"Een expo rond Apostata.
Hoe pak je zoiets aan?
Je begint met wat de mensen het meeste aanspreekt.
Juist. Je start met een vliegende piemel.
Een tintinnabulum. Geen vunzig erotisch attribuut, maar in Romeinse tijden een soort van geluksbrenger. Benodigdheden: ijzerdraad, isolatietube, keukenrol, behangerslijm, zijdepapier, milliput, een spuitbus met grondverf, fijne ketting, oogvijzen en kerstversiering.
Ziehier het verloop."

"Wie aan Romeinen denkt, legt meteen ook de link naar mozaïek. Een stukje Apostata-vloer mocht dan ook niet ontbreken. Piepschuim, een breekmes en Kens fantasie..."

"Een huisaltaar/tabernakel was een must. Ornamentjes in kunststof, een houten moluurtje met siermotief, en niet te vergeten een goede stofzuiger om alle piepschuimbolletjes weg te werken."

"Alsof de duivel ermee gemoeid was, vonden we op zeker ogenblik deze kruik bij onze buren op de stoep op de wekelijkse vuilnisophaaldag. In stukken en brokken. We twijfelden geen ogenblik. Na wat gepuzzel was dit het resultaat."

"In ons leven gebeurt er weinig zonder dat onze beste vriend/Kens bloedbroeder Erik erbij betrokken is. De Julianusmunt was een kolfje naar zijn hand."

"De grootste uitdaging voor Ken was de bewerking van de panelen die geleverd werden door Strip Turnhout. Aan de slag met oker en rood. En afwerken met een laagje vernis."

"Tot slot nog de tekstplaatjes."

Ik ga niet graag signeren.

Niet omdat ik dat kleine groepje lezers, dat hardnekkig mijn albums blijft volgen, niet durf te trotseren. Het wringt als ik niet achter mijn tekentafel zit.
Mijn stapeltje potloodtekeningen lijkt altijd groter te zijn dan dat van de geschilderde.
Bijgevolg voel ik me soms lichtjes schuldig dat ik mijn neus niet wat meer laat zien.
Dan plaats ik al eens een prentje op het stripforum De Getekende Reep om die onrust te bedaren en de lezers te tonen dat ik wel degelijk gestaag verder pruts aan mijn pagina’s.
En nu heeft de onvolprezen De Stripspeciaalzaak me gevraagd of ik een van die gewetensussende plaatjes wat meer wil toelichten.

Wie zich mijn vorige bijdrage aan De Commentator herinnert, weet echter misschien nog dat ik het niet vanzelfsprekend vind om over mijn eigen werk te praten. Verwacht dus geen wonderen.

Vooruit dan maar...

(klik op de afbeelding voor een grotere versie)

De tekening komt uit het derde deel van Apostata en toont een van de vele drukbezochte en florerende kroegen, die het laat-Romeinse Parijs rijk is. De hitte van de zomerdag is verdreven door een fikse regenbui en de bezoekers hebben beschutting gevonden in de overdekte galerij.
In een mooie en burgerlijke stadswoning is dit het peristylium, de met zuilengangen omgeven binnenplaats, waar men geniet van de rust en schaduw.
Maar we zijn hier in een minder eerzaam deel van Parijs waar woningkazernes, winkels en werkplaatsen het straatbeeld bepalen. Geen mooie sierlijke zuilen, maar gebouwen opgetrokken uit ruwe houten balken, bakstenen en verkruimelend plaasterwerk.

Een slaaf bedient de gasten en moet zich de attenties van een klant laten welgevallen. Het is erg waarschijnlijk dat de vrouwen en mannen die in deze kroegen werken, meer doen dan alleen maar wijn schenken. Ze zijn echter niet officieel werkzaam als prostituee (die worden bezocht in bordelen) want ze hanteren (volgens sommige graffiti) veel goedkopere prijzen. Andere graffiti vertellen dan weer over bepaalde seksuele handelingen door mannelijke prostitués. Het is trouwens wel zo dat seks met een mannelijke slaaf of prostitué oogluikend wordt toegelaten… De schande ligt blijkbaar in het gepenetreerd worden.

