Daedalus Saga Uitgaven Uitgeverij L  
 
De top-50 van 2019

In 2019 verschenen 1.497 strips. 634 daarvan vonden deelnemende lezers aan onze jaarlijkse topwedstrijd zo goed dat ze een plaatsje verdienden in hun top-10 van 2019. Na het samentellen van alle punten kwamen we tot resultaten die we hiernaast presenteren als een top-50.

Klik op de covers voor onze complete besprekingen.
 
  Robbedoes: Hoop in Bange Dagen 1: Een Valse Start
Émile Bravo
Dupuis, februari 2019
Robbedoes: Hoop in Bange Dagen 1  
Strips over de Tweede Wereldoorlog kunnen op veel interesse rekenen. Zelden scoort er een zo hoog als dit eerste deel van de vierdelige saga Hoop in Bange Dagen. Oververdiend dankzij de aanpak van Émile Bravo.

Uit de bespreking van Wouter Porteman: "Tien jaar na het bejubelde Het Dagboek van een Fantast is Émile Bravo terug met een nieuwe Robbedoes. In die tijd heeft de Parijzenaar heus niet stilgezeten. Niet minder dan 330 pagina's heeft hij al geschreven en geschetst. 330 pagina's die de oorlogsjaren vertellen zoals de man in de straat ze beleeft. Het eerste deel is net verschenen — het tweede komt er in oktober al aan — en het is een precisiebombardement geworden. Dit is de boeiendste geschiedenisles die we sinds lang hebben gelezen. Het hele verhaal wordt gedragen door twee opgeschoten tieners die elkaar nog niet zo lang kennen. De ene, Robbedoes, is zowel speels als verantwoordelijk, maar zie je pagina per pagina volwassener worden. Je merkt dat Bravo hem stilaan laat opgroeien van rebelse liftboy tot de zelfbewuste held die hij later zal zijn in de verhalen van André Franquin. Aan de andere kerel, Kwabbernoot, zijn er meer kosten aan. Hoewel Kwabbernoot er volwassener uitziet, is hij mentaal nog een wispelturige puber. Hij is impulsief, politiek naïef en ronduit egoïstisch. Ongelofelijk dat Robbedoes net met hem opgescheept zit. Of omgekeerd. Het zij zo. De twee maken in dit eerste deel onzacht kennis met de Duitse bezetting en proberen gewoon te overleven. De dag doorkomen is al moeilijk genoeg. Gelukkig kan er nog veel gelachen worden.
Hoop in Bange Dagen is een tekststrip, maar geholpen door een dynamische klare lijn-tekenstijl leest het verhaal als een trein. Bovendien slaagt Bravo erin om complexere gebeurtenissen kristalhelder uit te leggen waardoor deze strip er echt eentje wordt voor 7 tot 77. Maar het allerstrafste vinden we het feit dat Bravo voortdurend de juiste sfeer weet te treffen. Zo was de jeugd in 1940 dol op Kuifje. Ook Robbedoes moest de idolatrie van de Kuif ondergaan. Het album bulkt dan ook met verwijzingen naar Hergés werk. En zo komt het beste van beide stripwerelden samen.
Er is toch hoop in deze bange dagen."


  Een Avontuur van Blake en Mortimer: De Laatste Farao
François Schuiten + Jaco Van Dormael / Thomas Gunzig / François Schuiten
Blake en Mortimer, mei 2019
Blake en Mortimer: De Laatste Farao  
Niet Blake en Mortimer deel 26, maar de Blake en Mortimer door tekenaar en co-scenarist François Schuiten, inkleurder Laurent Durieux en de filmmakers Jaco Van Dormael en Thomas Gunzig viel blijkbaar meer in de smaak. Momenteel zijn er diverse teams actief voor de hoofdreeks, er komt ook een reeksje met geïllustreerde leesverhalen en over dergelijke buitenbeentjes zoals De Laatste Farao denkt de uitgeverij al jarenlang na. De hoge verkoop en media-aandacht helpen zulke plannen te bespoedigen.

Uit de bespreking van Wouter Porteman: "De Laatste Farao is sinds lang weer eens een échte Blake en Mortimer. Scenaristen Thomas Gunzig en Jaco Van Dormael (beiden schreven de geweldige, bekroonde surrealistische film Le Tout Nouveau Testament waarin God vanuit zijn Brusselse appartementje de mensheid kloot) eren volop de iconische tekenaar Edgar P. Jacobs. Het verhaal is vintage Jacobs, boordevol details en met liefde voor sciencefiction, wetenschap en scenografie. Maar De Laatste Farao is geen slaafse kopie zoals de vele albums in de hoofdreeks. Het is ook en vooral een échte François Schuiten. Een naïef, positief verhaal, terend op een lange wonderbaarlijke reis waar een wat ouder hoofdpersonage wordt bijgestaan door een klassieke schoonheid. Ten slotte is de strip een fijne Belgische pastiche op een superheldenfilm. Machtige decors, geweldige actie én — spoiler alert — een wereld(stad) die net op tijd van de totale vernietiging wordt gered. Maar de helden zijn nu twee krasse knarren met een gezonde dosis ironie. Hoe meerlagig en doordacht het verhaal ook is, toch beklijft de verhaallijn ons niet helemaal. Daarvoor worstelen we met iets teveel déjà lu's en vu's.
Aan de andere kant hebben we enorm veel respect voor baron Schuiten die voor zijn allerlaatste stripproject zowaar uit zijn comfortzone treedt. Bewegende personages zijn nu belangrijker dan statige gebouwen. Actieve dieren verdrijven de vertrouwde, statische techniek. Hierdoor spartelt de strip soms wat als een vis op het droge, maar als het ware hoofdpersonage, het Justitiepaleis, op de voorgrond komt, vallen we weer in katzwijm voor de meester. De manier waarop hij de roestige stellingen, die al twintig jaar rond het gebouw staan, een functie geeft, is schitterend. Belgischer kan haast niet. Wat het onbetwistbare hoogtepunt van de justitie moet zijn, raakt ons in al onze contradicties, gevoeligheden, onsamenhangendheid en hypocrisie. Dit is stuitend juist.
Het mooiste bewaren we voor het laatst. Schuiten, die nochtans een kei is in inkleuring of zwart-witgrafiek, liet De Laatste Farao inkleuren door de fenomenale Laurent Durieux. De uitgeweken Brusselaar behoort tot de honderd invloedrijkste illustratoren van het moment (www.laurentdurieux.com). Zijn alternatieve retro-filmaffiches sieren de woonkamers van Steven Spielberg, Francis Ford Coppola en andere iconen. Durieux keek goed naar zijn favoriete Blake en Mortimer-strip, De Valstrik (tevens een favoriet verhaal van alle vier auteurs van De Laatste Farao), en ging aan de slag met de zeventig tinten van deze klassieker. De tekeningen kregen hierdoor een uniek, warm retrojasje én geweldig veel diepte. Zelden was een inkleuring zo bepalend voor een strip. Een echte meerwaarde! "


