Ditjes en datjes (16)

"Het beste bewijs dat elders intelligent leven bestaat, is dat het nog nooit contact heeft proberen te zoeken."

Een tegelwijsheid van Bill Watterson, de auteur van Casper en Hobbes.

“Don Lawrence is een van de meest legendarische Britse striptekenaars aller tijden, al was hij bekender in Nederland, waar hij uiteindelijk werd geridderd — hij overleed helaas kort voordat hij die eer kon ontvangen. Hij was de eerste tekenaar van Miracleman (Marvelman) en had een legitieme aanspraak kunnen maken op het eigendom toen daarover discussie ontstond, maar hij wilde zich daar gewoon niet mee bezighouden. We hebben er wel over gesproken en ik denk dat het hem toch wat bezighield — vooral omdat niemand er zelfs maar aan dacht om hem hierover te benaderen! In het eerste nummer dat Alan Moore schreef, werd Dons tekenwerk op de eerste pagina’s opnieuw afgedrukt. Maar het is vooral zijn werk aan Trigië, waar de meeste Britse makers hem van herinneren, en zijn werk aan Storm dat hem tot een legende in Nederland maakte.

Toen ik hem ontmoette, werkte hij aan Storm: De Levende Planeet en het volgende Storm-album De Wentelwereld. Beide zijn buitengewoon. Hij kon tot twee weken besteden aan het schilderen van één pagina. Gewoon ongelooflijk. En hij gebruikte zelden referentiemateriaal. Het was verbluffend om te zien!

Ik heb weken besteed aan het kopiëren van zijn pagina’s, vrijwel penseelstreek voor penseelstreek. Het idee was dat ik de reeks zou overnemen en hij aan iets nieuws zou beginnen. Hij droomde ervan om maritiem schilder te worden. Maar in de loop van een jaar besefte hij gewoon hoeveel hij eigenlijk van Storm hield. Hij was nog niet helemaal klaar om het stokje door te geven. Jaren later keerde ik terug om met hem samen te werken aan zijn laatste Storm-album, De Von Neumann-machine. Ik heb de laatste tien pagina’s samen met hem geschilderd. Het was erg zwaar voor hem om te beseffen dat hij het einde naderde van een epische reeks invloedrijke albums. Hij had het grootste deel van het zicht in één oog verloren door een infectie na een staaroperatie, en dat was bijzonder moeilijk om mee om te gaan — hij rookte toen veel wiet om ermee om te gaan. Ik hield echt van Don. Hij was mijn vriend en mentor. Ik kan hem nog perfect voor me zien en zijn stem en lach horen. Hij was een strenge leermeester en kende ook depressieve periodes, waarin hij soms moeilijk gezelschap kon zijn. Maar hij was een gulle, genereuze, briljante man en ik mis hem enorm.”

De Britse tekenaar Liam Sharp getuigde in 2022 over zijn samenwerking en band met de in 2003 overleden Don Lawrence. Het volledige interview uit The Comics Journal kan je hier lezen.

Verder op deze pagina hebben we het over de cover van het Lucky Luke-album Daisy Town waarvan de sigaret is vervangen door een grassprietje op de Britse uitgave van het album. Het sterke beeld van de doodskoppen in de walm van de sigarettenrook ging daardoor verloren. Datzelfde idee zit wel in deze buste van de Franse fabrikant Cartoon Kingdom die sinds 26 februari te koop is. De oplage bedraagt 300 exemplaren en het is 24 centimeter hoog. Het kost 249,99 euro.

Voor de eerste verhalen van de door Marc Legendre geschreven stripreeks Sam knutselde Jan Bosschaert een maquette van de garage waar het meisje aan de slag gaat om voor haar droomauto te sparen. Hij werkte het tot in de details uit en de maquette kwam van pas als visuele inspiratie voor het belangrijke decor. De foto's van de maquette dateren uit die periode.