Een pooier komt klanten ronselen voor zijn bordeel en prijst zijn nieuwste aanwinst aan die, gezien haar haartooi, waarschijnlijk uit het Midden-Oosten afkomstig is (de Romeinse wereld is een multicultureel imperium, vergeet dat niet) en overdekt is met juwelen. Dames uit eerbiedwaardigere kringen hangen eerder een less is more-mentaliteit aan. De opkomende christelijke moraal brengt ook een nieuwe hang naar soberheid met zich mee die vooralsnog niet lijkt aan te slaan bij de pooier en zijn meisjes.

Een van de herbergbezoekers heeft echter meer belangstelling voor zijn hapje: relmuis. De truc voor deze delicatesse is simpel. Vanaf het moment dat de beestjes aan hun winterslaap toe zijn, steek je de stakkerds in een speciaal voor dit doeleinde bestemd kruikje. Daarin worden de sluimerende muisjes vetgemest (om nadien misschien verdronken te worden in wijn). Vervolgens slachten, villen en opvullen met een lekkere mengeling van peper, varkensgehakt, knoflook en garum (de beroemde Romeinse vissaus die vergelijkbaar is met de hedendaagse Thaise variant). Ten slotte bestrijken met olijfolie of honing en in de oven. Smullen maar! Dit soort voedsel is trouwens van alle tijden. In Cyrano heb ik ergens een spreeuwenpot getekend: een kruik die uitnodigend onder de dakgoot werd gehangen, waarin een nietsvermoedend spreeuwenkoppeltje ging nesten. En als de jongen dan eindelijk op het punt stonden om uit te vliegen... tja.

Op het prentje bemerk je ook het bordspel latrunculi dat nog het best als een voorloper van schaken kan worden omschreven. Het spel wordt in verschillende Romeinse teksten vernoemd, maar er is zo goed als niets geweten over de spelregels. Het is echter duidelijk dat het een populair tijdverdrijf was.

Boven het liederlijk stelletje feestneuzen zien we ietwat vreemde (gevleugelde) fallushangers: de tintinnabula. De fallus is een belangrijk symbool voor de Romeinen en staat voor vruchtbaarheid, geluk en welvaart. De belletjes onderaan fungeren als een windgong en moeten het kwade weren. Een tintinnabulum heeft dus weinig of geen erotische betekenis voor de doorsnee Romein.

Helemaal achterin zien we de gloed van een oven waar eenvoudig voedsel en brood wordt bereid. Dit deel van Parijs is dichtbebouwd, met smalle straatjes en uit hout opgetrokken gevels. Een van de maatregelen om een rampzalige brand te vermijden, bestaat erin dat de meeste kleine woningen en appartementen in de woonkazernes geen keukenvoorzieningen hebben. Dit maakt dat de stedelingen meestal uit eten gaan en bijna dagelijks de vele kleine eethuisjes of kroegen bezoeken.

Het opzoekwerk voor Apostata lijkt nooit te stoppen. Ik blijf boeken verzamelen en lezen, films en documentaires bekijken, musea bezoeken, verhalen beluisteren... Uit die smeltkroes, waar quasi dagelijks nieuwe ingrediënten aan worden toegevoegd, ontstaat dan mijn versie van een Romeinse wereld. Een wereld die ik moeiteloos voor mijn geestesoog kan oproepen.
Maar telkens weer blijkt dat hij verrekt moeilijk neer te zetten is op tekenpapier."

Voor wie graag nog meer wil weten, volgende links:
• www.smulweb.nl (recept voor gevulde relmuis)
• www.collectiegelderland.nl (tintinnabulum)
• www.trouw.nl ("Een verdronken muis met een juridisch staartje")

Bezoek ook www.kenbroeders.be