Daedalus Saga Uitgaven Uitgeverij L  
 
StripFacts

In 2018 verschenen 1.528 strips. 565 daarvan vonden deelnemende lezers aan onze jaarlijkse topwedstrijd zo goed dat ze een plaatsje verdienden in hun top-10 van 2018. Na het samentellen van alle punten kwamen we tot resultaten die we hiernaast presenteren als een top-40.
 
  De Avonturen van Blake en Mortimer 25: De Vallei der Onsterfelijken 1
Peter van Dongen / Teun Berserik + Yves Sente
Blake en Mortimer, november 2018
Blake en Mortimer 25  
Met een ontzaglijke voorsprong viel dit album het meest in de smaak. Een beetje Nederlandse trots op het voortreffelijke werk van de tekentandem Peter van Dongen en Teun Berserik en de vele pers die het album te beurt viel, is daar wellicht niet vreemd aan. De verkoop van dit album lag zo'n tienduizend exemplaren hoger dan voorgaande Blake en Mortimer-verhalen. Eind dit jaar verschijnt het slot van het tweeluik. Tekenaars die hun deadlines voor Blake en Mortimer halen, zijn ze in Frankrijk niet gewoon. De Nederlanders mogen al een derde album tekenen op scenario van niemand minder dan Jean Van Hamme.

Uit de bespreking van Koen Driessens: "Sente moest, als meest productieve opvolger van Edgar P. Jacobs, het dit keer stellen zonder zijn vaste tekenaar André Juillard en ging zijn heil in Holland zoeken. Nou, en dat bleek hartstikke leuk: Peter van Dongen, bijgestaan door Teun Berserik voor de meer technische tekeningen, heeft zeker zijn waarde bewezen met zijn Indische romans en vorig jaar nog door de verstripping van Adriaan van Dis' Familieziek. Hij vertelde ons toen dat in de pen van Jacobs kruipen wel meeviel: "Ik deed alles zoals hij het zou doen, ik móest hem zelfs kopiëren." Dat blijkt: de allerlaatste drie pagina's van Het Geheim van de Zwaardvis recycleert hij zowat letterlijk in de beginpagina's na de smokkelproloog: de tierende keizer Basam Dandu, de smalende Olrik, de onder het hellevuur van de zwaardvissen neertuimelende kruisraketten en paleizen, de paddenstoelwolk, de Union Jack die gehesen wordt, Blake en Mortimer in het puin van Londen... Deze déjà vu laat goed zien hoe van Dongen zijn best heeft gedaan zich Jacobs' stijl eigen te maken, en dat zeer goed gedaan heeft. Chapeau, zoals de Nederlanders zeggen. Blake en Mortimer blijft toch altijd wel een beetje de upper class van de strip. Maar uit de vergelijkbare prenten blijkt toch ook dat Jacobs nog net ietsje straffer was: kijk maar naar die spottende wenkbrauwen van Olrik of de dynamiek van de kadrage bij de apocalyps in Lhassa. Nogmaals, van Dongen en Berserik doen een hell of a job die weinigen hen kunnen nadoen en we zijn berserkerblij dat ze het doen, maar you can't beat the real thing, zouden old chaps Blake en Mortimer zelf beamen."




  Een Ster van Zwart Katoen
Steve Cuzor + Yves Sente
Dupuis, februari 2018
Een Ster van Zwart Katoen  
Oorspronkelijk was Grzegorz Rosinski vragende partij voor dit verhaal van Yves Sente met wie Rosinski het tweeluik De Wraak van Graaf Skarbek en Thorgal heeft gemaakt. Het project (aanvankelijk een trilogie) ging al een jaar of vijftien mee waarvoor diverse tekenaars proefplaten hebben getekend. Naar de verrassend hoge uitslag in deze top te oordelen blijkt de keuze voor Steve Cuzor, bekend van O'Boys en XIII Mystery deel 6, de juiste te zijn. Opnieuw voor de collectie Vrije Vlucht werkt Cuzor nu aan een westernone-shot. Hij wil er geen details over kwijt omdat hij vreest dat iemand anders nog met zijn idee gaat lopen. Voor het eerst schrijft hij namelijk zelf het scenario.

Uit de bespreking van Diederik Van de Velde: "Een Ster van Zwart Katoen verbindt twee generaties van dezelfde familie in hun strijd om (verbeterde) burgerrechten. Een strijd die ze aanvankelijk voeren voor zichzelf, maar geleidelijk ook voor hun hele gemeenschap. Yves Sente koos ervoor om het gegeven van rassendiscriminatie te mixen met een zoektocht door het MFAA ( Monuments, Fine Arts, and Archives: een geallieerde militaire eenheid die tijdens de Tweede Wereldoorlog gestolen erfgoed moest opsporen en terughalen) en dat werkt wonderwel. Voor de filmliefhebbers, dat is alsof je George Clooneys The Monuments Men zou vermengen met Rachid Boucharebs Indigènes (Days of Glory), maar dan wel veel beter. Waar Sente zich, voornamelijk in de reeksen die hij overnam, weleens vastrijdt in ingewikkelde nevenplotjes, toont hij hier dat hij zich met een volledig blanco blad beter uit de slag trekt. Een juiste verdeling in hoofdstukken (met dubbele epiloog), scherpe dialogen, maar vooral de veelzeggende stiltes maken dit album tot een uitstekende aanwinst voor de collectie Vrije Vlucht. Die stiltes worden immers machtig veruiterlijkt door Steve Cuzor. Zijn tekeningen bevatten zo mogelijk nog meer sfeer dan destijds bij zijn O'Boys... met minder kleuren. Beter zag je 'm nog niet, die Cuzor!"