Bron: Sam integraal 3

Op 5 mei was het tien jaar geleden dat de Franse cartoonist Maurice Sinet alias Siné overleed. Zoals het een echte, wild schoppende satiricus betaamt, werd hij diverse malen aangeklaagd. Zijn huis in Corsica werd trouwens vernield na een aanslag. Zijn eerste eigen tijdschrift verscheen in mei 1968 en hij maakte de suggestie dat je er een molotovcocktail mee kon aansteken. Later ging hij zelfs voor het blad Charlie Hebdo te ver. Hij won vervolgens zelf een proces tegen het blad.

Enkele jaren vóór zijn overlijden liet hij al een grafsteen op het kerkhof van Montmartre aanleggen. Op het graf staat een bronzen cactus in de vorm van een uitgestoken middenvinger met het opschrift "Mourir? Plutôt crever!" (Doodgaan? Ik sterf nog liever!) De nabestaanden van de omliggende graven kloegen het bestaan van dit voor hen onkiese graf aan, maar het was niet eens voor hem bedoeld, want hij wenste gecremeerd te worden. In het graf passen zestig urnes. Siné dacht eraan om alvast plaats te maken voor zijn vrienden.

De makkelijk te onthouden titel Pastapornajapadapastna! is het 91ste krantenverhaal van Kari Lente. In 2018 was dit het allerlaatste verhaal uit de stripreeks dat in album verscheen en wel in Collectie Fenix van uitgeverij Brabant Strip. Van deze Vlaamse reeks tekende Bob Mau 145 verhalen die sinds 1965 in album uitkwamen... bij een veelvoud aan uitgeverijen in alle mogelijke uitvoeringen door elkaar. Bob Mau maakte de voltooiing van zijn stripreeks als complete albumreeks niet meer mee, hij overleed in 2006. Op 23 mei was het honderd jaar geleden dat hij geboren werd.

Op onze website hebben we jarenlang een lijst bijgehouden met een overzicht van alle verschenen albums en uitvoeringen. Dat overzicht vind je hier terug.

Nog tot 14 juni kan je in Brasschaat, waar Bob Mau heeft gewoond, een overzichtsexpo bezoeken. Alle info vind je hier.

Oorspronkelijk tekende Willy Vandersteen in Suske en Wiske gewoon de wagens waarin hij zelf reed. Met een Ford-verantwoordelijke sloot hij later een deal waarbij hij om de twee jaar een nieuwe Ford-wagen kon kopen tegen de helft van de prijs. Als tegenprestatie moest hij de personages wel in Ford-wagens laten rijden. Dat viel onder sluikreclame. Deze strippagina uit 1969 is dan weer rechtstreekse reclame voor Ford.

Wie kan ons vertellen waarin deze pagina is verschenen zodat we dit kunnen aanvullen? Een eerdere oproep van De Fameuze Fanclub leverde geen antwoord op.

Een antwoord van Douglas Dendas: "Deze pagina verscheen oorspronkelijk in het Ford nieuws (tweewekelijks informatieblad voor de medewerkers van Ford Genk)."

Een antwoord van Erik Janssen: "Vandersteen had inderdaad een 'overeenkomst' met Ford en dat zag je duidelijk in de strips van die jaren. Deze pagina is duidelijk een pubstrip met het gamma Ford-auto's van de beginjaren van Ford Genk. Moet midden tot einde jaren 1960 geweest zijn..."

Striptattoos.

In 1999 verscheen bij GEM's Edition het enkel in het Frans verschenen album Hommage à Morris met gags en korte verhalen van Lucky Luke door een sliert tekenaars als eerbetoon aan Morris, de schepper van de bekende cowboy. Pierre Seron, de tekenaar van De Minimensjes, had deel moeten uitmaken van het collectief tekenaars, maar zijn bijdrage heeft hij nooit afgewerkt. Het bleef bij een onvoltooide eerste pagina van het bedoelde korte verhaal Mama Luke. Daarin wordt Luke via een telegram verzocht zo snel mogelijk zijn stervende moeder op te zoeken.