  Een Godverdomse Klootzak 1: Isabel
Olivier Pont + Régis Loisel
Blloan, oktober 2019
Een Godverdomse Klootzak 1  
Een complete nieuwkomer die meteen goed scoort. De auteurs zijn allerminst debutanten. Tekenaar Olivier Pont behaalde in 2014 de eerste stek met het tweeluik Over de Grenzen van de Tijd... terwijl Régis Loisel met albums van Peter Pan, Magasin Général en Op Zoek naar de Tijdvogel: Voor de Zoektocht vele malen in topuitslagen eindigde.

Uit de bespreking van Wouter Porteman: "Een Godverdomse Klootzak begint dus als een onschuldig detectiveverhaal, maar ontpopt zich al snel tot een kabbelend liefdesromannetje tot een moordpartij de toon verhardt naar een hardboiled actieserie om uiteindelijk te eindigen in een mysterieus jungleavontuur. Erg vinden de auteurs dat meanderen niet. Elk verhaal is immers toch al verteld. Het gaat hen om intrige, persoonsontwikkeling en perfecte cinema. Daarvoor halen de auteurs een dikke tien. Dit eerste deel kleeft grafisch immers aan de ribben. Perfecte paginaopbouw, steeds wisselende ritmes en boordevol sfeer. Toch kregen we het enkele keren lastig. Op het ontbreken van gsm's en internet na, kan je nergens merken dat de strip zich afspeelt in 1972. Noch de kledij, noch de couleur locale en de sfeer doen echt jaren 1970 aan. Ook de daar meegezongen sambasingle Copacabana van Two Man Sound was toen enkel een West-Europese hit. Het zou straf zijn mocht de weliswaar Belgische zingende arts die al twee jaar vastzit in een negorij in de jungle dit pas verschenen nummer al kennen. En over de dialoog waar twee vriendinnen elkaar lieflijk BFF noemen, gaan we het helemaal niet hebben. Ook een tekstballon met "Ik voel me net een detective. Wat een geheimzinnig avontuur", past ons eerder in een Mickey Mouse-strip dan in deze graphic novel. Het zij zo. Maar het zijn wel dergelijke kleine ergernissen die ons doen opschrikken uit onze leesroes. Al bij al knettert de samenwerking Loisel-Pont nog niet zoveel als pakweg Loisel-Tripp. Niettemin heeft Een Godverdomse Klootzak wel het potentieel om een prachtig verhaal te worden. Op te volgen."


  Undertaker 5: De Witte Indiaan
Ralph Meyer + Xavier Dorison
Dargaud, november 2019
Undertaker 5  
Sinds 2015 heeft de westernreeks Undertaker een abonnement in deze topuitslag. Deel 1 was de nummer 1 van 2015 en deel 2 vonden we datzelfde jaar terug op plaats 14. Deel 3 moest het in 2017 enkel afleggen tegen Het Verslag van Brodeck deel 1 terwijl deel 4 datzelfde jaar op plaats 4 eindigde. Sinds het grootse succes van Undertaker staat het westerngenre weer helemaal op de kaart met om de haverklap nieuwe albums in het genre, maar geen van de nieuwkomers haalt het van deze reeks.

Uit de bespreking van Wouter Porteman: "De Witte Indiaan begint als een ratelslang op speed. De actie rolt van de pagina's. De dialogen en plot plakken je tegen de zetel. Dit is zoals een western hoort te zijn. Maar net op het moment dat je "Blueberry, eat your heart out" wil roepen, krijgt het verhaal een wending waardoor de Apachen centraal staan. Helaas wordt het verhaal plots vergoelijkend, wat voorspelbaar en vooral te braaf. Een onverwachts schampschot na de vele voltreffers.
Pas bij een tweede lezing viel ons de verhaalbreuk echt op. De eerste keer waren we te opgeslorpt door de tekeningen van Ralph Meyer die nog nooit beter tekende. Hij slaagt erin om de sfeer van de grote stripavonturen op te roepen met zijn logische keuzes. Voortdravende paardenkoetsen schitteren altijd in wijdse, grootse prenten. Frontale spaghettiwesternblikken op het juiste moment geven je koude rillingen. Haast elke pagina eindigt met een ingezoomde cliffhanger. Het zijn allemaal evidenties zo oud als het westerngenre zelf, maar deze klassiekers blijven werken. De moderne touch van Meyer zit hem in het spel van perspectieven en een tollend camerawerk vanuit verschillende gezichtspunten. Zo zuigen zijn geniale prentjes, waar je mee over de schouder kijkt, je helemaal op in het verhaal. Gecombineerd met de detailprentjes in de grote prenten heeft de Fransman nu wel echt zijn unieke signatuur gevonden. De ragfijne arceringen maken het helemaal af. Dit is zo goed gedaan."


  Robbedoes: Hoop in Bange Dagen 2: De Gruwel Neemt Toe
Émile Bravo
Dupuis, november 2019
Robbedoes: Hoop in Bange Dagen 2  
Elf jaar na de verschijning van Émile Bravo's onvergetelijke one-shot Robbedoes, het Dagboek van een Fantast (jullie nummer 10 van 2008) start de Franse tekenaar met een vierdelige vervolg aar hij vele jaren aan heeft gewerkt. Deel 1 en 2 kwamen uit in 2019, dit jaar zouden de volgende twee delen moeten verschijnen, of toch al zeker deel 3.

