Daedalus Don Lawrence Collection Saga Uitgaven  
 
De Commentator

Toegevoegd op 17 september:
Marcel Rouffa over Berlin Avenue

Toegevoegd op 14 september:

Cyril Bonin over The Time Before

Toegevoegd op 10 september:

Wauter Mannaert over Weegee

Toegevoegd op 17 augustus:

Christophe Simon over Corentin
De volgende auteurs leverden ook al bijdragen. Klik op hun naam om verder te gaan naar hun afzonderlijke pagina:
Ivan Adriaenssens
Pierre Alary
Sytse S. Algera
Alex Alice
Anlor
Mohamed Aouamri
Dimitri Armand
Jean-Michel Arroyo

Laurent Astier
Antoine Aubin en Étienne Schréder
Virginie Augustin
Philippe Aymond
Denis Bajram
Balak
Olivier Balez en Pierre Christin
Alessandro Barbucci
Jean Bastide
Raphaël Beuchot
Batem en Colman
Kristof Berte
Philippe Berthet
Georges Bess
Lük Bey
Enki Bilal
Matthieu Bonhomme
Cyril Bonin
François Boucq
Tom Bouden
François Bourgeon
Enrique Breccia en Xavier Dorison
Daniel Brecht
Ken Broeders
Frédéric Brrémaud
Brüno
Max Cabanes
Charel Cambré
Barbara Canepa
Paul Cauuet
Jean-Christophe Chauzy
Didier Conrad en Jean-Yves Ferri
Luc Cromheecke
Criva en Verhast
Robbert Damen
Sébastien Damour
Nicolas de Crécy
Erik de Graaf
Aimée de Jongh
Philippe Delaby
Marissa Delbressine
Jean-Yves Delitte
Marc de Lobie
Thierry Démarez
Philippe Delzenne
Pieter De Poortere
François Dermaut
Maarten De Saeger
Jorg de Vos
Lode Devroe
Geert De Weyer
Bruno Di Sano
Terry Dodson
Thomas Du Caju
Kim Duchateau
Ersel
Chris Evenhuis
David Felizarda Real
Adrien Floch
Philippe Francq
Fred
Paul Gastine
Philippe Gauckler
Bruno Gazzotti
Christian Gine
Thierry Girod
Carlos Gomez en Arnaud Delalande
Eugeen Goossens
Mars Gremmen
Olivier Grenson
Griffo
Juanjo Guarnido
Richard Guérineau
Hardoc
Alain Henriet
Hermann
Eric Heuvel
Hub
Romain Hugault
Miles Hyman
Zoran Janjetov
Jeroen Janssen
Philippe Jarbinet
Iouri Jigounov
Jim
Milan Jovanovic
André Juillard
Nicolas Keramidas
Kerascoët
Patty Klein
Hanco Kolk
Jean-Charles Kraehn
José Ladrönn
Juan Louis Landa en Sandro Raule
Mathieu Lauffray
Christian Lax
Hec Leemans
Marc Legendre
Jérôme Lereculey en David Chauvel
Simon Léturgie
Éric Liberge
Ingrid Liman
Willy Linthout
Régis Loisel en Jean-Louis Tripp
Stéphane Louis
Love
Vincent Mallié
Milo Manara
Wauter Mannaert
Fabio Mantovani en Philippe Nihoul
Frank Margerin
Enrico Marini
Marmus
Marvano
Scott McCloud
Fabrice Meddour
Merho
Ralph Meyer
Mezzo
Gilles Mezzomo
Guy Michel en Arnaud Delalande
François Miville-Deschênes
Arno Monin
Thimothée Montaigne
Romano Molenaar en Jorg de Vos
Jean-Louis Mourier
José-Luis Munuera
Federico Nardo en Pierre Makyo
Viviane Nicaise
Peter Nuyten
Tiburce Oger
Minck Oosterveer
Danker Jan Oreel
Joël Parnotte
Cyril Pedrosa
Frederik Peeters
Patrice Pellerin
Claude Pelet
Rubén Pellejero
Philippe Pellet
Jérémy Petiqueux
Nicolas Petrimaux
Federico Pietrobon
Didier Poli en Robin Recht
Jean-Michel Ponzio
Francis Porcel
Bart Proost
Mike Ratera
Riff Reb's
Reno
Mathieu Reynès
Roberto Ricci
Grzegorz Rosinski
Christian Rossi
Marcel Rouffa
Corentin Rouge
Kenny Rubenis
Marcel Ruijters
Paul Salomone
Riad Sattouf
François Schuiten
Olivier Schwartz
Stéphane Servain
Christophe Simon
Benoît Sokal
Kristof Spaey
Benoît Springer
Naomi J. Strijdonk
Roman Surzhenko
Yves Swolfs
Olivier TaDuc
Jirô Taniguchi
Jacques Tardi
Paul Teng
Marlon Teunissen
Béatrice Tillier
Lewis Trondheim
Albert Uderzo
Gerben Valkema
Sylvain Vallée en Fabien Nury
Steve Van Bael
Rob van Barneveld
Rob van Bavel
Daniel van den Broek en Ivan Claeys
Robert van der Kroft
Wilbert van der Steen
Michiel van de Vijver
Maarten Vande Wiele
Jean Van Hamme
Hans van Oudenaarden
Jos Vanspauwen
Olivier Vatine
Dan Verlinden
Vincent
Bastien Vivès
Thomas von Kummant
Colin Wilson
XIII Mystery
Bernard Yslaire
Zep
open brieven
 