De tekenaars en scenaristen die wél aan het album deelnamen, waren Achdé (die toen nog niet wist dat hij Morris na diens dood zou opvolgen), Marc Bourgne, Yves Bordes, Raoul Cauvin, Chalvon, Dugue, Gil Formosa, Paul Glaudel, Erik Juszezak, Ed Laroche, Daniel Pecqueur, Puyjarinet, Rodolphe, Michel Rouge, Olivier Vatine, Roger Widenlocher, Eric Stalner en Pierre Tranchand.

Op 3 mei 1936 gaf Nederlander Jean Meuwissen vanuit Brussel het eerste nummer van Bravo!, "het groote weekblad voor jongeren", uit. Tot 1 juni 1940 verscheen het enkel in een Nederlandstalige editie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog viel de Nederlandse markt weg. Bravo! werd een Belgisch stripblad dat net zoals Robbedoes en na de oorlog ook Kuifje in de beide landstalen verscheen. Dat gebeurde vanaf december 1940. Dankzij heliogravure zagen de kleuren er prachtig uit, beter dan bijna gelijk welk ander tijdschrift uit deze periode. Het avontuur duurde nog tot 1951. Naast Amerikaanse strips, zoals Flash Gordon, The Katzenjammer Kids en Felix the Cat, kregen ook auteurs van hier hun kans. Marten Toonder en Willy Vandersteen bijvoorbeeld, en ook Edgar P. Jacobs. Hij werd er aangenomen om illustraties te verzorgen bij sprookjes en leesverhalen. Een eerste illustratie verscheen in 1941.

De in 1934 door Alex Raymond gecreëerde sf-reeks Flash Gordon was er in Bravo! al bij vanaf 1936 onder de titel Stormer Gordon. Toen de Verenigde Staten tot de oorlog toetrad, werd het voor de redacties in de bezette landen steeds moeilijker om aan hun Amerikaanse importstrips te raken. De Duitse censuur lag op de loer. Amerikaanse superheldenstrips waren intussen verboden. Bij Robbedoes moest Jijé een lopend verhaal van Superman afwerken, aan Jacobs werd gevraagd om een avontuur van Flash Gordon voor Bravo! te voltooien in vijf pagina's. Alle vaste personages tekende Jacobs zonder probleem na: Flash Gordon, zijn vriendin Dale en aartsvijand Ming. Het resultaat zie je hierbij afgebeeld. Besef dat dit de eerste strippagina's van Jacobs waren... en al meteen op zo'n hoog niveau.

Om het verlies van Flash Gordon goed te maken, kreeg Jacobs vervolgens de opdracht om een nieuwe sf-strip te bedenken. Dat werd De "U"-Straal met het hoofdpersonage Lord Calder naar het uiterlijke voorbeeld van zijn goede vriend Jacques Laudy die ook in Bravo! en daarna Kuifje publiceerde. Calder evolueerde vervolgens naar het personage Francis Blake in Jacobs' Blake en Mortimer.

De "U"-Straal trok ook de aandacht van Hergé, die Jacobs vroeg om samen te werken aan een toekomstige uitgave in kleur van Kuifje. Jacobs werd op die manier Hergés eerste medewerker en ging halftijds aan de slag als enerzijds decorontwerper en anderzijds inkleurder voor de herwerkte versies van Kuifje in Congo, Kuifje in Amerika, De Schat van Scharlaken Rackham, De Scepter van Ottokar en De Blauwe Lotus. Hij werd ook nog belast met opzoekingswerk voor De Zeven Kristallen Bollen en De Zonnetempel.

De Franse stripmaker Jean-Claude Forest publiceerde in 1962 in het tijdschrift V Magazine de erotische sf-reeks Barbarella. In 1968 kwam het tot een verfilming van Roger Vadim met Jane Fonda in de hoofdrol. Met zijn toenmalige echtgenote Brigitte Bardot had hij al de film Et Dieu... Créa la Femme opgenomen en hij wou haar eigenlijk als Barbarella casten, te meer omdat Forest zijn personage op Bardot had gebaseerd! De Britse new wave-band Duran Duran vernoemde zich trouwens naar Dr. Duran uit de strip en film. Hun liedje Electric Barbarella uit 1997 benadrukte later nog eens extra waar hun inspiratiebron lag.