Uit de bespreking van Johan Decloedt: "Wat zijn we blij dat Robbedoes en Kwabbernoot — in tegenstelling tot Kuifje — nog steeds loopt. We hebben al vele, vele uren leesplezier gehad met de albums van André Franquin en na nem de albums van bijvoorbeeld de onlangs overleden Tome en Janry (met Luna Fatale als een hoogtepunt) of die van Olivier Schwartz en Yann (Piccolo in Veldgroen, De Luipaardvrouw). En dankzij de vierdelige krachttoer van Émile Bravo krijgen we er een te koesteren kleinood bij na zijn eerdere succes Het Dagboek van een Fantast.
Al honderdtachtig bladzijden lang neemt hij ons mee naar het België en Brussel van de vroege jaren 1940 en brengt hij op een juiste, onschuldige manier de keiharde realiteit stukje bij beetje naar boven. Scènes uit het dagelijkse leven (zoals het spelen van de kinderen, de rijen bij de kruidenier met de steeds extremer wordende meningen van de goegemeente en het doodgewone terras- en cafébezoek) worden als vanzelfsprekend vermengd met emotionele vraagstukken (zoals de vriendschap met het Joodse koppel Felix en Felka en het omgaan met de kinderen wier ouders opgepakt worden wegens communistische sympathie) en de rauwe oorlogsrealiteit (zoals de Duitsers als dreigende machthebbers op straat en het verschijnen van de jodensterren in het straatbeeld). Gelukkig wordt bij dit alles ook de humor niet vergeten. Kwabbernoot is meesterlijk als de op het randje van het irritante balancerende kinderlijk impulsieve, niet verder dan zijn neus lang is kijkende boezemvriend die zorgt voor het zout op de patatten in heel wat scènes. In dit deel wordt heel wat aandacht besteed aan Robbedoes en Kwabbernoot die als volleerde poppenkastspelers België doorkruisen en hierbij meer en meer bij het verzet betrokken raken."



  Gung Ho 4: Woede
Thomas von Kummant + Benjamin von Eckartsberg
Silvester, oktober 2019
Gung Ho 4  
Deel 1 behaalde de negende plaats in 2015 en deel 3 plaats 8 in 2018. Naarmate het einde nadert, blijven we gespannen aan deze post-apocalyptische jongerenreeks gekluisterd. Deel 5 moet het slot worden en daar wordt momenteel aan gewerkt door het Duitse auteursduo.

Uit de bespreking van David Steenhuyse: "Gung Ho is een van die reeksen die op alle mogelijke manieren onder ogen moet komen van jongere lezers. Als dat geen eindejaarstip is! Maar net zo goed kunnen er nog veel zieltjes gewonnen worden bij volwassenen. Maak hier een Netflix-serie van en het wordt geheid een mondiaal succes. De boeiende personages, de conflictsituaties op het scherpst van de snee, de brutale verhaalverwikkelingen, de vlotheid van de vertelling, de geloofwaardigheid ook van een nochtans extreme context,... Het zit allemaal zo fantastisch in elkaar, met een prima evenwicht tussen actie en psychologie. Het jammere is dat het slot van de reeks alweer wenkt. Dat belooft alvast een knaller te worden als je de eindscènes voor de kiezen hebt gekregen."



  Keizerin Charlotte 1: De Prinses en de Aartshertog
Matthieu Bonhomme + Fabien Nury
Dupuis, november 2019
Keizerin Charlotte 1  
Na Katanga duikt scenarist Fabien Nury wederom in een stukje Belgische geschiedenis door prinses Charlotte op te voeren en haar bewogen leven te vertellen. Matthieu Bonhomme (wiens laatste deel van Heer der Dolende Zielen een blinde vlek in vertaling blijft) scoorde tevoren met het ijzersterke De Moordenaar van Lucky Luke, jullie nummer 3 van 2016. Keizerin Charlotte moet een trilogie worden. Deel 2 is al aangekondigd in het Frans voor mei.

Uit de bespreking van Johan Decloedt: "En opnieuw worden we geconfronteerd met het talent van topscenarist Fabien Nury (De Dood van Stalin, Katanga, Tyler Cross). Het verhaal van prinses Charlotte van België is immers genoegzaam bekend. Weinig spoiler alerts dus, maar met uiterst welgekozen scènes brengt hij Charlotte tot leven: de vroege dood van haar moeder, de vrijage en het huwelijk met Maximiliaan ("Ze heeft gekozen"), de eerste huwelijksnacht ("Dat was echt raar"), het bezoek aan schoonbroer en schoonzus Sissi in Wenen en de kennismaking met kwade geest Charles-René de Bombelles, het korte geluk in Lombardije-Venetië en de neergang na de slag van Solferino met de huwelijksperikelen en de vergetelheid. Na welgekomen hulp van haar Belgische familie komen we tot de catharsis van het eerste deel: het koppel wordt keizer en keizerin van Mexico. En ze zijn hierbij dik bedrogen door Frans-Josef met zijn bitch Sissi, Napoleon III en hun eigen wanhoop om toch iets te betekenen.
Tekenaar Matthieu Bonhomme (Esteban, De Moordenaar van Lucky Luke, Texas Cowboys) moet niet onderdoen voor Nury. De gevoelens worden meesterlijk in beeld gebracht. Je voelt de speelse sensualiteit en het verdriet bij Charlotte, de arrogantie, wanhoop en schaamte bij Maximiliaan, de vastberadenheid bij de graaf van Vlaanderen, de kilte bij Sissi, de vaderliefde bij Leopold. Koppel dit aan een verstandig gebruik van de bladspiegels met sterk afwisselende beelden en je weet, dit is mooi werk."



  Largo Winch 22: Scharlaken Zeilen
Philippe Francq + Éric Giacometti
Dupuis, november 2019
Largo Winch 22  
Geen rode cijfers voor Largo Winch in deze tijden van een nieuwe beurscrisis. Van 14 in 2017 naar 8 in 2019. Largo Winch verdraagt moeiteloos de niet-vijandige overname van scenarist Éric Giacometti.