Marcel Rouffa over Berlin Avenue
17/09
TOP
Berlin Avenue
 "Het idee voor Berlin Avenue kwam bij het herlezen van Edmund Blundens Undertones of War waarin de jonge Blunden bij zijn aankomst aan het front geconfronteerd wordt met de schedels die in de wand van de loopgraaf zijn aangebracht. Er hangt een hardnekkige afstandelijkheid aan een schedel, schrijft hij, alsof hij even oud is als zijn tegenhangers uit de oude oorlogen. De reserveloopgraaf in de buitenwijk van Festubert is dan een jaar oud, maar is een tijdsgenoot van de wallen van Troje. Het was een mooi beeld om mee te beginnen.

Anders dan de oorlogsdichter komt Blunt een jaartje eerder in Frankrijk terecht. Net in de periode dat de kepi vervangen wordt door de tin cap. Officieel heet het diep bord dat de Engelsen tot helm diende een Brody. Het speelt zich ook af net na de slag van Loos waar de grote oorlog en zijn massale artillerie voor het eerst haar ware doodsgelaat toonde en de eerste massale casualty lists dagenlang de Britse kranten en hun lezers tot wanhoop dreven.

Was het heimwee dat de Tommies er toe bracht om loopgraven te noemen naar de bekende straten en pleinen van thuis? Of was het gewoon hun natuurlijke cynisme waarmee ze de dagelijkse realiteit wat temperden? Feit is dat ze alles een bijnaam gaven en hun leefwereld wat lichter om dragen maakten.

Whizbang klinkt beter dan '77mm veldgeschutgranaat'. Het legt ook beter uit wat die granaat inhoudt. Licht veldgeschut schiet zijn projectielen namelijk af met een snelheid die hoger is dan die van het geluid. Het fluitend gesnerp dat aan de impact vooraf gaat, laat je weinig tijd om dekking te zoeken. De whizbang was gevreesd bij alle troepen. Een Hissing Jennie was van een veel zwaarder kaliber, maar gaf je tenminste nog de tijd om weg te duiken wanneer nodig.
Jerry, Fritz en Heini klinken persoonlijker dan Duitser.

Engeland werd Blighty genoemd, een verbastering van het Hindoewoord voor thuis.