Dino de Laurentiis, de oorspronkelijke producer van de film, koesterde lange tijd plannen voor een sequel of een remake. Begin jaren 2000 vroeg hij Milo Manara om concept art en personagestudies te tekenen. Enkele van die tekeningen verzamelen we hier voor je.

De namen van Robert Rodriguez (Desperado, From Dusk Till Dawn, Sin City, Spy Kids, Alita: Battle Angel) als regisseur en Rose McGowan (Conan the Barbarian, Red Sonja, Death Proof, Scream) als hoofdrolspeelster circuleerden in die periode. Het budget kwam boven de 80 miljoen dollar uit en dat wou de betrokken filmstudio Universal niet ophoesten. Rodriguez vond alternatieve fondsen in Duitsland bij een studio die 70 miljoen wou neertellen. Maar Rodriguez zou te lang van zijn familie moeten wegblijven in de postproductiefase en verliet het project.

Voor de uitwerking van het scenario deden de in 2010 overleden producers Dino en zijn echtgenote Martha (gestorven in 2021) een beroep op de scenarioschrijvers Neal Purvis en Robert Wade, die eerder aan de James Bond-film Casino Royale hadden gewerkt. Nadat Rodriguez opstapte, was Joe Gazzam (Magnum P.I., The Equalizer) in de running als scenarist en Robert Luketic (Legally Blonde, Killers) als regisseur. Het ging allemaal niet door omwille van de centen.

Later zouden de filmrechten naar verluidt nog bij Drew Barrymore zijn beland en volgens een filmwebsite werd Lindsay Lohan zelfs genoemd als mogelijke Barbarella.

De remakeplannen zijn daarmee nog steeds niet van tafel. In 2022 luidde het nog dat Sony Pictures de rechten heeft waarbij Sydney Sweeney (Euphoria, Madame Webb, The Housemaid) zou optreden als Barbarella en executive producer met Edgar Wright (Shaun of the Dead, The Running Man) als regisseur. Momenteel zijn deze plannen nog geen dode letter, hoewel concrete verdere updates er toch ook niet zijn.

Maar er zijn dus nog altijd de stripverhalen en de tekeningen.

Op zondag 7 juni vindt een veiling plaats van AZ Auction, een veilinghuis in Etterbeek. André Franquin is daar toevallig geboren, maar die dag wordt er ook een unieke verzameling geveild met originelen, schetsen, geïllustreerde brieven en korte berichten met altijd weer tekeningetjes erbij of andere tekeningen van zijn hand. Ze komen alle van Annick Mathieu, de voormalige secretaresse van André Franquin die alles rechtstreeks van hem heeft gekregen. Sommige documenten zijn nooit eerder gepubliceerd.

Wat je hier ziet afgebeeld, is slechts een selectie. Het volledige aanbod, met richtprijzen die oplopen van een paar honderd euro tot 50.000 euro voor een gag van Guust Flater en 60.000 euro voor een origineel uit het Robbedoes en Kwabbernoot-avontuur De Dictator en de Paddenstoel, vind je terug op deze pagina.

In 2016 publiceerde de Britse uitgeverij Cinebook een nieuwe vertaling van het Lucky Luke-verhaal Daisy Town. Om begrijpelijke redenen, want bedoeld voor de jeugd om te lezen, werd de cover van het album bijgewerkt zodat Luke niet meer rookt. De dreiging met de doodskopwolkjes gaat echter ook verloren. Bij ons verschijnen herdrukken nog steeds met de oorspronkelijke coverillustratie.

Het album verscheen in eerste druk in 1983, maar was eigenlijk een bewerking van de gelijknamige tekenfilm uit 1971 op scenario van René Goscinny, Pierre Tchernia en Morris. Goscinny en Morris golden als regisseurs. De strip verscheen zes jaar na het overlijden van Goscinny. Op de filmposters, in de tekenfilm, op divers promotiemateriaal, op platenhoezen met de soundtrack en op latere VHS-cassettes, dvd's en diverse meer is telkens een rokende Lucky Luke te zien.