Uit de bespreking van Dai Heinen: "Er gebeurde dus een hoop in het eerste deel van het nieuwe tweeluik en we vroegen ons af hoe Giacometti dit alles in het nieuwe album wou afronden zonder het overzicht te verliezen. Na het lezen van Scharlaken Zeilen kunnen we alleen maar zeggen dat Giacometti zijn huiswerk erg goed heeft gemaakt. Het verhaal staat bol van de spanning en vooral verraad. De sinistere plannen en intriges volgen elkaar in een rap tempo op, net zoals het spoor van overleden personages. Vanaf bladzijde 24 gaat het tempo nog een versnelling omhoog en moet je als lezer goed bij de les blijven, want het scenario vinden wij erg goed, maar het is niet de meest eenvoudige Largo Winch-verhaallijn.
Giacometti zorgt voor een frisse wind in de wereld van Largo Winch. Als hij zo doorgaat, komen de hoogtijdagen van Jean Van Hamme weer in zicht. Overigens wordt Van Hamme nog opgevoerd in een leuke cameo wanneer Winch zijn rechterhand Dwight Cochrane met zijn eigen leermeester aan het sparren is over de penibele situatie van zijn werkgever.
Tekenaar Philippe Francq is een van de beste tekenaars van het moment en bewijst hier wederom zijn vakmanschap. Als we dan een minpunt moeten noemen, is dat we dit keer niet mogen genieten van een grafisch staaltje van een bekend bouwwerk zoals de Mexicaanse tempel in het vorige album. Dit album speelt zich voor een deel af in Moskou en de scène in het metrostation komt wel in de buurt van ons grafische verlangen, maar het Kremlin volgt misschien een andere keer. De inkleuring van Bertrand Denoulet zorgt trouwens voor een extra impuls voor dit sterke album."



  Zaroff
François Miville-Deschênes + Sylvain Runberg
Le Lombard, mei 2019
Zaroff  
Jaarlijks duiken er een paar opmerkelijke one-shots in de hoogste regionen van de uitslag op. Dit jaar is Zaroff een uitblinker. De machtige tekeningen van François Miville-Deschênes en het schrijftalent van Sylvain Runberg kennen we al van hun gezamenlijke reeks Heroveringen. Ze werken momenteel aan het nieuwe one-shot Code 41 dat zich tijdens de Tweede Wereldoorlog afspeelt.

Uit de bespreking van Koen Driessens: "Als je aan Zaroffs hobby overgeleverd bent, moet je niet enkel het oerwoud vrezen, maar ook Zaroff zelf. De koele, voor de Sovjets gevluchte Russische generaal is niet zo toff: hij is een jager op het edelste wild, de mens. Sylvain Runberg (Orbital, Warship Jolly Roger, Millennium,...) liet zich inspireren op het in 1932 verfilmde boek The Most Dangerous Game (Richard Connell, 1924): een zogenaamde survival, één lange klopjacht waarin overleven de boodschap is. Zaroff is een van de jagers daarin. Runberg stelde zich voor hoe de graaf solo ging en zelf mensenjachten organiseerde op afgelegen eilanden. Runberg keert de rollen echter om: Zaroff en zijn minions worden de prooi. Jager: een heethoofdige Ierse. Motief: wraak. Zaroff had één Ierse bendeleider te veel gejaagd, haar vader. Om de jacht pas echt interessant te maken, dropt miss Flanagan de zus van Zaroff en haar drie kinderen ook op het eiland. Ze begint met een forse troep gangsters aan een bloedige jacht tot het einde...
Meestal sympathiseer je in dit soort survivals voor het opgejaagde wild. In dit geval is dat echter zelf een meedogenloze, monsterlijke schurk, heerlijk ingeleid in een passende intro. Het is dus dubbel genieten voor de lezer wanneer jagers en prooien elkaar uitmoorden! Spijtig dat die onschuldige kinderen en hun moeder, voor wie je wel móet duimen, in de weg lopen... Ze zijn echter noodzakelijk om de lezer emotioneel bij de klopjacht te betrekken. Dat heeft Runberg goed gezien. Aan zijn personages en spannende plot is dus niets af te bieden.
De keuze voor François Miville-Deschênes, die met Runberg eerder al de opmerkelijke reeks Heroveringen maakte, is ook zeer geslaagd te noemen: zijn tegelijk knappe realistische en sfeervolle stijl is heel overtuigend. Een bewijs van hoe goed er over dit boek is nagedacht, is bijvoorbeeld te zien in het schetsdossier achteraan, waaruit blijkt hoe de auteurs en uitgeverij voor het beste coverontwerp gingen."



  Jerome K. Jerome Bloks 27: Namaak
Alain Dodier
Dupuis, december 2019
Jerome K. Jerome Bloks 27  
Het dikste album van Jerome K. Jerome Bloks ooit, is nu ook het hoogst genoteerde ooit sinds we in 2000 begonnen met de wedstrijd om jullie beste albums van het jaar te weten te komen. Er was ook ontzettend veel waardering voor dit interview met Alain Dodier door Wouter Porteman. En het zal je plezieren: Dodiers volgende Bloks-verhaal wordt wéér een album van 72 pagina's. Maar dat verschijnt pas in 2021.

Uit de bespreking van Wouter Porteman: "Zelfzeker kijken we in de spiegel en dreunen onze mantra nog eens op: "Ja, elke lezer van onze site weet inmiddels dat we al dertig jaar zware fan zijn van Jerome K. Jerome Bloks. En na ons diepte-interview is dat nog veel erger geworden. Maar! Maar, we moeten professioneel blijven. Eerlijk en rechtvaardig zijn. Het is onze verdomde plicht om een objectieve beoordeling te geven over het album. Dat zijn we jullie verplicht." Fluks nemen we terug plaats achter onze laptop. We halen diep adem. Hier komt het dan. De nieuwe Bloks is goed! O, wat is hij goed!! Verdomd goed!!! Oef, daar zijn we al vanaf.
Toch is ook Namaak weer een typische Bloks. Ondanks de 72 bladzijden hadden we hem weer zo uit en waren we weer ontgoocheld over de plot. Ja, weer. Dat zijn we immers altijd na een eerste lezing. Maar we herlezen de albums heel regelmatig opnieuw en pas na een zoveelste herneming komt de subtiliteit van de verhalen naar boven en worden ook nieuwe deeltjes favorieten. De insteek van de avonturen van onze buurtdetective blijft eenvoudig, kleinmenselijk en lokaal, toch zit de puzzel elke keer opnieuw geweldig goed in elkaar. Altijd origineel, geen speld tussen te krijgen én logisch.
Bovendien valt tekenaar-scenarist Alain Dodier nooit, nee nooit, terug op een deus ex machina of andere gemakkelijkheidsoplossing. Om het nog complexer te maken, spelen zijn lineair vertelde verhalen zich af in een korte tijdspanne. Vaak is het een onderzoek van amper een paar dagen, waarin Bloks met klassiek gedegen speurwerk, zonder hulp van een geweldige databank van een bevriende flik, de oplossing vindt. Ook nu weer."