Dan had je ook nog de taalbarièrre. Etaples in het lieflijke Normandië en opleidingskamp van de legers van het Gemenebest lag wat moeilijk in de mond en werd bij Tommy al snel Eatapples of Heeltaps. Hetzelfde gebeurde met de onuitspreekbare West-Vlaamse dorp- en stedennamen. Godewaersvelt klonk in het Engels beter als Jerry Wears Velvet. Poperinge werd afgekort tot het vrolijkere Pop, er waren dan ook heel wat kroegjes en andere huizen van vertier om de verlofgangers te entertainen. Ieper (toen nog Yperen of Ypres) kreeg de veelzeggende naam Wipers en Passchendaele werd onverbloemd Passiondale genoemd.

Ik ben niet gek van data in geschiedenislessen. Het is nodig om te weten wanneer iets gebeurd is, maar al te vaak worden dat van buiten te leren lijstjes die niets zeggen over die tijd en de gebeurtenissen in het bijzonder. Dat het verdrag van Versailles werd getekend in Versailles op 28 juni 1919 is een feit, maar zegt niets over de gevolgen daarvan voor Duitsland en de wereld. En die waren er in overvloed.

Een paar voorbeelden: het zadelde Duitsland op met een schuldenlast die het land in armoede en recessie dompelde, zo het ongenoegen van het Duitse volk voedde en de weg hielp vrijmaken voor het nationaal-socialisme. Die oorlogsschulden waren trouwens pas afbetaald in 1989, een maand voor de muur viel. Er werd ook een beperking van het Duitse leger en wapens doorgevoerd, waardoor men begon te experimenteren met lichte tanks die twintig jaar later van de Blitzkrieg een militair succes maakten. Dat zegt al wat meer dan een foto van wat heren in uniform of pandjesjas die toen in die voorstad van Parijs wat papier kwamen ondertekenen.

Dat is ook de reden waarom ik in Berlin Avenue zelden een datum of plaatsnaam noem. Het zijn de personages die tellen. Wat ze meemaken, hoe ze reageren. Je kan Poperinge wel herkennen en het kapotgeschoten Ieper is een interessant decor, maar mijn soldaatjes zijn meer geïnteresseerd in het weer en wat de pot schaft.

Het is de kleine geschiedenis die telt. Zonder Tommy, François of Heinrich had de 'grote' geschiedenis niet plaatsgevonden. Het zijn hun anekdotes, liedjes en scheve opmerkingen die dit boek kleur geven. Die laten zien dat onder al dat mechanisch geweld van kanonnen, tanks en vliegtuigen mensen schuil gaan. En dat fascineert me. Hoe dat kwetsbaar kleine mensje in dit megalomane conflict zijn hoofd, vaak letterlijk, boven water hield. Hoe Fritz en Bill de toestand waarin ze zaten na een poosje als de enige werkelijkheid gingen aanvaarden en zich niet meer konden voorstellen dat het ooit nog vrede ging worden en toch bleven doorgaan.

Maar ze verloren de praktische kant nooit uit het oog. Zo dient een machinegeweer niet alleen om de vijand te decimeren, je kan er ook thee mee zetten. Drie linten munitie over de Duitse linies leegschieten brengt het koelwater van je Vickers aan de kook. Dat is handig als je tijdens het ontbijt wacht moet lopen."


Illustraties
Blunt en Henshaw: een van mijn eerste schetsen voor Berlin Avenue.
Berlin Avenue

Brasserie Germaine: een scène die het niet gehaald heeft, waarin Blunt en Henshaw een filosofisch gesprek in een café voeren dat ergens in het niemandsland ligt.
Berlin Avenue


Canon: een kleurtest. Ik vond het palet niet somber genoeg en de inkleuring te vlak.
Berlin Avenue


Mud: ook weer een studie van het eerste uur. Ik hield wel van dat monochrome en ook van de tevreden uitdrukking van de soldaat.
Berlin Avenue


Triestig weer: een andere kleurtest. Nu was er weer te weinig kleur. En ik miste de bloemetjes die je in de definitieve versie aantreft.
Berlin Avenue


Cyril Bonin over The Time Before
14/09
TOP
The Time Before
Onderstaande bijdrage van Paul Giner verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 90 van maart 2016.

