Daedalus Don Lawrence Collection Saga Uitgaven  
 
De Commentator

Toegevoegd op 16 september:
Bruno Duhamel over De Terugkeer

Toegevoegd op 13 september:

Marc Legendre over De Rode Ridder 255

Toegevoegd op 9 september:

Maarten Vande Wiele over Zeep
Marc Bourgne en Benjamin Benéteau over Michel Vaillant 6
De volgende auteurs leverden ook al bijdragen. Klik op hun naam om verder te gaan naar hun afzonderlijke pagina:
Ivan Adriaenssens
Pierre Alary
Sytse S. Algera
Alex Alice
Jesús Alonso en Olivier Visonneau
Anlor
Mohamed Aouamri
Dimitri Armand
Jean-Michel Arroyo

Laurent Astier
Antoine Aubin en étienne Schréder
Virginie Augustin
Philippe Aymond
Denis Bajram
Balak
Olivier Balez en Pierre Christin
Alessandro Barbucci
Jean Bastide
Raphaël Beuchot
Batem en Colman
Kristof Berte
Philippe Berthet
Georges Bess
Lük Bey
Enki Bilal
De Blauwbloezen
Olivier Boiscommun
Matthieu Bonhomme
Cyril Bonin
François Boucq
Tom Bouden
François Bourgeon
Marc Bourgne
Enrique Breccia en Xavier Dorison
Daniel Brecht
Ken Broeders
Frédéric Brrémaud
Brüno
Max Cabanes
Charel Cambré
Barbara Canepa
Paul Cauuet
Jean-Christophe Chauzy
Didier Conrad en Jean-Yves Ferri
Luc Cromheecke
Criva en Verhast
Robbert Damen
Sébastien Damour
Nicolas de Crécy
Erik de Graaf
Aimée de Jongh
Philippe Delaby
Marissa Delbressine
Jean-Yves Delitte
Marc de Lobie
Thierry Démarez
Philippe Delzenne
Pieter De Poortere
François Dermaut
Maarten De Saeger
Jorg de Vos
Lode Devroe
Geert De Weyer
Bruno Di Sano
Terry Dodson
Thomas Du Caju
Kim Duchateau
Ersel
Chris Evenhuis
David Felizarda Real
Adrien Floch
Philippe Francq
Fred
Paul Gastine
Philippe Gauckler
Bruno Gazzotti
Christian Gine
Thierry Girod
Carlos Gomez en Arnaud Delalande
Eugeen Goossens
Mars Gremmen
Olivier Grenson
Griffo
Juanjo Guarnido
Richard Guérineau
Hardoc
Alain Henriet
Hermann
Eric Heuvel
Hub
Romain Hugault
Miles Hyman
Zoran Janjetov
Jeroen Janssen
Philippe Jarbinet
Iouri Jigounov
Jim
Milan Jovanovic
André Juillard
Nicolas Keramidas
Kerascoët
Patty Klein
Hanco Kolk
Jean-Charles Kraehn
Hugues Labiano
José Ladrönn
Juan Louis Landa en Sandro Raule
Mathieu Lauffray
Christian Lax
Hec Leemans
Marc Legendre
Jérôme Lereculey en David Chauvel
Simon Léturgie
éric Liberge
Ingrid Liman
Willy Linthout
Régis Loisel en Jean-Louis Tripp
Stéphane Louis
Vincent Mallié
Milo Manara
Wauter Mannaert
Fabio Mantovani en Philippe Nihoul
Frank Margerin
Enrico Marini
Marmus
Marvano
Scott McCloud
Fabrice Meddour
Merho
Ralph Meyer
Mezzo
Gilles Mezzomo
Guy Michel en Arnaud Delalande
François Miville-Deschênes
Arno Monin
Thimothée Montaigne
Romano Molenaar en Jorg de Vos
Jean-Louis Mourier
José-Luis Munuera
Federico Nardo en Pierre Makyo
Viviane Nicaise
Peter Nuyten
Tiburce Oger
Minck Oosterveer
Danker Jan Oreel
Marcel Pagnol
Joël Parnotte
Frank Pé
Cyril Pedrosa
Frederik Peeters
Patrice Pellerin
Claude Pelet
Rubén Pellejero
Philippe Pellet
Régis Penet
Jérémy Petiqueux
Nicolas Petrimaux
Federico Pietrobon
Didier Poli en Robin Recht
Jean-Michel Ponzio
Francis Porcel
Bart Proost
Mike Ratera
Riff Reb's
Reno
Mathieu Reynès
Roberto Ricci
Grzegorz Rosinski
Christian Rossi
Marcel Rouffa
Corentin Rouge
Kenny Rubenis
Marcel Ruijters
Paul Salomone
Riad Sattouf
François Schuiten
Olivier Schwartz
Stéphane Servain
Christophe Simon
Benoît Sokal
Kristof Spaey
Benoît Springer
Naomi J. Strijdonk
Roman Surzhenko
Yves Swolfs
Olivier TaDuc
Jirô Taniguchi
Jacques Tardi
Paul Teng
Marlon Teunissen
Béatrice Tillier
Lewis Trondheim
Albert Uderzo
Gerben Valkema
Sylvain Vallée en Fabien Nury
Steve Van Bael
Rob van Barneveld
Rob van Bavel
Daniel van den Broek en Ivan Claeys
Robert van der Kroft
Wilbert van der Steen
Michiel van de Vijver
Maarten Vande Wiele
Jean Van Hamme
Hans van Oudenaarden
Jos Vanspauwen
Olivier Vatine
Dan Verlinden
Vincent
Bastien Vivès
Thomas von Kummant
Colin Wilson
XIII Mystery
Bernard Yslaire
Zep
open brieven
 