  Lonesome 1: Het Spoor van de Predikant
Yves Swolfs
Le Lombard, mei 2018
Lonesome 1  
Yves Swolfs veroverde de stripwereld met de brutale western Durango met een vette knipoog naar spaghettiwesterns. Inmiddels heeft Swolfs de tekeningen van die reeks overgelaten aan achtereenvolgens Thierry Girod en Iko. Vorig jaar lanceerde hij de nieuwe western Lonesome die hij toch weer zelf tekent. Hardcover- én softcoveruitvoering raakten uitverkocht en de softcover is al herdrukt. Goed nieuws, deel 2 verschijnt in het najaar!

Uit de bespreking van Diederik Van de Velde: "Yves Swolfs mogen we toch stilaan als de Sergio Leone van de Belgische strip bestempelen, niet? Met veel aandacht voor setting stuurt hij "Poncho" (laten we het hoofdpersonage voor het gemak even zo dopen) langs alle genreclichés van de spaghettiwestern. Maar niet zonder meer... Het verhaalaanvangsjaar is 1861. De VS begint zich stilaan op te delen in noord en zuid. Een abolitionistiche prediker maakt daarvan gebruik om de meest gruwelijke wandaden te begaan. "Poncho" zit hem achterna met een wel heel bijzondere methode. Is "Poncho" een wraakengel, of speelt er nog iets anders? Over het "waarom" en het "wat" zijn we dus nog niet helemaal zeker. Yves Swolfs presenteert andermaal vakkundig een eenzame ruiter met een wapen aan diens kogelriem, maar combineert dat met eerder ongewone elementen die nog elke richting uitkunnen. Grafisch kan je zeker zijn van de ingeslagen weg. Inhoudelijk durven we dan weer niet te voorspellen wat deze cowboy nog op zijn pad zal vinden..."




  Batman - The Dark Prince Charming 2
Enrico Marini
Dargaud, augustus 2018
Batman - The Dark Prince Charming 2  
Enrico Marini heeft met dit geschilderde Batman- en Joker-tweeluik een jeugddroom verwezenlijkt én een nieuw publiek aangeboord dat hem nu een fortuin aan tekeningen op bestelling oplevert. Het is niet uitgesloten dat hij zich nog meer op het comicpad zal begeven, zo liet hij duidelijk optekenen. Vooreerst werkt hij aan een nieuw album van De Schorpioen, ook De Adelaars van Rome wacht op een vervolg en ooit wel een conclusie en er is nog een project met een detectiveverhaal in het noir-genre.

Uit de bespreking van Wouter Porteman: "Marini heeft de personages steeds beter in zijn pen waardoor ze sterkere dialogen debiteren. Daarnaast voerde hij naar analogie met zijn jeugdidool Hermann met de dwerg Archie een geweldig non-personage op dat het verhaal het broodnodige pigment geeft. Maar ondanks het gestegen vertelniveau blijft deze Batman vooral een visueel spektakel. Marini wisselt fenomenale nachtelijke panorama's, cynische clownerieën en pure testosteronpagina's netjes af. Hij grijpt ons nog het meest bij ons nekvel als hij de iconische superhelden vermenselijkt. De huiveringwekkende pagina met de pianospelende Joker en de intimistische scène waar de immer verleidelijke Catwoman haar diamant en/of haar gevlederde golem bewonderend "My precious" noemt, doen ons heel diep buigen voor zoveel talent. Ondanks alle gevechtsscènes en getater valt het op dat The Dark Prince Charming een stille strip geworden is. Je voelt de vaak onuitgesproken sensuele spanning tussen Harley Quinn en The Joker enerzijds en Catwoman en Batman anderzijds. Maar ook de gevechtsscènes stralen door het ontbreken van onomatopeeën en bewegingslijntjes een verstilde schoonheid uit. Die verrassende stilte lijkt ons de grootste kracht van deze Batman. Knap hoor, Marini kan het, zeker wel. Enrico Marini heeft met dit tweeluik niet het onderste uit de kan gehaald. Maar aan alles voel je dat Waynes wereld hem op het lijf is geschreven. Eén goede plot en er kan écht stripgeschiedenis geschreven worden. Duimen maar."