COMMENTAAR BIJ PAGINA 34
The Time Before
Over de talisman: "In een van mijn eerste versies van het scenario, was de talisman een horloge. Moest het opgewonden worden? Moesten er batterijen in? Een zo simpel mogelijk voorwerp was meer aangewezen om zo min mogelijk de werking ervan te hoeven uitleggen. Ik heb me uiteindelijk geïnspireerd op een steen die mijn oudste zoon bezit. Ik weet niet of hij met zijn steen de tijd kan terugdraaien! Het is trouwens geen toeval dat de kleur van de steen terug te vinden is in de tekstkaders. Ik wilde dat de steen alomtegenwoordig is in het album, alsof we ons in de mist bevinden, een mist die door de talisman is opgeworpen."

Over de verandering: "Voor zijn ongeluk profiteerde Walter van de talisman om modellen te verleiden die voor hem poseren en dan de tijd terug te draaien alsof er niets is gebeurd. Deze scène toont de verandering van het personage aan en het begin van zijn gehechtheid aan Lisa. Walter beslist om niets te veranderen hoewel hij het ongeluk en de pijn had kunnen voorkomen — hij komt trouwens te weten dat hij nooit meer normaal zal kunnen lopen. Grafisch gezien hou ik van de sfeer van de nacht, de schaduwlijnen van de rolluiken. Mijn manier van werken is sinds (het niet-vertaalde, red.) Amorostasia niet echt geëvolueerd, maar ik heb een wat grovere papiersoort gekozen om mijn tekenstijl wat ruwer te maken."

Over acteurs en actrices:
"Ik dacht aan de acteurs Montgomery Clift en Marlon Brando om Walter Benedict te tekenen. Lisa is een mix van Gene Tierney en Grace Kelly met bruin haar. Ik heb me gebaseerd op foto's voor Ava Gardner, Marilyn Monroe of Kennedy van wie ik een reeks portretten tekende om hun gezicht te begrijpen en die vervolgens op mijn eigen manier te interpreteren."



COMMENTAAR BIJ PAGINA 35
The Time Before
Over de sfeer en toon: "Ik sta erop dat je er de sfeer en de geest van het Amerika uit de jaren 1950 in terugvindt door me te inspireren op films uit die jaren, maar ook op reclame uit die tijd die ik vond op internet. Ik heb op de toon gelet, op de manier waarop de personages zich uitdrukken. Dat was een uitdaging want ik werd voor het eerst geconfronteerd met dat wereldje nadat ik het Victoriaanse Londen in beeld bracht in Fog en het min of meer hedendaagse Frankrijk in Amorostasia."

Over de inkleuring: "De schaduw van de Hollywoodcinema van eind jaren 1950 waart over het album via de inkleuring met een nogal rijk palet, een beetje in Technicolor. De kleuren dienen ook voor de tijdsovergang want het beeld klaart op en wordt donkerder elke keer Walter terugkeert in de tijd. Het is moeilijk om die terugkeer te tonen zonder hetzelfde standpunt te tonen in dezelfde scènes. Het resulteert in een soort spelletje om de zeven verschillen te ontdekken in scènes waarin dezelfde, verschillende of lichtjes afwijkende prenten zijn te zien..."

Over de cover:
"De cover van het album refereert heel erg naar de grafisch heel esthetische filmaffiches van Saul Bass die ook enkele filmaftitelingen maakte. Het moest te maken hebben met de tijd en het terugkeren in de tijd, vandaar de zwarte pijl die naar links wijst. De beschadigde letters en de stroken geven een versnipperde indruk, met het idee van een puzzel, van mijn personage.