Bruno Duhamel over De Terugkeer
16/09
TOP
De Terugkeer
Onderstaande bijdrage van Antoine Béhoust verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 100 van februari 2017.

COMMENTAAR BIJ PAGINA 16
De Terugkeer
Over de held vanuit het niets: "Ik heb deze vier platen uitgekozen omdat ze het betonprobleem aan de kust aantonen. We komen te weten dat Cristóbal op het toppunt van zijn roem staat wanneer hij naar zijn eiland terugkeert. Maar hij is een held die vanuit het niets komt. De lezer kent hem en al zijn drijfveren nog niet. Hij lijkt op zijn gemak en lijkt als man zijn plaatsje gevonden te hebben in de volwassen wereld, maar twee pagina's verder beseffen we dat hij net als iedereen nog een beetje een kind in zich heeft. En nog een koppig kind ook."

Over hypotheses: "Waarom keert hij terug? Niemand weet het. De lokroep van zijn roots? Kwam hij tot het besef dat hij in New York nooit de artistieke carrière zou krijgen waarvan hij droomde? Die hypothese wordt trouwens verondersteld door de journaliste die zijn vrouw zal worden wanneer ze hem enkele pagina's later vraagt of hij gewoon terugkwam of hij integendeel is gevlucht. Misschien denkt hij meer macht te hebben in de beslotenheid van een eiland. Omdat hij nog niet oog in oog staat met de verschrikkingen op de volgende pagina zijn alle hypotheses mogelijk. Maar hij onthult vooral wat zijn achilleshiel zal worden: een artistieke en esthetische zoektocht die een stoorzender wordt voor zijn 'politieke' wens."

Over tegengestelde kleuren: "Dit is een flashback. Over het algemeen gebruikt men zwart-wit om het verleden in beeld te brengen en kleur voor het heden. Ik doe precies het tegengestelde in dit album, op één detail na. Ik heb de kleurtinten veranderd om de verandering van scène te benadrukken. Door de tweekleurentonen kan ik beter met belichting werken dan bij de scènes in kleur en kan ik de lijnen en de zwarte vlakken opwaarderen."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 17
De Terugkeer
Over het misbaksel: "Hier staat dan het misbaksel. Cristóbal voelt het als een stomp in de maag aan wanneer hij ontdekt hoe de kustlijn is opgeofferd door betonnen flatgebouwen in aanbouw. Op de autoradio is een lied van Bob Dylan te horen. In tegenstelling tot wat de lyrics beweren, worden niet de deur van de hemel geopend, maar eerder die van de hel."

Over ritme: "Om weidse decors te kunnen tekenen, heb ik hier gekozen voor drie stroken. Het ritme is ook contemplatiever. Als het vooruit moet gaan, kies ik voor vier stroken. Ik hou van ritmeveranderingen."

Over magische wagens: "Ik heb hier voor een Amerikaanse oldtimer uit de jaren 1970 gekozen. Doorgaans worden oldtimers uit de jaren 1950 getoond. Ik vind die wagens magisch. En hun vintage kantje laten toe om meteen de periode vast te leggen. Maar het album is een grote mengelmoes. Ik heb er ook een Franse DS, een Ford-pick-up, een Italiaanse Autobianchi en een kubistische Ami 6 in getekend."