  Shi 2: De Demonenkoning
José Homs + Zidrou
Dargaud, mei 2018
Shi 2  
Spanjaard José Homs levert verbluffende tekeningen in een theatrale stijl en de in Spanje wonende Belg Zidrou is in goede doen met deze Victoriaanse reeks met geëmancipeerde vrouwen. Het zal niet bij de vier geplande delen blijven...

Uit de bespreking van Wouter Porteman: "Geheime loges, duistere familiegeheimen, complotten en seksschandalen. Scenarist Zidrou heeft voor Shi alles uit de kast gehaald. Dit verhaal is in alles gewoon te. Te grof, te bizar, te complex maar ook te goed. Als dat al zou kunnen. Ook dit tweede deel begint met een opeenvolging van losstaande verhalen. Pas na een twintigtal pagina's komen de verbanden weer naar boven en zijn we weer helemaal mee. Je kan het te lastig, te moeilijk of te veel van alles vinden, maar de voormalige leraar krijgt je wel op het puntje van je stoel. Hij kan als geen ander zijn publiek boeien met een spannende opbouw en catchy dialogen. Zelfs als Zidrou op een cruciaal moment een Dufauxtje doet en het bovennatuurlijke naar boven haalt, geloof je hem nog. Je moet het maar doen en kunnen. "




  Krasse Knarren 5: Rijp voor het Asiel
Paul Cauuet + Wilfrid Lupano
Dargaud, december 2018
Krasse Knarren 5  
De Franse oplage van elk nieuw deel vult telkens een flink deel van het magazijn en de verkoop van de reeks werd in 2018 nog aangezwengeld door een eerste verfilming. Ook in onze contreien vindt deze 'oudjesreeks' met een soft-anarchistische angel gading. Kwiek en gezwind naar deel 6!

Uit de bespreking van Peter D'Herdt: "Krasse Knarren blijft een Benidorm Bastards met een ziel, waarin niet gelachen maar gegeven wordt om mensen. Met menselijke personages die begeesterd hun wijsheden debiteren op de achterflap, die geen puinhoop willen achterlaten en die oprecht geloven dat ze er eigenhandig voor kunnen zorgen dat er over honderd jaar überhaupt nog een Benidorm is (over het verdwijnen van de bastards maken we ons minder zorgen). Het is een reeks waarvan het plaatje af is: van de minimalistische maar rake cover, over de aantrekkelijke personages tot de flinke dosis tegendraadse maatschappijkritiek en de scherpe, maar zalige dialogen die uitstekend zijn vertaald. Zelfs de prijs van het album zit met 13,95 euro voor een harde kaft van 56 pagina's goed, alsof het zo hoort voor een strip met een boodschap. Want vergis je niet: Krasse Knarren zet, tussen alle humor en ontroering door, het ons ingebakken egoïsme in zijn hemd en schopt ons keihard een geweten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het nummer waarop tijdens de uitvaart wordt gedanst van Aretha Franklin is. Think. De zwart-wittekening met de dansende personages en de prikkelende lyrics, waarmee Paul Cauuet het album afsluit, is er dan ook eentje om in te kaderen en aan de muur te hangen van elk kabinet of parlement ten lande. Misschien helpt het wel."




  Bloesems in de Herfst
Aimée de Jongh + Zidrou
Blloan, juni 2018
Bloesems in de Herfst  
Zidrou is al langer een vaste waarde in toplijstjes van deelnemende striplezers. Toptalent Aimée de Jongh duikt voor het eerst — en beslist niet voor het laatst! — op in deze hogere regionen. Solo of in samenwerking met scenaristen heeft ze meerdere projecten lopen waar nu al reikhalzend naar wordt uitgekeken.

Uit de bespreking van Flo Van Dijck: "Dat een uitgever hier brood in zag, getuigt van lef. Temeer daar de auteurs er niet voor terugdeinzen om in een tijd van schaamlippencorrecties, liposucties en bodylifts verkreukelde mensen uit de kleren te laten gaan en seks te laten hebben. Dat dit toch werkt, is in de eerste plaats aan de kwaliteit van het scenario en de dialogen te danken. Zidrou durft z'n tijd te nemen en dat is in dit geval geen luxe maar een noodzaak. Dat hij echte mensen kan neerzetten, bewees hij al vaker, maar Mediterranea en Odysseus zijn zo breekbaar en hun geluk is zo broos dat je er als lezer stil van wordt. Ook al is het nooit dramatisch of zwaarwichtig, toch is dit opnieuw een gevoelige verbeelding van een delicaat thema. Iets waar Zidrou stilaan een patent op heeft. Aimée de Jongh is sinds De Terugkeer van de Wespendief gegroeid. Het gebeurt steeds minder dat haar personages geblokte dwergen lijken en dat komt de geloofwaardigheid ten goede. Daarbij heeft ze de ouderlingen met het nodige respect, maar zonder terughoudendheid in beeld gebracht. Dat is een prestatie. Zidrou heeft zijn verhaal overladen met kleine gestes, onaffe gebaren en tedere aanrakingen en het vereist veel talent om zoiets te tekenen. Het is op dit gebied dat de Jongh schittert en veel van haar collega's het nakijken geeft. De manier waarop ze de lichamen met de vlekken, plooien en het slappe vel in beeld zet, verraadt een eerbied en empathie die je enkel verwacht van iemand die minstens twee keer haar leeftijd heeft."