De stripversie vormde op zich weer de basis voor een aflevering van de eerste live action tv-serie in 1991 met Terrence Hill als Lucky Luke. Daisy Town was in de door James Huth geregisseerde film Lucky Luke uit 2009 dan weer het stadje waar Luke geboren was.

In 1996 deelden Bollie & Billie van Jean Roba en Sam van Jan Bosschaert de affiche van het stripfestival van Koksijde. Dit is een reproductie van het origineel van de affiche met een Billie die verliefd naar Sam kijkt. Of is het toch naar haar billen?

Een aanvulling van Patrick Mortier, de voormalige organisator van het stripfestival van Koksijde: "Mooie tijden, waarbij we voor de affiche resoluut kozen om twee reeksen te combineren, liefst een Vlaamse én een Waalse reeks samen."

"Mijn job draait vaak om cijfers, maar ook om de passie voor het product, de strips dus."

Op 25 mei 2026 was het zeven jaar geleden dat Alexis Dragonetti, de uitgever van toen nog Ballon Media (inmiddels samengesmolten met Standaard Uitgeverij) met de auto verongelukte en stierf. Op de eerste foto zie je hem met Geert De Weyer bij de voorstelling van diens boek België Gestript, uitgegeven onder het label Dragonetti, waar hij bovenstaande woorden uitsprak. Op de andere foto lacht hij naast een glunderende Aimée de Jongh, die met haar door Blloan (een intussen opgedoekt label van Ballon Media) uitgegeven Bloesems in de Herfst in 2018 de eerste "Atomiumprijs voor de samenleving" won.

Wij herinneren ons Alexis als een doener, geen treuzelende bullshitter, een werkelijke stripliefhebber, iemand die kordate beslissingen durfde te nemen en zijn ambities kon waarmaken, maar er ook de tegenslagen bij nam. Hij was ook de man die Jommeke weer in Vlaamse handen kreeg nadat de reeks door omzwervingen bij de Franstalige uitgeverij Dupuis was beland. Het verlies blijft immens.

In december bezochten we een bijzonder indrukwekkende expo over Spider-Man in het Griffin Museum of Science and Industry in Chicago. We zagen dat deze expo vol originelen, kostuums en attributen uit films, merchandising en ontzettend veel meer is verlengd tot 16 augustus 2026. Meer info en een filmpje met een ruim overzicht kan je bekijken in dit deel van onze Chicago-reportage.

Klik hier voor de website van het museum.

Een schilderij van Elektra (uit de stripreeks Daredevil) door Bill Sienkiewicz. Op scenario van Frank Miller tekende hij in 1986-1987 de minireeks Elektra: Assassin. De tekenaar knipoogde met zijns childerij uit 2025 naar Hygieia dat Klimt in 1901 heeft geschilderd en dat een ongelukkig lot kende.

Klimts Hygieia was een onderdeel van Medicine, een van de drie grotere schilderijen die bedoeld waren voor een plafond in de universiteit van Wenen. Na een controverse — critici en professoren vonden het te pessimistisch, pornografisch en zelfs beledigend voor de medische wetenschap — werden ze opgevraagd voor een tentoonstelling in het Amerikaanse St. Louis, maar dat wees de opdrachtgever, het Ministerie van Onderwijs, af. Klimt kroop in de pen om zijn werk terug te vragen. Het ministerie beschouwde het echter als haar eigendom. Pas nadat Klimt het personeel dat het kwam weghalen met een jachtgeweer had bedreigd, mocht hij ze alsnog houden. Hij betaalde het geld dat hij ervoor had gekregen terug en heeft nooit meer overheidsopdrachten aanvaard.

De schilderijen belandden later in handen van verzamelaars, waaronder een Joodse familie, maar werden tijdens het naziregime in beslag genomen en in 1943 ondergebracht in Schloss Immendorf. In mei 1945 zouden terugtrekkende SS-troepen het kasteel in brand hebben gestoken. Men gaat ervan uit dat de werken daarbij verloren gingen, al bestaat daar geen definitief bewijs van.