  Shi 3: Revenge!
José Homs + Zidrou
Dargaud, februari 2019
Shi 3  
Deel 1 was de nummer 6 van 2017 en deel 2 kwam op plaats 5 in 2018. Deel 3 moet wat plaatsen inleveren, maar de reeks werd op zich een vaste waarde. Deel 3 werd nog tijdens het jaar herdrukt. Het afsluitende deel van de cyclus is inmiddels verschenen. Er volgen dus nog meer albums.

Uit de bespreking van Wouter Porteman: "Vier verhaallijnen. Gewoon "shi", het Japans voor "vier". Maar "shi" is ook het symbool van de dood, en natuurlijk fonetisch Engels voor "zij". Zo komt alles samen. De vier vrouwen laten zich niet kennen in dit pakkende verhaal van geheime loges, duistere familiegeheimen en andere complotten. De reeks heeft zich na amper twee delen met een rotvaart gekatapulteerd naar de hoogste regionen van de lievelingslijstjes. Dit album — wat een cover trouwens! — zal die reputatie alleen maar bestendigen. Toch trapten we in het lage water op wat spijkers. Voor de derde keer op rij begint de strip met een opeenvolging van losstaande intriges. Ook nu weer zijn de verbanden ertussen pas echt duidelijk na een twintigtal pagina's. Op hetzelfde ogenblik ergerden we ons ook aan het feit dat de nochtans absolute klasbak José Homs geen geloofwaardige kinderen kan tekenen. En dan waren we plots weer rond die twintigste pagina en veranderde onze stemming. Zidrou kwam onder stoom. Het mysterie steeg, Homs toverde als vanouds en we waren weer verkocht. Alweer. Verdorie, dit blijft goed."



  Katanga 3: Verbrokkeling
Sylvain Vallée + Fabien Nury
Dargaud, maart 2019
Katanga 3  
Deel 1 behaalde de vijfde plaats in 2017 en het iets minder sterke deel 2 eindigde op nummer 20 in 2018. Het slotdeel van deze rauwe trilogie belandt daar tussenin.

Uit de bespreking van Dai Heinen: "Het koloniale verleden van Belgisch Congo zal de komende decennia nog wel genoeg schrijvers inspireren, maar Fabien Nury heeft nu al bewezen zijn klassiekers te kennen. Met name over de geschiedenis van Katanga heeft hij zijn werk goed gedaan. Het vorige deel vonden we goed, maar was wel iets minder dan het sterke eerste deel.
In deel 3 begint het verhaal vrij langzaam en worden de personages van de Franse geheim agent Orsini, bedrijfsleider Forthys en diens muze Alicia naar de juiste posities op het schaakbord gestuurd. Huurling Felix Cantor en Alicia's broer Charlie hebben de diamanten gevonden en zijn op de terugweg. De voormalige nazihuurling Gheysel en diens opdrachtgever minister Munongo hebben hun eigen agenda. Een van die agendapunten is het lot van de voormalige Congolese president Patrice Lumumba. En vanaf het moment dat hij voor de voeten van Orsini wordt gegooid, bewijst Fabien Nury zijn klasse, het tempo gaat straf omhoog en de ene scène is nog harder dan de andere. Dan moet de grote finale nog beginnen. Toen deze was afgelopen, hadden we het gevoel dat we achterover waren geblazen door de actie. Het is lang geleden dat we de laatste twintig bladzijden opnieuw hebben gelezen om zeker te weten dat we niets hadden gemist in deze rollercoaster. Toekomstige nieuwe strips van Fabien Nury zullen we vanaf nu met bovengemiddelde interesse volgen."



  De Avonturen van Blake en Mortimer 26: De Vallei der Onsterfelijken 2: De Duizendste Arm van de Mekong
Peter van Dongen / Teun Berserik + Yves Sente
Blake en Mortimer, november 2019
Blke en Mortimer 26  
Het vervolg op onze nummer 1 van vorig jaar vinden we dit jaar op een lagere positie terug. Aan de tekeningen van het Nederlandse tekenduo Peter van Dongen en Teun Berserik zal het niet gelegen hebben. In de vele, vele, vele teksten had Yves Sente weleens mogen knippen. Zelfs naar Blake en Mortimer-normen is het onnoemelijk veel en weinig uitnodigend. Inmiddels werken de Nederlandse wonderboys alweer aan hun derde Blake en Mortimer, nu op scenario van Jean Van Hamme die nog eenmaal een verhaal wou schrijven.

Uit de bespreking van Koen Driessens: "We waarschuwden er vorig jaar al voor: deel 2 zou flink moeten uithalen om dit een memorabel tweeluik te maken. Helaas pindakaas, zoals de wijze zegt. De couleur locale (geel!) zit nog goed: de naoorlogse burgeroorlog tussen de roden en de nationalisten, met de Britten ertussen gesandwicht. Meest schokkend, ik zeg! (Al geef ons voor dat specifieke tijdsgewricht De Onnoembaren maar...) De evacuatie van keizerlijke antiquiteiten naar Taiwan was nog interessant als uitgangspunt, maar dan verwatert het verhaal snel in een slappe noedelsoep. Alles draait rond een tweeledig eeuwenoud document, waarmee de plaatselijke warlord Xi-Li zijn keizerlijke afstamming wil bewijzen. Nou en? Alsof de communisten dan spontaan het bijltje erbij neer zouden gooien! Overigens, waarom dat document in twéé beeldjes verstoppen (waarvan er eentje door piraterij verdwijnt en het voorwerp wordt van een jacht)? En nog meer overigens, waarom überhaupt zo'n document/schuldbekentenis schrijven!?
Aan zulke dingen merk je dat het scenario rammelt als Chinees porselein. Of aan het gehannes met personages. De geheimzinnige Miss Lo uit deel 1 is nu opeens Miss SpoorLoos. Of er is de omgekochte/gechanteerde/boosaardige (?) assistent van dokter Sun-Yi-Sun, Han-Dié, die in deel 1 een nietsontziende, kille moordenaar bleek ("allebei overboord gegooid"), maar nu — in medegevangenschap met Mortimer — een jammerende sul is. Overigens wordt hij in het kamp van Xi-Li helemaal vergeten in de afwikkeling van het verhaal. Waarbij Miss Ti, de lijfwacht van Sun-Yi-Sun, nog even ter afleiding brand sticht en de kostbare documenten gewoon aan de vlammen prijsgeeft! De wijze zou zeggen: "dat is zo waarschijnlijk als een vleesetende panda van drie meter hoog.""