  Gung Ho 3: Sexy Beast
Thomas von Kummant + Benjamin von Eckartsberg
Silvester, maart 2018
Gung Ho 3  
Het werd even stil toen Gorilla en Strip2000 verdwenen van het striptoneel. Intussen is ook de geweldige post-apocalyptische jongerenreeks Gung Ho van het Duitse duo Thomas von Kummant en Benjamin von Eckartsberg opgepikt. Silvester bracht het album uit in een limited edition met extra's in een verzamelbox, waarin de delen 4 (dat sinds februari een feit is in het Frans) en 5 ook nog moeten komen, en een gewone hardcoveruitvoering. Het werd ook even stil toen we het vervolg van deze spannende reeks verder konden lezen.

Uit de bespreking van David Steenhuyse: "Het fantastische aan deze reeks is de toegankelijkheid voor zowel jongeren als volwassenen, tenminste als volwassenen zich eens uit hun comfortzone willen wagen van klassiek getekende reeksen. Spanning, drama, actie, geweld, gruwel, een drang naar vrijheid of naar een thuis verzekerd, maar er is ook dat aspect dat deze reeks ver doet uitstijgen boven andere post-apocalptische verhalen. Scenarist Benjamin von Eckartsberg legde in een interview uit dat een verhaal over adolescenten ook over liefde moet gaan en dat zij emoties heftiger beleven dan dertigers, veertigers of vijftigers. Dat hebben we geweten! Die verliefde onbezonnenheid kennen we allemaal, maar hier beslist het mee over leven en dood. Bovendien valt Zack op een meisje dat ook een nieuwkomer is en hij dumpt een andere om voor zijn nieuwe verovering te kunnen gaan. De jaloezie die we nu al zien sluimeren, zal vast nog voor verscheurende scènes zorgen, wedden we. We kunnen hier nog lang zitten lullen over waarom we Gung Ho zo goed vinden en onontbeerlijk in de verzameling achten. In feite komt het erop neer dat het voor een liefhebber van primair goed vertelde verhalen met een filmisch opgebouwd aanzicht niet gewoon een musthave is, maar een simpele plicht om Gung Ho in huis te halen, in wat voor versie ook. En als ideale ambassadeur van de betere strip zal je dit vast wel weten aan te raden aan anderen. Met dit soort strips win je op de koop toe jongeren voor strips. Maar laten we eerlijk zijn, jij zal die voor hen moeten betalen."




  Ze Noemden Hem Rooie
Laurent Verron + Yves H.
Dupuis, januari 2018
Ze Noemden Hem Rooie  
Een alinea uit La Véritable Histoire de Spirou, het lijvige vorserswerk over de geschiedenis van Robbedoes (de strip en het weekblad), trok de aandacht van Yves Sente. Toen Rob-Vel nog op een oceaanstomer werkte, verongelukte een van de piccolo's aan boord. Rob-Vel zou het personages Robbedoes op die jongen hebben gebaseerd. Sente bedacht voor hem een complete voorgeschiedenis (met wat elementen uit Nino door Dirk Stallaert en Hec Leemans), mooi in beeld gebracht door Laurent Verron, de voormalige tekenaar van Bollie en Billie. Het duo broedt momenteel op een vervolg.

Uit de bespreking van Wouter Porteman: "'Deze strip moest gelezen kunnen worden door een kind van tien jaar', zei scenarist Yves Sente in een recent interview. Toen we deze boude uitspraak lazen, zochten onze handen toch even onze wijkende haarlijn op. Als het Sentes ambitie was om een eenvoudig, chronologisch opgebouwd verhaal te schrijven, dan is hij daar aardig in gelukt. De plot is klassiek rechttoe rechtaan en daardoor uitermate toegankelijk. Bovendien houdt hij min of meer zijn drang om hele tekstlappen te schrijven onder bedwang. We genoten zelfs van enkele verfrissende tekstloze pagina's. Als Sente bedoelt dat hij een eendimensionaal verhaal wou schrijven, dan is hij mislukt. Als een lightversie van Yann lardeert hij zijn verhaal met knipoogjes naar de rijke stripgeschiedenis. Soms subtiel (zo ligt er op een tafelhoek het Spirou-weekblad nummer 1132 van 24 december 1959 waarin Jean Roba's Bollie en Billie debuteerden, voormalig Bollie en Billie-tekenaar Laurent Verron wou die link er absoluut in), soms voor de fans (de boksende Pinnekeshaar, het ware leven van Rob-Vel,...), soms voor de hand liggend (de pijprokende oom Paul die hier beter vertaald was geweest door oom Wim naar analogie van de stripreeks Les Histoires Vraies de L'Oncle Paul of De Verhalen van Oom Wim) en een enkele keer overduidelijk (de klassenstrijd uit Titanic, iemand?). Door de knappe vondst van oom Paul/Wim geeft Sente wel zijn scenario een waargebeurd label mee. Goed gezien!"