Wauter Mannaert over Weegee
10/09
TOP
Weegee
Weegee en de koffer (scène pagina 59 tot 63)

Weegee
Weegee
Weegee
Weegee
Weegee

Weegee
Weegee
"Voor ons was deze voor- en na-foto om verschillende redenen interessant. Ten eerste staat Weegee zelf op de foto. Hij poseert als 'toevallige voorbijganger'. Lezers (van kranten) zien het liefst mensen in beeld, zei hij daarover zelf. Hij dacht met andere woorden dat hij zijn foto beter verkocht zou krijgen als er iemand in beeld stond. Bij gebrek aan toeschouwers poseerde hij maar zelf. Hij nam de foto met een ontspanner aan een kabel die hij nadien moest wegwerken. De kranten vonden zijn foto uiteindelijk toch te luguber, maar geen nood, ook het lijk was zo weggewerkt in de donkere kamer.


Weegee
Op pagina 63 zie je Weegee buitenkomen bij een krant waar hij net zijn foto's aan verkocht had. De cheque die hij in zijn hand heeft, hebben we niet uitgevonden (zie foto hierboven). Kranten betaalden meer voor spectaculairdere onderwerpen (en foto's). Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat dit een soort van competitie onder fotografen op gang bracht om zo spectaculair mogelijke foto's te maken. Ook de eerste zijn was belangrijk. In zijn autobiografie schept Weegee meer dan eens op over de listen die hij moest bedenken om de concurrentie voor te zijn (van een ambulance huren om ongezien een evenement binnen te raken tot foto's ontwikkelen onder zijn vest in de metro) en natuurlijk komt ook het verhaal dat hij foto's ontwikkelde in de kofferbak van zijn wagen daarvan. Het gaf zijn beroep een avontuurlijke kant waarvoor hij blijkbaar geboren was.


Weegee
 In de eerste versie van het scenario was de hele scène met de koffer nog gewoon dialoog . Maar het was natuurlijk interessanter (en komischer) om alles wat plaats te geven en visueel uit te werken. Ik heb me erg geamuseerd met de misselijke agenten die knoeien met het lijk in de koffer en de 'zakelijke' Weegee.
Voor de anekdote: Max De Radiguès, zelf tekenaar en stripauteur, 'schreef' het scenario al tekenend. Hij schreef het verhaal vervolgens uit in een meer klassiek scenario waarop ik me baseerde om het uit te tekenen. De schriftjes met de tekeningen van Max heb ik opzettelijk nooit willen inkijken, ik wou vooral met mijn eigen oplossingen voor de dag komen.



Ik bezocht New York in 2007. Ik deed er mee aan het Blip-festival, een muziekfestival volledig in het teken van muziek gemaakt op antieke computers en spelcomputers — meteen de laatste stuiptrekkingen van mijn carrière als muzikant. Het was leuk, maar ik zag er geen toekomst in. Eens terug in België hing ik mijn gameboys aan de wilgen en ging ik, na een break van vijf jaar, op zoek naar waar ik mijn potloden alweer gelaten had.
De filmpjes en foto's die ik toen maakte, hebben wel een entertainende waarde (zie bovenstaand filmpje waarin ik een boomerang gooi — en vang! — in Central Park), maar voor Weegee had ik daar dus niet veel meer aan. Bovendien speelt het verhaal zich af aan het begin van de jaren 1940 en moest ik dus wel de archieven induiken. Overigens, wie benieuwd is naar hoe muziek gemaakt op een gameboy klinkt, check het hier.