Over verfijnen: "Ik heb op de traditionele manier getekend, met potlood en daarna met Chinese inkt. Maar mijn originelen dienen alleen als basis, want ik herwerk die urenlang op een tekentablet voor ik de kleuren toevoeg op de computer. Ik verfijn het lang, want nadat ik mijn geïnkte tekenplaat heb gescand, vind ik nog volop schoonheidsfoutjes. Door van drager te veranderen, kan ik een stapje terugzetten van mijn werk."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 18
De Terugkeer
Over twee werelden: "Deze pagina staat in schril contrast met pagina 16. Daar zie je iemand uitstappen die uitstraalt dat hij een internationale kunstenaar is, iemand die zelfzeker is terwijl hij zich ophoudt in een gemediatiseerde wereld die hij beheerst. Hier is hij weer in zijn familiale wereld waar hij al snel zijn plaats als kind terugvindt. Hij zit op de vensterbank als een zeventienjarige jongen terwijl hij zijn sigaret in het bijzijn van zijn moeder rookt die hem een beetje de les spelt. Zodra de vader binnenkomt, loopt het in het honderd. Ze twisten al jaren zonder uitkomst."

Over onmacht: "Ik ben geen heethoofd in de zin dat ik van nature niet zenuwachtig ben. Maar als ik met onmacht te maken krijg, kan ik makkelijk uit mijn sloffen schieten. Als ik geconfronteerd wordt met onrechtvaardigheid of onbegrip heb ik niet echt het verstand om mijn onmacht in bedwang te houden en de situaties te beïnvloeden of onschadelijk te maken. Ik ben meer het soort dat regelrecht tegen de muur loopt. Het is een karaktertrekje dat ik deel met mijn personages."

Over eigen scenario's: "Als tekenaar was ik altijd gefrustreerd om het scenario druppelsgewijs te krijgen zonder goed te weten waar ik heen ging. Sinds kort schrijf ik mijn eigen verhalen. Eerst deel ik de scènes op en schrijf alle dialogen uit. Als de uitgever groen licht geeft, heeft hij het hele scenario al in handen en al snel ontvangt hij de potloodversie van alle platen. Het gaat eigenlijk om gedetailleerde bladschikkingen waarop alle elementen en de mise-en-scène staan. Vanaf deze stap duurt het voltooien van een album als De Terugkeer een jaar."



COMMENTAAR BIJ PAGINA 19
De Terugkeer
Over het hoofdpersonage: "Dit is een compleet verhaal. Er is geen enkel vervolg voorzien. Maar ik zou een verrijkte versie kunnen bedenken, want ik heb het gevoel dat ik sommige dingen heb laten liggen. Het zou onmogelijk geweest zijn er een abum van vijfhonderd pagina's van te maken, maar in een bijlage zou ik dieper kunnen graven in heel wat personages en sommige vragen in het verhaal uitwerken. In tegenstelling tot wat Cristóbal denkt, is hij niet het hoofdpersonage. Dat is het eiland. Daarom staat hij minuscuul op de cover."

Over massieve personages: "Ik wilde massieve personages, wiens uiterlijk uit steen gehouwen lijkt. Het zijn monsters voor hun omgeving die alles op hun weg verslinden. De jonge Cristóbal is een soort prins op het witte paard, een soort rockster. En na verloop van tijd begint hij op zijn vader te lijken, een man als een berg."

Over het volgende album: "Mijn volgende album, dat in het Frans bij Grand Angle (een imprint van Bamboo, red.) zal verschijnen, wordt een historisch drama, maar grappig. Ik heb me op een actueel gegeven aan de Normandische kust gebaseerd: de achteruitgang van de kliffen aan de Côte d'Albâtre waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Het fenomeen is de laatste tijd versterkt door de klimaatverandering. Het verhaal speelt zich af in een dorpje met een burgemeester aan het hoofd die wat te autoritair is in zijn voornemen zijn burgers te beschermen. HIj komt tegenover een oud vrouwtje te staan dat met klem weigert haar huis te verlaten omdat ze geen gevaar ziet in de dreiging. En met een reden: ze is blind!"