  De Gouden Eeuw 1
Cyril Pedrosa / Roxane Moreil
Dupuis, oktober 2018
De Gouden Eeuw 1  
Na sterke titels als Drie Schimmen, Portugal en De Vier Jaargetijden staat er weer geen maat op Cyril Pedrosa voor zijn middeleeuwse vertelling met aangepaste grafiek in samenwerking met kunsthistorica Roxanne Moreil.

Uit de bespreking van Koen Driessens: "Dat Cyril Pedrosa garant staat voor een bijzondere grafiek weten we al, van Portugal of De Vier Jaargetijden. Waar die werkstukken echter wat oeverloos verdwaalden in ondraaglijke lichtheid of zwaarwichtigheid biedt De Gouden Eeuw een toegankelijker en doelgericht verhaal. Het is echter niet geheel oppervlakkig: er is het duidelijk aanwezige aspect van de maatschappijkritiek, er zijn droom- en waanbeelden, een beetje magie. En er is de problematische verhouding tussen Tilda en Bertout, niet in het minst door Tilda's almaar stuggere ambitie. Allicht speelde de narratieve bijdrage van kunsthistorica Roxanne Moreil in Pedrosa's verhaal hierbij een rol. Toch is het hier vooral om de verbeelding ervan te doen. Pedrosa leeft zich uit in grote, volle platen met veel details. Zijn personages bewegen freezed per frame door eenzelfde decor. Een decor dat tegelijk gedetailleerd en onwerkelijk is, met bijvoorbeeld kunstige tegels of vloerkleden op de grond die de wetten van het perspectief tarten, zoals ook op middeleeuwse miniaturen. Ook de natuurbeelden zijn tegelijk fictief en fabuleus. Zwierig en kleurrijk, intens oker, karmijn, scharlaken of turkoois. Nooit 'zomaar' geel, rood of groen. Primitief prachtig. Dit boek hoort niet in een stripbibliotheek, maar tussen je kunstboeken over Memling, van Eyck, van der Weyden of Brueghel."




  Typex's Andy
Typex
Scratch Books, oktober 2018
Typex's Andy  
Een 562 pagina's duizelingwekkend portret van Andy Warhol door Nederlander Typex die ook al Rembrandt van Rijn binnenstebuiten keerde in een onstuimige graphic novel. Typex's Andy is een ontzettend boeiend levenstraject in tien hoofdstukken in even veel verschillende tekenstijlen waarmee Typex internationale complimenten oogstte. Nederlandse stripmakers deden het bijzonder goed in 2018 qua appreciatie en belangstelling.

Uit de bespreking van Wouter Porteman: "Hoewel Amsterdammer Typex carte blanche kreeg van The Andy Warhol Foundation om Andy Warhols werken te gebruiken, telt voor hem enkel het enigma van de man Warhol. De kunst is bijzaak. Heel straf is dat Typex, ondanks een mateloze interesse in zijn hoofdfiguur, afstand blijft houden. Enkel als David Bowie even het verhaal binnenwandelt, voel je een oprechte verliefdheid voor een personage. Maar daar blijft het bij. Ondanks alle drank, drugs en rock-'n-roll blijft dit een nuchter en ontnuchterd verhaal. Maar als een stripster die haar laatste knoopje niet open krijgt, houdt Typex tevens dingen voor ons verborgen. Zo wordt de intense samenwerking van Warhol en Mick Jagger genegeerd ten koste van Warhols escapades met Bianca Jagger in de roemrijke Studio 54. Typex vertelt duidelijk zijn eigen Warhol-verhaal. Niets mis mee. Nergens beloofde hij ons een objectieve biografie."




  Het Amusement
Brecht Evens
Oogachtend, september 2018
Het Amusement  
Brecht Evens deed er zo'n vier jaar over om voor hem therapeutische Het Amusement te maken. Berichtgeving over zijn geworstel met een depressie, een manische periode, een psychose, opnieuw een depressie, opname in een instelling en ervaringen met MDMA leken de werkelijke strip te overschaduwen, maar zijn lezers weten wel beter. In deze top plaatsten de deelnemende lezers hem als hoogst genoteerde Vlaming.

