekomen in en buiten de stripverhalen. Bij Robbedoes nummer 1354 van 26 maart 1964 zat een poster waarop ze alle honderd zijn voorgesteld. Toen was er nog geen sprake van de Smurfin. Bij elke afgebeelde Smurf staat een nummertje en in het tekstkader onderaan staat vermeld om welke Smurf het gaat. Van de meeste heb je nooit gehoord. Andere ontwikkelden zich verder onder andere namen.

De poster is tegenwoordig zeldzaam, want die was al niet inbegrepen in de verzamelbundels van het weekblad Robbedoes en in losse nummers vind je die ook niet vaak terug omdat hij niet was meegeniet.

Met dank aan Filip Van Belle.

Star and stripes...

Deze Thorgal-fan liet de coverillustratie van Thorgal 11: De Ogen van Tanatloc op zijn bovenarm tatoeëren als eerbetoon aan zijn jeugdjaren.

Bron: Thorgal's World

Naijver in Painful Gulch is een van de meest geliefde verhalen in de reeks Lucky Luke. Hoewel René Goscinny al sinds deel 9, De Spoorweg door de Prairie, de reeks voor Morris schreef, kreeg hij er pas vanaf Naijver in Painful Gulch de credits voor in het weekblad Robbedoes. Het was trouwens niet voor het eerst dat Morris en Goscinny zich toen voor een Lucky Luke-verhaal baseerden op de reisverslagen langs de Mississippi van de Amerikaanse schrijver Mark Twain. De burenruzie tussen de familie met de grote oren en de familie met de grote neuzen is gebaseerd op de door Twain beschreven historische twist tussen twee boerenfamilies die in 1878 escaleerde na een twist om... een varken. De anekdote kwam voor in Twains klassieker De Avonturen van Huckleberry Finn toen de vete nog volop luwde.

Deze ruzie tussen de families Hatfield (de eerste foto in zwart-wit) en McCoy uit West Virginia en Kentucky maakte doorheen de jaren twaalf dodelijke slachtoffers, leidde tot processen en duurde van de jaren 1860 tot 1901 toen een laatste rechtszaak een einde maakte aan de jarenlange familietwisten. Er was zelfs even een Romeo en Julia-achtige romance tussen een telg van elke familie. Deze romance werd de nek omgewrongen door de McCoy's.

Tegenwoordig herinneren een muzikale dinner show en een jaarlijks reüniefestival met marathon, toeristische rondleidingen en nog veel meer aan de Amerikaanse folklore. De familievete werd vanaf 1923 diverse malen verfilmd of er werd naar verwezen, onder meer door Buster Keaton, Abbott en Costello en in 2012 nog in een film met Jeff Fahey, Perry King en Christian Slater. Er werd ook naar geknipoogd in tekenfilmpjes van Merrie Melodies, Disney, Max Fleischer en in Bugs Bunny, The Flintstones, Scooby-Doo, My Little Pony, tv-reeksen zoals Bonanza, Modern Family en NCIS en zelfs in de game Red Dead Redemption 2.

The Guardian ging op bezoek bij Art Spiegelman (Maus) en kwam terug met een zeer lezenswaardige reportage (klik hier voor het artikel in het Engels). Voor de vijfentwintigste verjaardag van 9/11, dat Spiegelman vanuit zijn appartement live zag gebeuren, had een nieuwe Amerikaanse editie van zijn In de Schaduw van Geen Torens moeten verschijnen, maar de gedrukte oplage zit vast op een schip in de Straat van Hormuz. Het artikel gaat ook over politiek, en daar waarschuwt Spiegelman ook wel voor. Zijn kijk wordt er niet optimistischer door.

In 2025 waren we in Borgloon te gast bij tekenaar Wim Swerts. In de werkkamer van een tekenaar is het altijd een beetje je ogen uitkijken bij wat er te zien valt. Van de strips waar hij van houdt in de boekenkasten tot bijkomende passies als een collectie modelbouwvliegtuigjes die van een fascinatie voor de Eerste Wereldoorlog getuigen. En dan zie je ineens een ingelijste brief met een door Steven Spielberg gesigneerd kaartje, een origineel van Guust Flater dat André Franquin ooit naar Wim stuurde als een briefje en een foto met een van The Bee Gees toen Wim nog een medeverantwoordelijke was voor het wereldwijde fanclubblad van de groep.

In 2018 liep in het Nederlandse Noordwijk de tentoonstelling Comics in Space over ruimteavonturen van striphelden met onder meer origineel werk van Pieter Kuhn, Bert Bus, Marten Toonder, Hergé, Dick Matena en Martin Lodewijk.