Weegee
Weegee
Weegee
De foto's van Weegee zelf waren natuurlijk de inspiratie voor het verhaal, maar meestal had ik wel meer documentatiemateriaal nodig om een overtuigende sfeer te kunnen scheppen. Zo is er op de foto die Weegee maakte van de koffer met het lijk amper wat van de achtergrond te zien. Weegee noteerde zelf dat de foto in de buurt van het Gowanus-kanaal genomen was. Wat zoeken op Google bracht me op het fotoarchief van de Brooklyn Public Library, waar ik onder andere bovenstaand juweeltje vond (de foto met roeiende agenten) en een paar algemene foto's van het kanaal, min of meer in de periode dat het verhaal zich afspeelt.
Een paar foto's van New Yorkse politieuniformen uit de jaren 1940 (ook al niet zo moeilijk te vinden online), en ik had voldoende documentatie om aan de slag te gaan.


Weegee
Weegee
 Weegee was overigens lang niet de enige inspiratiebron. Tal van fotografen (en tekenaars) brachten enthousiast de Lower East Side in beeld. Onder hen de fotografen Rebecca Lepkoff (eerste foto hierboven), Vivian Mayer, Stanley Kubrick (als fotograaf, jawel), William Witt, Frank Oscar Larson, Helen Levitt,...
Ook tekenaar Denys Wortman (zie illustratie) was een onuitputtelijke bron van inspiratie. Hij vatte perfect het bruisende en volkse karakter van 'zijn wijk' in fantastische tekeningen vol humor en leven. Zijn vrouw, Hilda Renbold, zat trouwens mee in het complot. Zij was een enthousiaste fotografe en haar foto's dienden vaak als inspiratiebron voor de tekeningen van haar man. Het was ook zij die vaak de humoristische ondertitels bij de tekingen verzon. Van een inspirerende samenwerking gesproken!
Van Denis Wortman verscheen er een boek en achteraan staan enkele (vervaagde) foto's van Hilda. Ik hoop dat er op een dag nog meer werk van hen gepubliceerd wordt. Een absolute aanrader!

Foto's (en tekeningen) heb ik nooit letterlijk overgenomen, maar fragmenten vind je wel overal terug in het boek. Ik gebruikte personages van de ene foto in het decor van een andere, enzovoort. Ik wou vooral geen 'starre' tekeningen waar je de foto nog doorzag. Een historisch correcte strip maken, stond ook niet hoog op de verlanglijst. Vooral de sfeer moest goed zitten: film noir-achtige scènes afgewisseld met wat meer alledaagse stukken die vooral het bruisende karakter van de Lower East Side in de verf moesten zetten. Fragmenten van de foto's van spelende kinderen van Rebecca Lepkoff en Helen Levitt (zie foto hiernaast) zitten overal in de strip.
Een recensie van Denys Wortmans fotoboek over New York met fragmenten vind je hier.
Toepasselijk werk van Rebecca Lepkoff vind je hier.

Op zaterdag 24 september signeert Wauter Mannaert zijn strip Weegee in Het Beeldverhaal (Amsterdam) naar aanleiding van het veertigjarig jubileum van de stripspeciaalzaak.


Christophe Simon over Corentin
17/08
TOP
Corentin
Onderstaande bijdrage van Jean-Pierre Fuéri en Frédéric Vidal verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 93 van juni 2016.

COMMENTAAR BIJ PAGINA 29
Corentin
Christophe Simon over het geheime droomproject: "Mijn voorliefde voor Corentin gaat terug tot mijn 7-8 jaar toen mijn grootvader me het tweede deel uit de reeks cadeau gaf. Dat was liefde op het eerste gezicht, voor het leven. Toen uitgever Gauthier Van Meerbeeck bij me thuis de verschijning van het eerste deel van Sparta kwam vieren, zag hij aan de muur enkele originelen van Paul Cuvelier hangen. Omdat hij mijn verlegenheid kent, vertelde mijn partner Alexandre hem dat het tekenen van een Corentin mijn geheime droomproject is. Dat project stond Gauthier wel aan. Maar er moest nog een scenario gevonden worden. Ik had de novelle van Jean Van Hamme gelezen en ik heb het altijd jammer gevonden dat Cuvelier dat nooit heeft getekend."