  Driftwereld 1: Een Verhaal over Dieven en Trollen
Ken Broeders
Uitgeverij L, september 2019
Driftwereld 1  
Huppekee, Ken broeders scoort meteen hoog met het eerste deel van zijn gloednieuwe fantasyreeks. Na zijn historisch gesitueerde reeks Apostata schiep hij een compleet eigen wereld, gesteund door Uitgeverij L die er nog een mooie dossieruitgave aan toevoegde. Zijn lezers betraden Broeders' wereld vol fantasywezens met plezier. Dit jaar volgt deel 2. Een Duitse publicatie is ook al geregeld.

Uit de bespreking van David Steenhuyse: "We volgen Ken Broeders al jarenlang voor en achter de schermen. De totstandkoming van Driftwereld was een strijd. De landing bij Uitgeverij L een droom. Het belangrijkste is dat Broeders, die Apostata noodgedwongen moest publiceren bij drie verschillende uitgeverijen, zich kan concentreren op de fantasywereld die hij heeft geschapen, zonder verder gedoe aan zijn hoofd. Dat hij in hete weersomstandigheden weleens in zijn kelder verkoeling zoekt om daar verder te tekenen, is een bewijs te meer dat hij zelf graag toeft in die wereld. Ook wij zijn daar nu als lezer toegelaten. En het zit meteen goed. De 56 pagina's vliegen voorbij door de vlotheid van de vertelling. Je houdt je voornamelijk in om de tekeningen een wijle te bewonderen. Broeders is ook zo slim om op gepaste momenten tekstloze prenten in te lassen om je net daar te sturen, om je daar een momentje vast te houden en je deelgenoot te maken van de emoties van de personages. Vaak zijn het close-upjes, soms enkel een verbaasd kijkend oog."



  Lonesome 2: De Ruffians
Yves Swolfs
Le Lombard, november 2019
Lonesome 2  
Deel 1 haalde in 2018 nog de derde plaats. Dit jaar lagen de kaarten anders. Lonesome moet een vierdelige reeks worden, met almaar meer magische elementen. Dit jaar zou er wel weer een nieuw album van Yves Swolfs' andere westernreeks Durango moeten verschijnen.

Uit de bespreking van Dai Heinen: "Waar in deel 1 Yves Swolfs de eenzame wreker weer opvoerde als ware het de moordzuchtige neef van Durango, daar wordt er in het tweede deel voor een uitdieping gekozen. De naam van de blonde wreker weten we nog steeds niet, maar we komen wel meer te weten over zijn verleden. We ontdekken wie zijn ouders zijn, waarom hij bij de indianen is opgegroeid, welke gaven hij heeft en wat zijn persoonlijke wrok tegen Markham is. Op de achtergrond zijn senator Dawson en zijn mannen bezig om hun plannen verder uit te voeren. Iedereen die hen voor de voeten loopt of hun plannen in gevaar brengt, eindigt op de bodem van de rivier.
Yves Swolfs en westernstrips, we zijn er dol op. De reden is heel eenvoudig, want zijn tekeningen zijn bijna ongeëvenaard en hij weet ook hoe je een spijkerharde western moet vertellen. Met Lonesome bewijst hij opnieuw aan de top van de westernstrips te staan."



  Jonas Fink 2: De Boekhandelaar uit Praag
Vittorio Giardino
Saga Uitgaven, april 2019
Jonas Fink 2  
Na het uitgeven van een integraal van Fatale Vakanties koos een verheugde Vittorio Giardino resoluut voor Saga Uitgaven om het lang uitgestelde vervolg van Jonas Fink uit te geven. De eerdere delen werden meteen heruitgegeven en gebundeld als een nieuw deel 1. Beide nieuwe albums werden overgoten met extra's. Maar het draait nog altijd om inhoud en vorm tegen een woelige, historische achtergrond. Op al die gebieden laat Giardino nog eens zien tot wat hij in staat is, met een positie in de top-20 van 2019 als beloning.

Uit de bespreking van Peter D'Herdt: "De volwassen Fink heeft anno 1968, aan de vooravond van de Praagse Lente, de boekhandel van zijn oude mentor Pinkel overgenomen. Zijn vader is al een paar jaar dood, zijn moeder is aan het dementeren. Hij heeft een nieuw lief, de knappe en daadkrachtige Fuong. Met de oude vrienden heeft hij nog weinig contact, al zien we loodgieter Blodek en ook zijn oude bende vrij snel de revue passeren. Als zijn oude vlam Tatiana, tegenwoordig journaliste bij een Russische krant, in Praag neerstrijkt, wordt Jonas onweerstaanbaar tot haar aangetrokken. De persoonlijke situatie van de hoofdpersonages (de relatie van Jonas met Fuong, de contrarevolutionaire activiteiten van zijn oude vrienden, Tatiana die nog steeds bespioneerd wordt) en de explosieve situatie in het land, verweven zich en convergeren naar een onvermijdelijke en dramatische climax. Jonas is daarbij niet langer meer de held waarvoor je een zekere sympathie of op zijn minst begrip kan voelen. Hij ontpopt zich tot een egoïstische klootzak die in de eerste plaats aan zichzelf (en in het beste geval in de tweede plaats aan zijn lul) denkt en die enkel en ternauwernood kan ontsnappen omdat hij (nog steeds) een stel snelle benen en een flinke portie geluk heeft. De epiloog, waarin hij een haast zielig besnord burgermannetje is geworden die al die jaren niet de minste interesse heeft getoond voor zijn oude vrienden, bevestigt dat. Maar dat maakt dit tweede (laat het ons voor het gemak zo noemen, de oude eerste twee delen werden nu immers in een enkel volume gebundeld) en laatste deel net zo humaan. Het hoofdpersonage is hoegenaamd niet zonder fout en is de laatste die de eerste steen zo mogen werpen. Giardino plaatst op die manier ook de gebeurtenissen zelf centraal en de mensen die ermee worden geconfronteerd of zij die echt hun mond durven openen, zoals Alena of de onfortuinlijke Zdenek. Geen snoeiharde en vlammende actie of spektakel, geen hardboiled dialogen vol sarcasme, maar een kader vol onderhuidse spanning en vooral heel veel ingetogen menselijkheid. Heerlijk. Voeg daar ook nog het tekenwerk bij dat tot zijn volle wasdom is gekomen en waarbij Giardino zijn zachte kleuren en lijnvoering heeft afgeworpen voor een passende ruwigheid, en je komt tot een menselijk en simpelweg meesterlijk afgerond coming of age-verhaal."