Op basis van slechts één overgebleven zwart-witfoto werkten het Leopold Museum in Wenen en Google in 2021 samen om via AI op basis van Klimts overige werk een versie in kleur te reconstrueren. En zo kwam Sienkiewicz dan weer aan hetzelfde kleurenpalet voor zijn Elektra-versie.

In 2019 overleed het Franse rockicoon Dick Rivers (echte naam Hervé Forneri). Hij werd 74 jaar. Naast rockmuziek en het verzamelen van gitaren (zijn eerste Gibson kocht hij in Antwerpen) en laarzen waren strips een van zijn grootste passies. Hij was dan ook een fervente stripverzamelaar. Hij had er duizenden, met onder meer eerste drukken van Robbedoes en Kuifje. Zijn eerste pseudoniem, Jerry Joyce, was geïnspireerd op de westernheld Jerry Spring van Jijé. In Guy Peellaerts popart-strip Jodelle werd hij vereeuwigd als Julius Caesar. Morris illustreerde voor Dick Rivers de hoes van het album Missisippi River's uit 1975. Een mondharmonica spelende Lucky Luke staat op de achterkant van de oorspronkelijke hoes van de vinylplaat.

Zijn zoon Pascal Forneri, een regisseur van documentaires, schreef in 2014 zelf ook een strip: het bij Dupuis uitgegeven La Vallée.

Hij was af en toe aanwezig op vernissages of vieringen in het Belgisch Stripcentrum. Op de foto zie je hem rechts naast Dany (Roze Bottel, Rooie Oortjes) op het feestje van vijfentwintig jaar Belgisch Stripcentrum.

Foto: © Raymond Lagae

Een proefpagina en een illustratie van Thorgal door de Italiaanse tekenaar Fabrizio Russo. Ze dateren van enkele jaren geleden zonder verder gevolg als bijvoorbeeld een one-shot in de reeks Thorgal Saga.

Van de Italiaanse tekenaar Russo is in vertaling de western Death Valley verschenen bij Dark Dragon Books. Zijn overige productie is in het Frans (onder meer Rapa Nui) en voornamelijk in het Italiaans (Robinson Hart, Martin Mystère, Dampyr) verschenen.

Een mysterie. In de Facebookgroep Les Amis de la bande dessinée, le groupe ! vraagt de eigenaar van deze ingekaderde prent wie er de tekenaar van is. Er komt geen handtekening op voor (het zwarte vlekje rechtsonder is een vlieg). Ondanks de naam Serge Clerc als een van de meest voorkomende antwoorden, vinden we er zelf geen sporen van terug onder diens naam. Google Images hielp ons ook niet verder. De ook genoemde Yves Chaland leek ons onwaarschijnlijk omdat diens productie erg goed gedocumenteerd is. Hij zou het zeker gesigneerd hebben. We dachten even aan Vlaming Erik Meynen uit de periode in de jaren 1980 waarin hij met Pjotr (Piet De Rijcker) een auteursduo vormde voor de retroreeks Tommy Gun & Marion Lee. Eveneens een dood spoor. Kent een van onze volgers deze illustratie en vooral: wie heeft het getekend?

Zo luidde een oproep op onze Facebookpagina. Tussen de vele antwoorden of suggesties onder zowel ons bericht als het oorspronkelijke kwam ook de naam van Alain Goffin naar voren. Hij reageerde op beide pagina's, zonder evenwel te antwoorden of hij er de tekenaar van was. Het mysterie is nog steeds niet opgehelderd.

De making-of van de cover van Idefix en de Onverzettelijken deel 9, in het Frans nieuw in juni. Philippe Fenech is er opnieuw de tekenaar van. Je ziet hier een maquette met een schets in kleur om de verschillende (typografische) elementen te positioneren. Vervolgens de potloodtekening en tot slot de geïnkte en ingekleurde versie met alle titelgegevens en auteursnamen.