Jean Van Hamme over Cuvelier: "Ik herinner me hoe Paul indertijd zei: 'Je had me het scenario moeten geven, ik zou het met plezier getekend hebben."

Christophe Simon over de novelle:
"De novelle was goed voor zeventien strippagina's. Dat was een beetje kort, ik heb daarom enkele scènes uitgebreid zonder er nieuwe te creëren."

Christophe Simon over reizen naar Indië: "Maar voordat ik eraan begon, wilde ik per se Indië bezoeken. Alexandre en ik zijn samen vertrokken met een dokter en zijn vrouw, grote kenners van het land. In functie van het scenario stippelden ze een tocht uit van 2.500 kilometer. We logeerden bij gastgezinnen. Alex nam meer dan zevenduizend foto's tijdens de vijf weken durende reis. We waren doordrongen van de sfeer."

Christophe Simon over Corentins kont: "Het paleis is geïnspireerd op dat van Orchhâ in het noorden van Indië. Corentin kijkt door een mashrabiya, een venster waar de wind door kan waaien zodat de kamer kan verfrissen, maar waar je ook door kan kijken zonder gezien te worden. En om zich te beschermen tegen apen of zelfs gemene krokodillen. Daar ben ik in een straat eens door achtervolgd geweest. Gelukkig kwamen voorbijgangers tussenbeide. Nee, ik toon Corentins kont niet voor de eerste keer. Herlees maar eens Het Rijk van het Zwarte Water!"



COMMENTAAR BIJ PAGINA 30
Corentin
Christophe Simon over poseren: "Corentin bereidt zich voor om als een ninja op te gaan in de nacht. Het valt niet altijd mee om een model te gebruiken, dus neem ik zelf soms een pose aan voor een spiegel om me in die situatie te fotograferen."

Christophe Simon over respect: "Er staan drie paginagrote illustraties in dit album waaronder degene die na deze pagina komt, maar die je hier niet te zien krijgt. Die platen hebben me altijd gefascineerd, ook die uit Het Mysterie van de Grote Piramide (van Blake en Mortimer) dat ik recent nog herlas. Dat is een ware ontspanning! Ik wilde deze plaat nog met veel licht tekenen want we gaan hierna over in een donkere periode en ik vreesde ervoor dat het de lezer zou vervelen. Ik ben vaak gefrustreerd door sommige huidige strips waarin de inkleuring de tekening wegdrukt en waarin je niet veel kan onderscheiden. Het tekenen van het paleis kostte me nogal wat tijd. Ik zou niet graag gehad hebben dat het vaag overkwam. Alex heeft het hele album handmatig met gouache ingekleurd. We hebben ons erg geamuseerd door op de ouderwetse manier te werken, ik bij het tekenen, hij bij het inkleuren, en zonder de computer als hulpmiddel. Corentin is Corentin, dat moet je respecteren."

Christophe Simon over egoïsme:
"In feite was het een egoïstisch plezier. Ik wilde de Corentin maken die ik wilde lezen. En vooral door niet te proberen het te moderniseren. Ik wilde dat hij op het eerste gezicht te herkennen was. Dat vooral ik hem zou herkennen!"

Christophe Simon over authentieke kleuren: "De kleuren van hier bijvoorbeeld de dekens op de bank zijn nogal geweldig. Die vind je nochtans overal in Indië terug, vandaag en ook in de achttiende eeuw. We hebben in enkele goed onderhouden paleizen oude fresco's kunnen bekijken die als model dienden en die me toelieten om zo trouw mogelijk de Indische realiteit te volgen."
 


COMMENTAAR BIJ PAGINA 32
Corentin
Christophe Simon over de patrouille: "Deze patrouille wordt verondersteld indringers te onderscheppen in het paleis van hun prins. Discipline lijkt niet hun sterkste punt te zijn. In de eerste prent geven hun hellebaarden een rommelige indruk. Onderaan steunt een van hen nonchalant op zijn speer, de ander houdt een hand in de zij. Op de volgende pagina lachen ze met een grap terwijl het lawaai hen had moeten alarmeren."