Deze laatste leverde de illustratie voor de affiche. Behalve zijn figuren Hendrik IJzerbroot en Olga Lawina uit Agent 327 in de ruimtepakken uit Kuifje tekende hij ook de held uit een van zijn allereerste stripreeksen, Ruimtevaart, waarvan in 1957 en 1958 een tiental stripverhalen verschenen. Uitgeverij L bundelde ze in 2016 allemaal in de 376 pagina's tellende integrale De ATH-jaren: Ruimtevaart.

Een reactie van Rob van der Nol: "Aanvankelijk tekende Lodewijk ruimtevaarder André Kuipers, maar kreeg daar uiteindelijk geen toestemming voor, daarna veranderde hij het gezicht in dat van Dick Harris uit Ruimtevaart."

"Save the cheerleader, save the world." Met die slogan ging in 2006 de tv-reeks Heroes van start. De reeks kende een heel groot comicgehalte met een aantal gewone mensen die ontdekken dat ze superheldenkrachten hebben en die samen toekomstige rampen zouden kunnen voorkomen. Hayden Pannetiere, de actride die de cheerleader in de reeks vertolkte, is op zondag 16 augustus overleden. Ze was amper 36 jaar. 

De officiële doodoorzaak is nog onbekend. De laatste jaren maakte ze weliswaar een moeilijke periode door met zware verslavingen aan alcohol en pijnstillers, een postnatale depressie, een toxische relatie en het verlies van haar jongere broer. In de latere periode van haar herstel bracht ze in mei 2026 nog haar memoires uit met de titel This is Me: A Reckoning.

Hayden speelde ook mee in onder meer de tv-reeks Nashville, Bring It On: All or Nothing, Remember the Titans, Scream 4 en 6.

Vaas uit de eerste Smurfdynastie. De Nederlandse kunstenaar Diederik Schneemann vervaardigde in 2019 zeven zulke vazen met ongeveer 600 tot 1.300 latexfiguurtjes per vaas die alle een andere vorm hadden. Als extraatje zit er een Gargamel gevangen in de vaas. Alle vazen raakten verkocht. We hebben de prijs teruggevonden van één zo'n vaas. Die bedraagt 3.800 euro.

Die heeft een andere versie van Spider-Man gelezen dan wij om een tattoo van te laten maken.

In mei 2026 verscheen de Franstalige portfolio Il était 7 fois bij Editions du Fugu. De oplage bestaat uit slechts 77 exemplaren. De negen prenten door even veel verschillende tekenaars zijn een hommage aan stripmaker en voormalig hoofdredacteur van Kuifje, Greg. In mei was het 95 jaar geleden dat hij geboren werd. Hij overleed in 1999. Een paar tekenaars hebben nog samengewerkt met Greg.

• Dany tekende hun beider Roze Bottel en Duifje Vleugelslag en de kinderen uit de jeugdreeks Les As, een studioproduct van Greg waarvoor Dany ook heeft gewerkt.
• André Moons plaatste rond een karikatuur van Greg de figuren uit Kees en Klaas, een oude stripreeks van de Franse strippionier Alain Saint-Ogan. Greg was in de jaren 1960 verantwoordelijk voor een reboot van deze oude stripreeks die Ogan tussen 1925 en 1952 tekende.
• Hermann vereeuwigde Barney Jordan en Comanche uit de respectievelijke reeksen Bernard Prince en Comanche, allebei geschreven door Greg.
• François Walthéry tekende Gregs Olivier Blunder met zijn eigen heldin Natasja.
• Henri Dufranne tekende de figuren uit Gregs reeks Rock Derby.
• Michetz tekende de figuren in de jungle die uit Gregs Johnny Congo komen, een stripreeks die is getekend door Eddy Paape.
• Félix Meynet blies het stof af van Gregs korte reeks Rob Robuust, indertijd met Dupa als co-tekenaar.
• Nogmaals Dany met een karikatuur van zichzelf en van zijn Roze Bottel-scenarist Greg.

Volgend jaar verschijnt alsnog het Robbedoes-verhaal van tekenaar Marc Hardy en scenarist Zidrou waarvan je hier een pagina ziet. Het heeft Hardy dik vijftien jaar jaar gekost. Hij was na een twintigtal pagina’s niet tevreden over zijn werk en heeft zijn originelen toen verbrand. Hij is dan gewoon opnieuw begonnen. We hebben er al meermaals over verteld. Hier vind je zo’n bericht.

In 2024 won de Franse judoka Teddy Riner zijn vierde gouden medaille op de Olympische Spelen in de zwaargewichtencategorie. De elfvoudige (!) wereldkampioen was met zijn zes medailles op vier Spelen de grootste judoka ooit. Didier Conrad leverde toen deze hommage waarin Riner zelfs Obelix onderuithaalt op de tatami. Zou de judoka ook in een ketel met toverdrank zijn gevallen?