Op de eerste afbeelding zie je een door Marcel Remacle gesigneerde ex libris uit 1998 om toen de veertigste verjaardag van zijn komische piratenreeks Ouwe Niek en Zwartbaard te vieren. Remacle overleed een jaar later. De in de achttiende eeuw gesitueerde reeks begon met avonturen over de oude zeeman Niek, maar zijn latere aartsvijand Zwartbaard (even slecht als dom) werd zo populair dat hij geleidelijk aan de hoofdrol overnam. Van de reeks verschenen zesentwintig albums. De laatste verhalen, het lange De Gele Walvis en enkele korte verhalen, zijn nooit in album uitgegeven. Waarom zal het nooit komen tot een integrale heruitgave van deze klassieker, die nochtans goed zou verkopen? De schuld daarvan ligt bij de erfgenamen van Remacle, of eigenlijk bij de Belgische belastingdienst.

In 2007 gaf Le Coffre à BD de eerste vier albums opnieuw uit in het Frans in een gelimiteerde oplage. Die verkochten dermate goed dat de weduwe van Remacle de verdere herdrukplannen moest stopzetten. De belastingen kwamen namelijk bij haar aankloppen. Ze moest een zodanig hoog bedrag ophoesten voor deze nieuwe inkomsten dat ze een heilige schrik had opgelopen om nog verdere toezeggingen te geven voor herdrukken. Om dat te omzeilen, had een uitgever haar voorgesteld om alle rechten over te kopen. Daarvoor vroeg ze echter een waanzinnig hoog bedrag waarmee geen enkele uitgever uit de kosten zou kunnen komen. Sindsdien is er een patstelling zonder dat er een heruitgave in welke vorm dan ook aan de einder in zicht is. Een uitzondering is een kerstverhaaltje dat in 2020 in een Franstalig compilatiealbum van Dupuis is verschenen, gevuld met diverse kerstverhalen uit het weekblad Robbedoes door verschillende stripmakers.

De overige erfgenamen van Remacle schaarden zich bij het standpunt van de weduwe. Daarbij speelt ook wel mee dat Remacles relatie met uitgeverij Dupuis niet echt goed eindigde. Een tekenaar ziet nu eenmaal niet graag zijn reeks stopgezet. Hoe dan ook, op elke vraag voor herdrukken of integrales luidt al jarenlang een stellig "NEE!" En hoe langer daarmee gewacht wordt, hoe meer de reeks in de vergetelheid eindigt en hoe kleiner het verkooppotentieel.

Ook het bezit van Remacles originelen bleek een fiscaal probleem te zijn. Zoals je weet, houden erfenissen in dat daarop successierechten moeten betaald worden als er vóór het overlijden geen schenking aan te pas is gekomen. Een van Remacles zonen was naar verluidt zo slim om het probleem van de waarde op de originelen te neutraliseren door een deel van de originelen in zijn tuin te verbranden. Hoeveel originelen daarbij verloren zijn gegaan, is niet geweten. Het maakt de pagina's die wel circuleren alleszins zeldzamer, maar tegelijk zijn er ook vervalsingen bekend. Er bestaan trouwens ook (slecht gedrukte) illegale heruitgaves van de albums.

Met deze gag op scenario van zijn landgenoot Krzysztof Jaroszynski debuteerde de Pool Grzegorz Rosinski in het weekblad Kuifje en wel in nummer 26 van 1976. Nog geen jaar later startte zijn tweede publicatie in Kuifje, en dat was meteen de voltreffer Thorgal op scenario van Jean Van Hamme. Rosinski sprak toen nog geen woord Frans en leerde de taal uit de scenario's die hij toegestuurd kreeg.

"Thorgal is een mix van heroic fantasy, sciencefiction, Scandinavische mythologie en een soap à la Little House on the Prairie. Geen enkele uitgever zou dat tegenwoordig nog aannemen", zei Rosinski er later over.

Voor het derde stripsalon in Brussel in 1977 tekenden André Franquin (met Guust Flater) en Tibet (met Kid Ordinn uit Chick Bill) samen de affiche. Het programma werd mee samengesteld door Yves Schlirf, de latere stripwinkelier en uitgever bij Dargaud, Blake en Mortimer en Kana.