Marc Legendre over De Rode Ridder 255
13/09
TOP
De Rode Ridder 255


COMMENTAAR BIJ PAGINA 30
De Rode Ridder 255Over de erfenis: "Toen Fabio Bono en ik gevraagd werden om De Rode Ridder verder te zetten, wisten we dat we ons op glad ijs begaven. We zouden te maken krijgen met Biddeloo-aanhangers, Claus-adepten, Lodewijk-liefhebbers, Vandersteen-bewonderaars en mensen die op zoek zijn naar een ridderverhaal met een vleugje camp. We moesten proberen de fanbase aan boord te houden en tegelijk moesten we trachten een nieuw publiek aan te trekken en last but not least kregen we de opdracht om de reeks de eenentwintigste eeuw binnen te loodsen. Het was moedig dat Standaard Uitgeverij niet op zoek ging naar 'n doorslagje van wat was. Daarmee hebben ze het zichzelf, ons en de lezer niet makkelijk gemaakt. Makkelijker was geweest om naar een kopie van Claus op zoek te gaan, maar dan bedien je vooral de achterban die sowieso elk jaar kleiner wordt. "


COMMENTAAR BIJ PAGINA 32
De Rode Ridder 255Over het verschil tussen Italië en Vlaanderen: "De Italiaan Fabio Bono las in z'n jeugd niet één album van Willy Vandersteen. Bijgevolg moest hij zich zowel de personages als de wereld van de Rode Ridder eigen maken. Als ik een scène op een boerderij beschreef, tekende Fabio automatisch een Italiaanse hoeve. Hij kon zich ook niks voorstellen bij de Nevellanden, om iets te noemen. Maar Fabio werkt en studeert ontzettend hard, z'n drang en inzet om tot de perfecte Rode Ridder te komen, zijn heel groot. Op korte tijd heeft hij de juiste sfeer weten te pakken."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 27
De Rode Ridder 255Over Johan: "Je kan de Rode Ridder vandaag niet meer op Kruistocht sturen en hem moslims laten afslachten omdat hij overtuigd is dat hij daarmee een goede daad stelt die hem in de hemel zal brengen. Ondertussen weten we dat ridders zichzelf aan de meest biedende verkochten, dat ze rovend en verkrachtend door het land trokken, verraad pleegden en oorlog voerden. Johan mag dan een uitzondering zijn, hij mag wel nadenken, twijfelen en in zak en as zitten. Dat kwam goed uit.
Door van Johan een gebroken man te maken, getekend door de wreedheden die hij tijdens de Kruistochten zag, twijfelend aan het ridderschap en aan zichzelf, hoefde Fabio niet meteen de Johan neer te zetten die iedereen zich herinnert. Ondertussen wordt Johan stilaan weer de oude, al is hij innerlijk voorgoed veranderd."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 16
De Rode Ridder 255Over Allis: "Als Johan noodgedwongen verandert, moet dat uitgelegd worden aan de lezer. Maar je kan Johan niet zelf laten zeggen 'Tegenwoordig neem ik niet alles voor waar'. Je hebt een ander personage nodig dat de lezer op de veranderingen wijst. Zo kwamen we bij Allis, de uitverkorene. We gaven haar een korte cyclus zodat alles niet te bruusk en halsoverkop moest.
Maar Allis is er op geen tijd in geslaagd alle aandacht naar zich toe te halen. Dat komt door het talent van Fabio en scènes zoals deze waarin hij onze heldin op een elegante manier onelegant laat zijn."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 5
De Rode Ridder 255Over Malfrat de Wrange: "Malfrat de Wrange is zo'n personage waarvan je pas als het op papier staat, begrijpt wat z'n impact is. Aanvankelijk zou Johan komaf maken met de schurk, maar Fabio gaf hem zoveel uitstraling dat dit zonde was geweest. Het is niet evident om de lezers snel vertrouwd te maken met een nieuwkomer, maar Fabio is daar met Malfrat en Allis moeiteloos in geslaagd. Nu ja, moeiteloos gaat zoiets natuurlijk niet. Het is een kunst om van een strippersonage meer te maken dan een papieren held."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 19
De Rode Ridder 255Over Merlijn de tovenaar: "We wilden niet enkel Johan, maar ook de nevenfiguren wat menselijker hebben en dat kan onder meer door ze een verleden te geven. Merlijn wordt er kwetsbaar door en het geheim dat hij met zich meedraagt, biedt mogelijkheden voor nevenverhalen. We willen van de eendimensionale figuur geen gepijnigde denker maken, maar de relatieve diepgang van een Coen brothers-personage biedt meer mogelijkheden."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 3
De Rode Ridder 255Over het acteerwerk: "Fabio zou een strip kunnen tekenen waarin geen woord gesproken wordt en nog zou je begrijpen wat er gebeurt. De gelaatsuitdrukking en lichaamstaal van z'n personages zeggen alles. Omdat we er niet vanuit mogen gaan dat mensen de tijd nemen om ook de tekeningen te lezen, dwing ik mezelf om een dialoog te verzinnen op plaatsen waar dat eigenlijk overbodig is. Maar wie zin heeft, moet eens op het acteerwerk letten. Fabio besteedt daar enorm veel aandacht aan. Een wenkbrauw, een mondhoek, de vingers aan een hand,... voor wie er oog voor heeft, is het extra genieten."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 20
De Rode Ridder 255Over het visuele: "De keuze van de uitgeverij voor Fabio Bono was allesbepalend. Fabio tekent anders dan z'n voorgangers. Hij is meer de man van de grote prenten en de imposante taferelen. Zo iemand zit niet te popelen om kleine hokjes te tekenen en een strook talking heads dient zijn talent ook niet echt. Door voor Fabio te kiezen, wist iedereen van bij aanvang dat het visuele aspect van de reeks belangrijk zou worden. De sfeer krijgt meer aandacht, veel is wijds en het filmische karakter valt meteen op."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 25
De Rode Ridder 255Over de kleuren: "De rol van wie een strip kleurt of lettert, wordt al te vaak onderschat. Een van Fabio's voorwaarden om de strip te tekenen, was dat z'n platen door z’n vriend Dimitri Fogolin werden ingekleurd. En terecht. De kleuren zetten het talent van Fabio extra in de verf. Het mag duidelijk zijn dat er lang gezocht wordt naar de juiste toon en sfeer. Eerst legt Fabio z'n schetsen voor aan de uitgever, aan mij en aan Dimitri, vervolgens worden ook de geïnkte platen door iedereen gekeurd en hetzelfde gebeurt met de kleuren. Dat is best arbeidsintensief, maar het loont. We werken als een team naar elkaar toe. Ik schrijf het verhaal niet enkel met de tekeningen, maar ook met de kleuren voor ogen. En ja, ook hier geldt dat het beoogde effect beter tot z’n recht komt in grote dan in kleine prenten."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 23
De Rode Ridder 255Over het aantal pagina's: "Claus krijgt met gemak negen tot twaalf vakjes op een plaat, Fabio zes. Fabio krijgt daarbij per album minstens één spread waarop hij grafisch uit de bol kan gaan. Ook dat scheelt aan ruimte om iets te vertellen. Fabio en ik hebben meermaals op meer pagina's aangedrongen. Daar is zeer ernstig over nagedacht en men heeft zitten rekenen en cijferen, maar het blijkt onder andere financieel onhaalbaar. Ideaal zou zijn om dan maandelijks een nieuw deeltje uit te brengen, maar dat is praktisch dan weer niet haalbaar."