Uit de bespreking van Flo Van Dijck: "Het Amusement erotiseert, mystificeert en parodieert het uitgaansleven en etaleert het buitengewone grafische talent van Brecht Evens. Dat lefgozers zoals hij breken met vooropgestelde ideeën en verwachtingen, kan de strip enkel ten goede komen. Daarom alleen al verdient dit boek een prijzenregen en een sensationele verkoop. Het Amusement kan makkelijk worden weggezet als een remake van Ergens Waar Je Niet Wil Zijn, wat het tamelijk overbodig zou maken, en toch is dat allerminst het geval. Het Amusement is visueel zo uitzonderlijk sterk dat het de lezer nog dagen achtervolgt. Dat de leeservaring dat alweer niet is, moet men er in het geval van Brecht Evens maar bijnemen. "




  Duke 2: Eens een Killer...
Hermann + Yves H.
Le Lombard, februari 2018
Duke 2  
Even sterk als wat Hermann vorige eeuw presteerde (van Bernard Prince en Comanche over Jeremiah en De Torens van Schemerwoude tot gedenkwaardige one-shots als Sarajevo-Tango), zal het wellicht nooit meer worden, maar met Duke lanceerde de aan tekenen verslaafde Belg toch zomaar een nieuwe westernreeks terwijl hij zijn tachtigste nadert. Inmiddels werkt hij aan deel 4.

Uit de bespreking van Dai Heinen: "Vader en zoon Huppen maken gewoon een goed verhaal. Schrijver Yves H. heeft voor het eerst zijn eigen personages in een vaste reeks en hij wil een bepaalde kant met hen op. Het verhaal leest vlot en als lezer weet je best wat de sterke en zwakke punten zijn van Hermann. Duke is een aangename western en wat ons betreft gaat Hermann door op de ingeslagen weg. De fraaie cover met gouden letters is een van de betere covers die we de laatste tijd hebben gezien."




  Giant
Mikaël
Dargaud, maart 2018
Giant  
Na de duistere westerntrilogie Promise imponeert Mikaël met Giant dat in het Frans als tweeluik verscheen. Opvolger Bootblack staat al klaar, maar in het Nederlands zullen we opnieuw moeten wachten tot dat tweeluik afgerond is.

Uit de bespreking van Wouter Porteman: "De Franstalige Canadees Mikaël levert met Giant zijn visitekaartje af. Als geen ander fileert hij het New York van de jaren 1930. De armoede, de huisjesmelkers, de hoertjes, de immigranten, de poenpakkers en natuurlijk de wolkenkrabbers. Alle bekende ingrediënten zijn aanwezig. Maar de tekenaar van Promise gebruikt ze enkel als een geweldig decor voor een teder liefdesverhaal. Het gaat 'm over mensen in al hun sterkte en breekbaarheid. Mikaël neemt alle tijd om zijn verhaal te vertellen. Niet elk prentje, niet elke pagina, hoeft tekst te bevatten. Een blik zegt vaak meer dan duizend woorden. Dialogen zijn schaars. Enkel de eigenzinnige radiostem van Walter Winchell knalt luidop vanop het stalen gebinte. Een ontnuchterend "Good morning, New York" is ons deel. Cynische stadspoëzie. Grafisch is Giant een absolute topper. Mikaël wisselt klassieke bladschikkingen met vier stroken af met verticale prenten die vol perspectief de grootsheid van de wolkenkrabbers proberen te vatten. Actie en ruimte wisselen elkaar netjes af. De sobere inkleuring doet je direct aan de sepiafoto's denken uit die woelige jaren 1930. Giant is een grootse strip. Intelligent opgebouwd en gezegend met een breekbaar liefdesverhaal. Een topper."




  Mooie Zomers 4: 1980, Krijger op Rust
Jodi Lafebre + Zidrou
Dargaud, juni 2018
Mooie Zomers 4  
Zelfs een mindere aflevering van Mooie Zomers verheelt niet dat de volstrekt goedaardige en liefdevolle familie Faldérault een welkome gast is ten huize onze lezers. En dit jaar kregen we er ook een kerstvakantie bij.

Uit de bespreking van David Steenhuyse: "Zidrou grossiert in snedige citaten en levenswijsheden om een punt te maken... nogal veel punten. Zijn fichebak met leuke citaten zal nu wel uitgeput zijn. Dat de Faldéraults een vat vol optimisme zijn, wisten we al door de voorgaande delen, ook al slaat het drama soms toe, maar soms kan die blijde boodschap tegennatuurlijk lezen en wordt het snel ongeloofwaardig. Op den duur geloof je dat het optimisme nogal makkelijk grenst aan naïviteit die alleen maar vraagt om bedonderd te worden. De goedaardigheid druipt ook van Jordi Lafebres getekende gelaatstrekken waarbij de emotie "blijdschap" te vaak vastgeroest lijkt. Kan het wat minder? Onze praktisch ingestelde geest wil trouwens nog weten hoe het verder verliep met hun villa en of de aanklacht tegen de gevluchte aannemer gevolg kreeg. En toch... trappen we nog steeds graag in de trucen van Zidrous foor. Je kan bijna niet anders ervaren dan dat de vrolijkheid van de personages ook afstraalt op de lezer. Bezwaren kan je tijdens het lezen makkelijk van je afschudden als je deel wil uitmaken van de fun. We willen niet het klagend ventje zijn dat aan de kant commentaar staat te leveren en daardoor het plezier van de anderen verpest, als ze al rekening zouden houden met pretbedervers. Gewoon meedoen met de polonaise is echt wel plezanter dan luidop te zeggen hoe stom dat wel is terwijl de rij dansers jou laat zitten. Het grotere plaatje biedt per nieuw album bovendien extra inkijkjes op de levensloop van de personages. Alsof je jaarlijks een fotoalbum mag inkijken of een diavoorstelling mag ondergaan en er een boel anekdotes bij krijgt. Nu krijg je een mooie getekende strip en verneem je niet alleen de verbloemde feiten, maar ook de mindere kantjes, de pech en de tegenslagen."




