Bibliografie van Jean-Charles Gaudin
• Angor
• De Boeken van de Zieners
• De Feul
• De WeerWolven
• Er Was Eens... De Mens
• Galfalek
• H. Aas Vollegaas
• Marlysa
• PhÅ“nix
• Weerwolven - Renaissance
VIGILANTES 1
Het Teken


Riccardo Crosa + Jean-Charles Gaudin • Dark Dragon Books (Crown Collection)
48 p. (HC)
Introductiealbum

Vier bevriende veertigers wonen verspreid over de Verenigde Staten. Ze zijn het contact met elkaar verloren, maar als een politicus streeft naar het hoogste ambt moet er actie worden ondernomen. Zij zijn namelijk de enigen die van zijn gruwelijke moorden van dertig jaar geleden afweten. Indertijd vormden de vrienden een geheime groep die zich Vigilantes noemde en die alles geprobeerd hebben om hem tegen te houden. Nu is het tijd om weer bij elkaar te komen en hun krachten te bundelen. En die krachten mag je letterlijk nemen want ze hebben allen superkrachten. Alleen spreekt het niet vanzelf om die opnieuw aan te wenden als je ze lange tijd niet hebt gebruikt. Een eerste vliegtocht door het zwerk als een volleerde Superman bijvoorbeeld, begint en eindigt met een val van het dak.

Vigilantes
is getekend door nieuwkomer Riccardo Crosa. Hij houdt er een gedecideerde realistische tekenstijl op na. Oudgediende Jean-Charles Gaudin (Marlysa, De Feul, De Boeken van de Zieners, Galfalek) bedacht het verhaal van de vierdelige reeks die het midden houdt tussen de film Stand By Me, de Stephen King-verfilming van Rob Reiner (met een jonge River Phoenix) bij de scènes over de jeugd van de personages en de tv-serie Heroes bij de scènes in het heden. Deze laatste is dan wel helemaal de verkeerde weg opgegaan en ondertussen abrupt stopgezet, maar dat eerste seizoen blijft wel sterk.

Als reeks komt Vigilantes, ondanks de straffe openingsscène, nog niet voldende uit de verf. Nadat alle personages zijn voorgesteld, er onderlinge jaloezie en andere sentimenten worden geïntroduceerd en er op een reünie wordt aangestuurd is het al gedaan. Het voordeel is dat het volgende album ons meteen in de actie zal storten. Ws het al maar zo ver!

> DAVID STEENHUYSE — februari 2012