Over de cyclus: "Het plan was om met seizoenen te werken, vergelijkbaar met reeksen op Netflix of HBO. Dat zou ons de tijd geven om nieuwe personages te introduceren, we zouden de lezers onderweg prachtige tekeningen en veel sfeer bieden en af en toe een puzzelstukje van een mooi verhaal aanreiken.
De Uitverkorene zou een cyclus van acht delen worden, dat leek niet overdreven lang. Sommigen van ons stammen uit de tijd dat wachten op een vervolg erbij hoorde. À rato van de publicatie van twee pagina's per week in je favoriete weekblad, duurde het 23 weken voor je een strip uit had. En daar zaten strips van Cosey en Derib bij die vaak niet eens aan zes vakjes per plaat kwamen. Wij smulden daarvan en dat doe ik nog. Maar ik ben te veel een zeiler denk ik. Het onderweg zijn is bijna altijd leuker dan het aankomen en het binnenvaren van de haven wordt zo lang mogelijk uitgesteld. Dat niet iedereen dat gevoel deelt, is evident en maar goed ook. Lege haventjes zijn erg ongezellig."

Over de reacties: "Iedereen weet hoe zoiets gaat, de lezers die het maar niks vinden, klinken het hardst door. Zes slechte commentaren op Facebook zijn genoeg om daarna ergens te lezen dat 'iedereen' het slecht vindt. De reacties zijn daarentegen overwegend enthousiast, maar zo gaat dat.
Toch worden alle commentaren ernstig genomen en wordt alles voortdurend geëvalueerd, in vraag gesteld en herbekeken. Niemand gaat uit van het eigen grote gelijk.
Nog twee delen en dan is de cyclus afgerond. Daarmee zal het verhaal van de crisis die Johan doormaakt verteld zijn. Daarna keren we terug naar één afgerond verhaal per album, met iets meer prenten per plaat.
Of het fenomeen van cycli zal verdwijnen, betwijfel ik. Het is boeiend en interessant om zo'n dingen te maken. Maar aan de manier waarop wordt volop gesleuteld. Straks verschijnt er drie maanden na elkaar een deel van de Red Rider-cyclus. Misschien wordt deze manier van uitgeven een trend.
Hopelijk zijn lezers, uitgevers en auteurs in staat om samen een oplossing te vinden, want het zou jammer zijn mochten cycli verdwijnen onder druk van enkelen."