De volgende tekenaars kwamen langs om hun strips te signeren: Willy Lambil, Jean Roba, Jacques Devos, Claude Auclair, Dupa, Hermann, Eddy Paape, Raymond Reding, Tibet, William Vance, Dany, Bob De Moor, Jacques Martin, Will en André Franquin.

Tot de randanimaties behoorden het uitwerken van een reuzepagina door Marc Wasterlain, François Walthéry en André Benn, een fresco door Christian Darasse, Bernard Hislaire, Frank Pé, André Geerts en Guy Clair en je kon André Chéret live een originele pagina zien tekenen.

Zoiets vind je alleen in een Batman-fangroep.

De vertaling: "Als je je ooit somber voelt, bedenk dan dat de wereld 4,54 miljard jaar oud is en dat je op de een of andere manier tegelijkertijd met Batman hebt bestaan."

Voor het stripfestival van Waterloo, dat vorig weekend plaatsvond, tekende Yves Swolfs dit affichebeeld waarvan ook reproducties als ex librissen of posters op A3- en A2-formaat te koop zijn via de website van het festival. Het thema van deze editie was western. Dan past een affiche met Swolfs' helden uit Durango en Lonesome daar wel bij.

We hebben het niet zo voor prijzen voor stripmakers die er niet meer zijn. Niet dat we de erkenning miskennen, maar dergelijke prijzen hadden ze bij leven moeten krijgen, dan hadden ze daar zelf nog iets aan. Zo kreeg de Vlaamse tekenaar Hurey (Hugo De Reymaeker) in Oostende onlangs de Gouden Wullok, die nota bene doorgaat voor een "lifetime" achievement award, hoewel hij vijfentwintig jaar geleden is gestorven. De prijs werd door zijn trotse zoon Rik in ontvangst genomen.

Op 23 mei kreeg de op 22 maart 2026 overleden Hermann dan weer postuum de ereprijs van het stripfestival van Waterloo. Daar hoorde dit beeldje bij.

Een minder bekend stripje van Bob De Moor, de rechterhand van Hergé voor diens Kuifje. In het laatste plaatje kan je Bianca Castafiore tussen het koor in de hemel zien zingen.

Gepubliceerd in (A Suivre) buitenreeks nummer 5 (99bis): Rythm'n Bulles (1986).

Mooi weer vandaag. Voor de redactie van Robbedoes betekende dat in nummer 1569 van 9 mei 1969 goed nieuws, want de destructieve Flaterfoon kreeg toen blaadjes waardoor Guust Flater er niet langer op kon spelen. De voorstudie voor de Robbedoes-cover zie je als eerste afbeelding. André Franquin had deze tekening al zo kunnen afgeven, maar hij maakte er nog een nettere versie van door alles opnieuw te tekenen.

RIP Tom Kane. Deze stemacteur zie je op onderstaande foto omringd met de stemacteurs van de meisjes in de tekenfilmreeks The Powerpuff Girls, waarvoor Kane de stem insprak van professor Utonium. De reeks liep tussen 1998 en 2005. De foto dateert van een paar maanden geleden en bracht de acteurs weer samen op een reünie. Voor het laatst, want op 18 mei is Kane helaas overleden. Hij is 64 geworden. 

In 2020 werd hij geveld door een beroerte, wat meteen een einde maakte aan zijn carrière als stemacteur. Het is ook door complicaties van die beroerte dat hij uiteindelijk is overleden. Hij was gelukkig getrouwd, had drie biologische kinderen en nog eens zes geadopteerde kinderen. Een ware familieman.

Hij was de stem van ontelbare personages in tekenfilms, animatiereeksen en games. Alleen al in het universum van Star Wars kon je hem horen als Yoda, Boba Fett, Qui-Gon Jinn, C-3PO en tal van andere in diverse animatiereeksen. Voorts sprak hij stemmen in voor (animatie)films en -reeksen van De Smurfen, Shrek, Star Wars, LEGO, Family Guy, Kim Possible, Iron Man, Robot Chicken, The Avengers en in games van Batman, Fortnite, Star Wars, De Smurfen en Call of Duty.