  Gunfighter 1
Michel Rouge + Christophe Bec
Glénat, oktober 2019
Gunfighter 1  
Aan westerns weer geen gebrek in 2019. Hardcoveruitvoeringen raakten als vanouds snel uitverkocht — valt daar nu echt niets uit te leren, uitgeverijen? — en de verzamelde piefpoefpafs vielen aardig tot zeer goed in de smaak. Dat geldt ook voor Gunfighter waarmee Michel Rouge (Comanche, Marshal Blueberry) terugkeert naar het westerngenre voor een tweeluik dat kan leiden naar meer.

Uit de bespreking van Jacky Cornelis: "De ene western is nog niet gepasseerd of daar komt alweer een nieuwe aan. Een rasechte, realistische cowboystrip die de nodige diepgang met zich meebrengt. Aan het roer: Christophe Bec. Jawel, de scenarist van zoveel esoterische sciencefictionverhalen. Bec weet ons aangenaam te verrassen door Gunfighter geloofwaardig, spannend en meeslepend te maken. Er gebeurt ontzettend veel in dit eerste deel. Flashbacks over het verleden van de Cottens, de Wallaces en Craigs achtergrond doen ons watertanden naar het vervolg.
Gunfighter bevat een snuifje Bonanza, twee teentjes Gunsmoke, een eetlepel Unforgiven, twee koffielepels Open Range en nog tal van andere westerningrediënten. Het is genieten van een stripverhaal wanneer de auteurs hun liefde voor een genre laten blijken. Voor wie nog twijfelde: vandaag is de western springlevend. Gunfighter zou dat vuur nog wel eens verder kunnen aanwakkeren!"



  Aristophania 1: Het Koninkrijk Azuur
Joël Parnotte + Xavier Dorison
Dargaud, maart 2019
Aristophania 1  
Na hun prima one-shot De Wapenmeester smeedden Joël Parnotte en Xavier Dorison een nieuwe samenwerking voor de vierdelige reeks Aristophania. Van deze magisch-realistische reeks kwamen in 2019 de eerste twee delen uit (deel 2 vinden we terug op plaats 307) en deel 3 is onderweg.

Uit de bespreking van Peter D'Herdt: "Parnotte, die al hoge ogen gooide met het wondermooie Een Stap naar de Sterren, evolueert steeds verder in zijn wat ruwe en zenuwachtige, maar bijzonder sfeervolle tekenwerk waarvan de dreigende cover een fabuleuze exponent is. De wisselende decors, van de Peaky Blinders aandoende industriële omgeving (in het begin hoor je zo een dreigende Nick Cave op de achtergrond) in Marseille en de Parijse voorsteden, tot de paradijselijk uitziende azuurkust, heeft hij perfect in de hand. Scenarist Dorison met wiens stapel adelbrieven (Het Derde Testament, Undertaker, W.E.S.T.,...) je stilaan een muur zou kunnen bouwen langs de grens tussen twee landen naar keuze, vindt net als in zijn bejubelde Long John Silver inspiratie in bestaande verhalen en legenden waarna hij er een spitsvondige twist aan geeft. In deze reeks lijkt hij wel een stap verder te gaan en is het amalgaam aan inspiratiebronnen nauwelijks te overzien: sprookjes en andere Disney-verhalen, gemengd met wat Charlaine Harris (True Blood) en Alexandre Dumas, maar ook een scheut George Lucas, C.S. Lewis en J.K. Rowling. Hij doet dat met veel vernuft en voldoende discipline om het amalgaam overzichtelijk en geslaagd te houden. Ook zijn personages zijn duidelijk klassiek geïnspireerd. De kinderen vormen een combo dat zo uit een superheldenfilm had kunnen komen waarin de sterktes van de ene, de zwaktes van de andere invullen. Een soort van een Fantastic Three, dus. Basile is de stoere en licht ontvlambare vechtmachine met de obligate blanke pit. Victor is de slimme boekenwurm met een onvermoede portie lef achter zijn nerdy brilletje. En Calixte is de jonge en onstuimige voluntariste, die meer bijdehands en street wise is dan de andere twee samen. Tel daar nog de D'Artagnan, of beter: D'Artagnanne, van dienst bij met gravin Aristophania en haar verborgen krachten, zin voor humor en stevige zelfvertrouwen, en natuurlijk de norse butler Cayenne die als een ware Alfred Pennyworth trouw op de achtergrond blijft, maar op de meest onverwachte momenten de helden uit de stront zal helpen. En dan weet je dat je met een onverslaanbaar vijftal met een immens potentieel zit."



  Asterix 38: De Dochter van de Veldheer
Didier Conrad + Jean-Yves Ferri
Les Éditions Albert René, oktober 2019
Asterix 38  
De vorige Asterix stond in de top-20 van 2017 nog op plaats 15. Doorgaans worden de Asterix-verhalen waarin de Galliërs de hort opgaan en een rijtje vooroordelen over andere volkeren aftoetsen beter gesmaakt dan wanneer ze thuisblijven en in en rond het dorp een avontuur beleven. We kunnen hierbij nog eens natrappen naar de vertaler die de historische figuur Vercingetorix te onbekend achtte voor het Nederlandstalig publiek om de oorspronkelijke titel te vertalen als De Dochter van Vercingetorix... of die dat publiek te dom vond. Cleopatra en Latraviata konden in het verleden wel.