Maarten Vande Wiele over Zeep
09/09
TOP
Zeep 1
We nodigden Maarten Vande Wiele uit tot een bijdrage voor deze rubriek om het over zijn nieuwste creatie Zeep te hebben.


Rebecca
 Het concept
Ik word dit jaar veertig. Ik betrap mezelf erop dat ik nostalgisch terugkijk op mijn kindertijd. Ik denk terug aan de jaren 1980. Ik luister naar de hits van toen. Ik koop een platenspeler. Ik kan niet uitleggen waarom. Ik begin platen te verzamelen desondanks digitaal ieder nummer maar een klik verwijderd is. Ik kijk terug naar de series en films van toen. Ze inspireren me en zonder dat ik het besef, ontstaat Zeep. Ik laat me inspireren door Rebecca van Daphne du Maurier, want die opzet is zo goed: het onschuldige meisje dat wordt overschaduwd door de verdwenen femme fatale. Maar ik vind ook inspiratie bij Barbie, want Barbie is ook een beetje soap. Zeker als je naar haar outfits van dertig jaar geleden kijkt. Plotseling verzamel ik Barbies. Ik weet niet waarom. Het verhaal schrijft zichzelf, want mijn fantasie slaat op hol. Ik werk van cliffhanger naar cliffhanger en voor ik het weet heb ik mijn midlifecrisis omgezet in een nieuw boek.


Barbra Roberts
Barbra Roberts
Barbra Roberts
Barbra is het hoofdpersonage in Zeep, haar naam heeft ze geleend van die andere Barbara (Barbie). Haar figuur niet. Oorspronkelijk was Barbra gewoon een magere meid, een trut die continu overtroeft werd door haar omgeving. Een slachtoffer. Maar op een bepaald moment begon ik Barbra volslank te tekenen en dat veranderde haar karakter ingrijpend. Barbra werd slim, grappig, sexy en elegant. Oké, ze lijdt misschien aan obesitas, maar dat hindert haar niet om gelukkig te zijn. Ze is een heldin. Ze draagt de kleren van Barbie.


1986
1986
Zeep speelt zich af in 1986 en dat is geen toeval, Zeep is een liefdesbrief aan de popcultuur van de jaren 1980. Ik heb het dan niet over ET, Star Wars of Ghostbusters, maar over Joan Collins, 80's Barbies, schoudervullingen, greed is good en Sigourney Weaver in Aliens. Waar kon het verhaal zich anders afspelen dan in New York City met de Twin Towers nog volledig intact? Rachella Kabuki, het kreng met het taalgebrek, is mijn versie van Alexis Carrington uit Dynasty. Ook de draagbare telefoon, plastische chirurgie, de computer en de carrièrevrouw passeren allemaal de revue.


Soap
Ik wou een strip maken die refereert naar de prime time soap opera's uit de jaren 1980 — denk aan Dallas, Dynasty en Falcon Crest —, maar er ondertussen ook een beetje de draak mee steken. Ik wou alle soapclichés bij elkaar gooien en er mijn eigen verhaal mee vertellen. Coma's, alcoholisme, lang vergeten familieleden die plotseling opduiken, een personage komt terug uit de dood, bruiloftdrama, catfights, geheimen, medische mirakels en mijn persoonlijke favoriet: stranden op een onbewoond eiland. En ieder hoofdstuk eindigt natuurlijk met een klepper van een cliffhanger! Maar, vergis je niet, Zeep is ook een soapy thriller. Het genre heeft veel te bieden. Iedereen vergeet dat Twin Peaks ook 'maar' een soap was.


Marc Bourgne en Benjamin Benéteau over Michel Vaillant 6
09/09
TOP
Michel Vaillant 6
Onderstaande bijdrage van Jean-Pierre Fuéri verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 105 van juli-augustus 2017.

COMMENTAAR BIJ PAGINA 4
Michel Vaillant 6
Marc Bourgne over het geheim: "Ik wist van bij het begin dat Jean-Pierre zou sterven. Ik moest dat jarenlang geheimhouden. Album na album kwam ik tot het besef dat alles onherroepelijk naar dit einde leidde."