  Ik, René Tardi, Krijgsgevangene in IIB 3: Na de Oorlog
Jacques Tardi
Casterman, december 2018
Ik, René Tardi, Krijgsgevangene in IIB 3  
Derde en laatste deel naar de memoires van Jacques Tardi's vader René over zijn belevenissen tijdens en vlak na de Tweede Wereldoorlog. In dit slot komt de jonge Jacques veel meer aan bod. Tardi heeft geen projecten meer op stapel staan omtrent de Tweede Wereldoorlog, eerstvolgend komt er nog een laatste album van Isabelle Avondrood.

Uit de info van Casterman: "De Franse staat toont zich niet bijzonder gastvrij tegenover de teruggekeerde gevangenen. Papa René is dus verplicht om in het leger te blijven, want andere toekomstperspectieven zijn er voorlopig niet. Hij wordt — o, ironie — in Duitsland gestationeerd. Mama Tardi is ziekelijk en wijt haar lamentabele gezondheid aan haar jonge zoon, omdat zijn geboorte complicaties veroorzaakte. Jacques brengt in afwezigheid van vader én moeder hele schooljaren door bij zijn grootouders. Tardi maakt van de gelegenheid gebruik om zijn groeiende fascinatie voor strips in zijn kindertijd te reconstrueren."




  XIII Mystery 13: Judith Warner
Olivier Grenson + Jean Van Hamme
Dargaud, oktober 2018
XIII Mystery 13  
Jean Van Hamme reserveerde voor zichzelf het laatste verhaal van de geweldige spin-off XIII Mystery over een van zijn favoriete nevenpersonages Judith Warner. Dankzij tekenaar Olivier Grenson leverde dat een knaller van een slotakkoord af.

Uit de bespreking van Dai Heinen: "Jean Van Hamme heeft na De Laatste Ronde afscheid genomen van Xlll, maar met dit laatste album van Xlll Mystery keert hij nog een keer terug om de vele fans te onthullen hoe het Jessica Martin en Judith Warner verging. Ze kruisen elkaars pad waar Judith Warner haar nieuwe apotheek is begonnen. Spoken uit het verleden zorgen dat ze een band krijgen waar niet iedereen blij mee is. Behalve beide dames keert ook journalist Danny Finkelstein terug. Hij heeft het onderzoek van zijn vermoorde broer afgerond, maar heeft nog meer vragen. Op een zeer vernuftige wijze knoopt Van Hamme nog enkele losse eindjes aan elkaar waardoor wij een zeer smakelijk toetje krijgen van de oude meester. Hij permitteert zich soms wat toevalligheden en andere scènes voegen weinig toe, desondanks krijgen we spontaan weer zin om zijn meer dan dertig jaar oude meesterwerk opnieuw te gaan lezen. Tekenaar Olivier Grenson kennen we vooral van Niklos Koda, en zijn tekeningen passen perfect in het Xlll-universum."




  Bouncer 11: Dragon's Spine
François Boucq
Blloan, september 2018
Bouncer 11  
Ook wanneer François Boucq in zijn eentje Bouncer maakt, staat de western Bouncer sterk op zijn benen. Het complete tweeluik Het Vervloekte Goud en Dragon's Spine, samen meer dan 160 pagina's, verscheen vorig jaar.

Uit de bespreking van Wim De Troyer: "De achtervolging door de woestijn zet zich verder, en geen van de partijen, noch de opgejaagden, noch de achtervolgers lijken hun eigen reisgenoten te vertrouwen. De moordende zon, de loodzware tocht en de paranoia zal uiteindelijk leiden tot een orgie van geweld in een desolaat landschap. En die apotheose is er wel eentje waarvan we schrikken, want hierin overklast Boucq Jodorowsky genadeloos als bizarre sfeerschepper. Eerst krijgen we een shoot-out in een zandstorm, dan een stam van amazones, en telkens wanneer je als lezer denkt "Ja, onze helden zijn eruit" volgt er nog een cliffhanger. Een beetje vergelijkbaar met horrorfilms, waarin de slechterik altijd opnieuw opduikt wanneer je denkt dat de kust veilig is. Ook moesten we onwillekeurig aan Bone Tomahawk denken, een minder bekende, atypische western waarin een stam primitievelingen het beest uithangt. Spannend leesvoer!"