Uit de bespreking van Dai Heinen: "Asterix en Obelix delen voor het eerst de hoofdrol met een minderjarig meisje. Traditionele Gallische gewoontes worden ter discussie gesteld. Tot schrik van Obelix behoort de consumptie van everzwijnen hier ook bij. De bekende piraten zijn ook nu weer van de partij en ze hebben nog nooit zoveel betekend als deze keer. Je wist als ervaren striplezer al wel dat zij een parodie zijn op de bekende strippiraat Roodbaard. Van hem verschijnt in 2020 ook een nieuw album.
Verwacht geen baanbrekend avontuur, Asterix is een ijzersterk merk dat bekend staat om de gouden formule. Daar zal zeker niet aan gesleuteld worden. Degelijkheid troef en jong en oud zal ook nu weer plezier beleven aan dit nieuwste avontuur. Wereldwijd zijn er al meer dan 380 miljoen album verkocht van onze Gallische helden. Dat zegt genoeg.
Tekenaar Didier Conrad heeft de tekenstijl van Albert Uderzo steeds beter in de vingers. Wel vinden we zijn achtergronden minder uitgebreid dan die van Asterix-schepper Uderzo."



  De Schorpioen 12: De Goddeloze Augur
Enrico Marini + Stephen Desberg
Dargaud, december 2019
De Schorpioen 12  
Precies vijf jaar na deel 11 ronden Enrico Marini en Stephen Desberg hun jarenlange cyclus af en scheiden hun wegen. Desberg schrijft voortaan kortere cyclussen voor de nieuwe tekenaar Luigi Critone. En wanneer het hem uitkomt, zal Marini zelfgeschreven one-shots maken naast de hoofdreeks.

Uit de bespreking van Dai Heinen: "Het lange wachten wordt beloond, want ook De Goddeloze Augur is een zeer lezenswaardig album geworden. Samen met zijn vriend, de Huzaar, zijn onverwacht ontdekte zoon Charles-Henri, die hij samen met Marie-Ange de Serlat zou hebben, gaat de Schorpioen op zoek naar het geheim van de Trebaldi's. De overige families hebben hun eigen plannen en Nerio Trebaldi heeft weer een andere agenda. Aan spanning, verraad en actie ook dit keer geen tekort.
Door het lange wachten hebben wij vooraf alle eerdere albums opnieuw gelezen en dan valt je op hoe goed doordacht het scenario van Stephen Desberg is. Binnen twaalf albums kiest hij trouwens opvallend vaak andere richtingen voor zijn verhaal. Personages die eerst belangrijk waren, worden nog sneller weer afgevoerd."



Thorgal 37
Extases 1
De Balling
Het Venijn 1
Rommelgem 1
De nummers 21 tot 25

21. Thorgal 37: De Kluizenaar van Skellingar (Fred Vignaux + Yann)
22. Extases 1 (JeanLouis Tripp)
23. De Balling (Erik Kriek)
24. Het Venijn 1: Vuurregen (Laurent Astier)
25. Rommelgem 1: Enigma (David Etien + BéKa)


Jomme 2
Sprietje
Sangre 2
Rusty Brown 1
De Grote Dode 8
De nummers 26 tot 30

26. Jomme 2: Paradijseiland (Steven Dupré naar Jef Nys)
27. Sprietje (Federico Bertolucci + Frédéric Brrémaud)
28. Sangre 2: Fesolggio, de Onverbiddelijke (Adrien Floch + Christophe Arleston)
29. Rusty Brown 1 (Chris Ware)
30. De Grote Dode 8: Renaissance (Vincent Mallié + Régis Loisel / Jean-Baise Djian)


Yasmina & de Aardappeleters
Kleine Overwinningen
Het Dagboek van Verise 1
Bouvaert
Onklopbaar 1
De nummers 31 tot 35

31. Atom Agency 1: De Juwelen van de Begum (Olivier Schwartz + Yann)
32. De Meimoorden: 1940-1948 (Eric Heuvel + Jacques Post)
33. Taxi! - Verhalen vanaf de Achterbank (Aimée De Jongh)
34. Beatrice (Joris Mertens)
35. Stomp: De Spoken van Knightgrave 3 (Eric Maltaite + Stéphane Colman)


Yasmina & de Aardappeleters
Kleine Overwinningen
Het Dagboek van Verise 1
Bouvaert
Onklopbaar 1
De nummers 36 tot 40

36. Yasmina & de Aardappeleters (Wauter Mannaert)
37. Kleine Overwinningen (Yvon Roy)
38. Het Dagboek van Cerise 1: De Stenen Dierentuin (Aurélie Neyret + Joris Chamblain)
39. Bouvaert, Elegie voor een Ezel (Simon Spruyt)
40. Onklopbaar 1: Gerechtigheid en Verse Groente (Pascal Jousselin)


De Rode Ridder: De Toverspiegel
Duke 3
Kinderen in het verzet 5
De Muizen van Leningrad 1
XIII 26
De nummers 41 tot 45

41. De Rode Ridder: De Toverspiegel (Patrick Cornelis naar het album van Karel Biddeloo)
42. Duke 3: Ik Ben een Schaduw (Hermann + Yves H.)
43. Kinderen in het Verzet 5: Een Verscheurd Land (Benoît Ers + Vincent Dugomier)
44. De Muizen van Leningrad 1: Ik Ben Chapayev! (Thomas Du Caju + Jean-Claude Van Rijckeghem)
45. XIII 26: 2132 Meter (Iouri Jigounov + Yves Sente)


Hondsdol
De Kronieken van Amoras 5
Duisternis 5
Wachten op Bojangles
De nummers 46 tot 50

46. Hondsdol (Victor Meijer)
47. De Kronieken van Amoras 5: De Killerbacterie (Charel Cambré + Marc Legendre)
48. Duisternis 5: Schepsels (Iko + Christophe Bec)
49. Wachten op Bojangles (Carole Maurel + Ingrid Chabbert naar de roman van Olivier Bourdeaut)
50. Zwendel 3: Lady Z (Jose Luis Munuera)


TOEKOMST
Te Verschijnen
Op Stapel