Marc Bourgne over verwijten: "In het begin vroeg men me om niet zoals Jean Graton te tekenen, maar om een goede Vaillant te maken. Jean Graton zag mijn voorbereidende werk en gaf me zijn goedkeuring. Dat belette oude lezers niet om me op het internet te verwijten. Maar dat ligt achter de rug, ik probeer het te vergeten."

Marc Bourgne over de laatste groet: "Grote familiesamenkomst in Père-Lachaise voor een laatste groet. Philippe Graton en Denis Lapière gaven me een hele hoop namen met het doel zoveel mogelijk personages te tonen. Hier zijn ze, van links naar rechts: Jacky Ickx (voormalig F1-kampioen), mevrouw Douléac-Vaillant, Benjamin Vaillant, Carlos Ghosn (huidig ceo van Renault en Nissan), Jean-Michel Vaillant, Alain Menu (WTCC-piloot die in 2012 in Portimâo met een Chevrolet in de kleuren van Vaillant won), Agnes Vaillant, Louis Latour (de vader van Françoise), Elisabeth Vaillant, Henri Vaillant, Albert II van Monaco, Françoise Vaillant, Pierre Van Vliet (F1-commentator van de Franse zender TF1 en een fan van de stripreeks), Michel Vaillant, Steve Warson, Patrick Vaillant, Julie Wood, Sebastien Vettel (viervoudig F1-wereldkampioen), Lewis Hamilton (drievoudig F1-wereldkampioen), Gabriele Spangenberg, haar vader (die te zien was in de klassieker De Ridders van Königsfeld) en Yves Douléac."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 5
Michel Vaillant 6
Marc Bourgne over personages en wagens: "De priester draagt een kazuifel en alle mannen dragen een stropdas in deze grote, traditionele bourgeoisfamilie. Ik had zelf veel werk aan deze twee pagina's omdat ik de personages teken terwijl Benjamin Benéteau de decors en wagens tekent. Over het algemeen teken ik voor alle pagina's het storyboard en tekenen we elk ons deel. Ik hou van de wagensport. De bekendheid van Vaillant opent alle deuren. We kunnen op elk circuit documentatie verzamelen en iedereen kan zonder probleem met ons praten. De wagens fascineren me minder dan de piloten, dat komt goed uit!"

Marc Bourgne over leeftijd: "Het is delicaat om Michel Vaillant te tekenen. Hij heeft een zoon van twintig jaar en hij is zelf minstens veertig jaar. Dat is een hoge leeftijd om op het circuit te rijden. Ik moet dus expressies van een dertiger vermijden. Voor Jean-Pierre was het makkelijker, hij had al grijze slapen..."

Marc Bourgne over inmenging: "Zelf scenarist zijnde kan ik het niet nalaten om mijn mening te geven over sommige details. Daar geven ze niet al te veel om, maar ik blijf het toch doen! Maar wees gerust, ik ben niet gefrustreerd. Ik schrijf momenteel het elfde en voorlaatste deel van De Piraten van Barataria. Franck Bonnet en ik vertellen over de ontsnappingspoging van Napoleon van het eiland Sint-Helena. Met Didier Pagot bereid ik een western voor over Sitting Bull. De western is weer in de mode, daar profiteer ik van."

Marc Bourgne over Julie en de anderen: "Einde van de samenkomst met Alain Prost en zijn zoon Nicolas. Gabriele Spangenberg tussen Yves Douléac, haar man, en haar vader. Julie Wood, over wie ik graag nieuwe avonturen wilde maken in de jaren 1990. En Steve Warson met wie ze een relatie had."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 42
Michel Vaillant 6
Benjamin Benéteau over de eerste klus voor Vaillant: "Ik heb een eerste keer iets voor de reeks gedaan voor een dossier over Michael Schumacher. De tekenaar had een decortekenaar nodig. Een meevaller, kort erop vroeg men me om ook de wagens te tekenen. Dat beviel hen, want Philippe en Denis stelden me voor om de decors en de wagens te tekenen van de nieuwe Michel Vaillant. Ze wisten niet dat ik dol ben op wagens. Sinds mijn kindertijd teken ik die al."