  Een Nacht in Rome 3
Jim
Saga Uitgaven, oktober 2018
Een Nacht in Rome 3  
De start van het tweede tweeluik, dat zich tien jaar na de eerste twee delen afspeelt, slaat ook aan. Of ligt het voornamelijk aan de sensuele tekeningen van Jim die Marie én de stad Rome van hun fraaiste kant laat zien? Op hun vijftigste komt het tot een hernieuwde ontmoeting tussen Raphaël en Marie. Hoe loopt het verder af? Dat antwoord krijgen we pas in 2020.

Uit de bespreking van Wouter Porteman: "Eerlijk? Wij behoorden tot het soort lezers dat een vervolg op een van de meest romantische strips van de voorbije jaren niet zag zitten. Waarom moest Jim per se een vervolg breien aan de perfectie? Maar ja, de Fransman vond het verhaal van zijn iconisch koppel niet afgelopen en had vooral heel veel zin om ons nog eens te verrassen. Jim doet er dan ook alles aan om niet in herhaling te vallen. Hij wisselt van invalshoek, laat de karakters van zijn hoofdpersonages fors evolueren, relativeert het vorige verhaal,... maar hoe hard hij ook zijn best doet, de hoofdplot blijft hetzelfde. Doen ze het of doen ze het niet? Hierdoor is deze "tien jaar later"-cyclus voorlopig een alternatieve versie van het magische origineel. Erg is dat niet. Het hopeloze gevecht om het ouder worden te bestrijden met nostalgisch escapisme voeren we uiteindelijk toch allemaal eens. Bovendien hingen we door de gelaagde opbouw aan Jims lippen. En dan zijn er nog de uitstekende dialogen. De toon is wat harder, maar de warme sfeer werkt uitermate verslavend."




  Katanga 2: Diplomatie
Sylvain Vallée + Fabien Nury
Dargaud, maart 2018
Katanga 2  
Inmiddels is de trilogie Katanga voltooid. Dat derde deel kan alvast meedingen naar een plaatsje in de top-20 van 2019. In het Frans gingen van de drie delen al meer dan 150.000 exemplaren over de toonbank. Sylvain Vallée en Fabien Nury, die samen al de geweldige maffiareeks Er Was Eens maakten, sluiten een volgende samenwerking niet uit, zolang het onderwerp sterk genoeg is.

Uit de bespreking van Johan Decloedt: "De heerlijke filmische opbouw van Fabien Nury is ook terug. Na een kort voorspel over de carrière van Orsini zijn we bevoorrechte getuigen van diplomatie op zijn Afrikaans. Een bezoek van minister Evariste Kimba aan de lokale despoot Mwata Motu wordt misbruikt om de diamanten op te halen. Missie geslaagd zou men argeloos denken, maar dat is zonder Charlie en Cantor gerekend. Hier komt Nury's klasse tot uiting. Bloederige gevechtsscènes worden perfect afgewisseld met 'beschaafde' taferelen van een tuinfeest, een bezoek aan de kelders van Munongo en het huis van onze Belgische vriend Forthys die — totaal verblind door de gazelle Alicia (wat we wel een beetje kunnen begrijpen) — langzaam aan alle grip op de werkelijkheid verliest. En Charlie ? Wel Charlie wordt hoe langer, hoe meer de sterke man."



De nummers 21 tot 30

21. Thorgal 36: Aniël (Grzegorz Rosinski + Yann)
22. Totem (Mikaël Ross + Nicolas Wouters)
23. Brocéliande - Woud van het Kleine Volkje 1: De Fontein van Barenton (Bertrand Benoit + Olivier Peru)
24. De Grote Boze Vos (Benjamin Renner)
25. Tango 1: Een Zee van Rotsen (Philippe Xavier + Matz)
26. De Kronieken van Amoras 3: De Zaak Krimson 3 (Charel Cambré + Marc Legendre)
27. Nooit (Bruno Duhamel)
28. Sangre 1: De Overlevende (Adrien Floch + Christophe Arleston)
29. Satania 1+2 (Kerascoët + Fabien Vehlmann)
30. Mooie Zomers 5: London Calling (Jordi Lafebre + Zidrou)
De nummers 21 tot 30



De nummers 31 tot 40 

31. Zie Mij (Bastien Vivès)
32. De Campbells 5: De Drie Vloeken (Jose Luis Munuera)
33. Theodoor Cleysters 13: De Laatste Reis van de Amok (Frank Le Gall)
34. Lulu 1+2 (Étienne Davodeau)
35. Amorostasia 1+2 (Cyril Bonin)
36. De Bauwbloezen 62: Sallie (Willy Lambil + Raoul Cauvin)
37. Irons 1: Ingenieur-Adviseur (Luc Brahy + Tristan Roulot)
38. Layla: Legende uit het Scharlaken Moeras (Mika Souillard + Jérémy Petiqueux)
39. Mijn Oorlog: Van La Rochelle tot Dachau (Tiburce Oger naar de getuigenissen van Guy-Pierre Gautier)
40. Onze Navelstreng (Gwénola Morizur + Marie Duvoisin)
De nummers 31 tot 40


TOEKOMST
Te Verschijnen
Op Stapel