Benjamin Benéteau over de verdwijning van Jean-Pierre: "De eerste plaat op het kerkhof van Père-Lachaise, die ik volledig zelf heb getekend, was moeilijk. Ik heb die in één nacht getekend, met pijn in het hart. Vooral toen ik de helm van Jean-Pierre op zijn kist tekende. Mijn hoedanigheid als tekenaar viel samen met die als lezer. Ik was niet op de hoogte dat hij zou verdwijnen. Op het einde van deel 4, toen zijn wagen in het ravijn stortte, koesterde ik nog hoop. Ook tijdens zijn coma. Het was een lastig dilemma: hem zien overleven omdat ik van hem hou en me sussen dat zijn verdwijning de weg opent naar heel wat nieuwe zaken."

Benjamin Benéteau over de neven: "Ook al teken ik hen niet, behalve in grote trekken op de platen waarvan ik het storyboard teken, beschouw ik de Vaillants niet als broers of zussen, ook niet als kinderen, maar als neven van mijn familie. Het doet me genoegen hun omgeving, hun decor, hun wagens te tekenen."

Benjamin Benéteau over een ander project: "Ik beschouw me als een vaste tekenaar van deze serie... zolang ze me willen. Ik zou graag tot een groter automatisme bij het tekenen willen komen. Dat is niet voor meteen. Om ook eens iets anders te doen, werk ik deze keer als enige tekenaar aan de stripbiografie van een wagenconstructeur uit het begin van de twintigste eeuw. Het album is volgend jaar gepland bij Dupuis."



COMMENTAAR BIJ PAGINA 43
Michel Vaillant 6
Benjamin Benéteau over fotodocumentatie: "In het kleine prentje staat acteur Jean Dujardin. Ik had hem zelf getekend, maar Marc heeft hem opnieuw getekend en de kadrage veranderd. Ik ben in 2016 van Le Mans teruggekeerd met tweeduizend foto's. Een van die foto's nam ik net na de finish, voor de piste wordt overspoeld en vanop de grond. Die kwam van pas voor de eerste prent. Ik werk op basis van foto's, maar zonder die te kopiëren, want dat werkt nooit."

Benjamin Benéteau over vrooaa en vroiiin: "Jean Graton heeft de soundtrack in een stille kunst uitgevonden, heeft een fan, veilingmeester Hervé Poulain, ooit eens gezegd. Het is vanzelfsprekend, want zonder enorme klanknabootsingen rijden papieren wagens minders snel. Als je een voet op de piste zet, word je fysiek gegrepen door het geluid van de wagens. Dat kan een foto niet weergeven, een strip wel. Kleine woordenschat: de vroooaa's dateren van de jaren 1950 toen de wagens zware geluiden voortbrachten. Tegenwoordig zijn hun geluiden scherper, wat veeleer vroiiiiin en voor de versnellingen soms iiiin oplevert. Een speciale vermelding is er voor elektrische wagens (waarover we het in het album Heropstanding hadden): zij maken het geluid vruiii."

Benjamin Benéteau over banden: "Het moeilijkste om te tekenen? De banden. Ik heb er lang over gedaan om die onder de knie te krijgen. Ze moeten perfect ellipsvormig of rond zijn, anders krijgt de lezer de indruk dat de wagen zich voortsleept of een platte band heeft."

Benjamin Benéteau over inzoomen op details: "Zoals veel tekenaars zoom ik tijdens het tekenen te veel in en verlies ik me in onnodige details die de lezing verstoren. Op een stukje plaat staat dan soms even veel als op een hele plaat. Dat is afgelopen. Ik heb een limiet ingesteld op mijn computer. Tussen deel 1 en 6 heb ik mijn zoomniveau tot een derde herleid."

TOEKOMST
Te Verschijnen
Op Stapel
TOPPERS
13 x XIII
14-18
De 25 bekendste konijnen
20 jaar Arcadia, 20 topstrips
25 jaar Vrije Vlucht
30 jaar Kiekeboe
49 Kanjers van Oranje
50 jaar De Rode Ridder
60 jaar Nero
70 jaar Kuifje-weekblad
Aantrekkelijkste Heldinnen Top 540
Asterix Top Six
Batmanspecial
BelgenTop 100
De Blauwbloezen Top 49
De Grenzeloze Top 500 (2010)
De Grenzeloze Top 500 (2012)
De Honderd Hoogtepunten van Willy Vandersteen
De Rest van de Wereld Top 50
FransenTop 100
Jaartoppers
Jommeke Top 10
Koppeltjestop 20
Napoleon in de strip
ReeksTop 50
Robbedoes
Schrijvers over Strips
Schurken- & Feeksentop
Star Wars
Suske en Wiske: 70 stroken in 70 dagen
Urbanus Top 15
De Wereld rond Franquin
Westernstrips