Christophe Simon over Bollywood: "Ik wilde een typisch Indische nonchalance weergeven. En ik wilde ook het theatrale gedrag van sommige personages benadrukken, bijvoorbeeld Sa-Skya die zich voor de voeten van haar vader op pagina 45 werpt. Daar vind je een bepaalde luchtigheid, een gevoel voor komedie dat enkel voorbehouden lijkt voor romantische Bollywoodfilms. Maar nee hoor, Indiërs zijn een beetje zo."

Christophe Simon over de moeilijkheidsgraad:
"De ingewikkeldste scènes zijn niet noodzakelijk de moeilijkste om te tekenen. Ik spendeerde drie weken aan het rond de pot draaien voor een kleine prent, de eerste op pagina 22. Je ziet er een jonge Indiër die door een deur gaat. Het is een vermomde Corentin. Ik wilde dat de lezer hem meteen zou herkennen zonder het echt zeker te zijn. De tekst erbij helpt niet. Uiteindelijk gaf ik hem hetzelfde uitzicht als op de vorige pagina."

Christophe Simon over nieuwsgerigheid opwekken: "Aha, de 'OOO!' in de laatste prent! Onze voorlopers publiceerden in weekbladen en wekten de nieuwsgierigheid van de lezer op het einde van de pagina op om hen aan te sporen het volgende weekblad te kopen. Ik paste dat gebruik graag toe wat in het album de lezer gewoon zin moet geven om de pagina om te slaan. Deze 'OOO!' impliceert dat er een dramatisch vervolg komt. Maar we zijn in Indië..."
  


COMMENTAAR BIJ PAGINA 33
Corentin
Christophe Simon over het paleis: "Het paleis van Orcchâ, waar we ons op inspireerden, werd gebouwd door een edelman die er slechts één nacht in verbleef. Het was te sober. Hij liet 20 of 30 kilometer verderop een veel luxueuzer paleis bouwen. Tegenwoordig is het gesloten voor het publiek en zijn er werken om te voorkomen dat het instort. De verantwoordelijken die het doel van onze reis kenden, lieten ons vriendelijk binnen."

Christophe Simon over de kamer: "Ik heb de vorm van deze kamer gereconstrueerd op basis van wat we tijdens ons bezoek zagen. Een Brusselse antiquair hielp me aan alle benodigde documentatie over het Mogolrijk uit de achttiende eeuw."

Christophe Simon over verliefd op Indië:
"Je verwacht je aan dit soort paleis bij een grote stad. Maar dit paleis stond bij een klein dorp waar nooit toeristen komen. De inwoners ontvingen ons hartelijk bij hen thuis. In de grote steden rennen kinderen je achterna en smeken ze om snoepjes. Hier boden kinderen ons hun snoepjes aan! Iedereen was trots om ons hun manier van leven te tonen. Dat waren werkelijk ontroerende momenten. Net om die mee te maken, verlieten we de geëffende paden. Het is een prachtig land. Ik ben vertrokken met een liefde voor Corentin, ik ben verliefd op Indië weggegaan. Misschien keert Corentin er weer naartoe. Met zevenduizend foto's kan ik nog wel een en ander tonen."

Christophe Simon over het volgende project: "Maar ook al wordt het album een succes, dan moet er nog een akkoord komen van de erfgenamen, en die zijn talrijk en heel verdeeld. Op dit moment (dit interview vond plaats voor de verschijning van het album, red.) hebben ze enkel fotokopieën van de eerste twaalf pagina's gezien. In elk geval is de beslissing niet meteen aan de orde. Ik ben aan een ander project begonnen (een one-shot, opnieuw op scenario van Jean Van Hamme, red.) en het is uitgesloten dat ik twee onderwerpen tegelijk behandel. Ik wijd me graag voor 100% aan elk van mijn projecten."
 

TOEKOMST
Te Verschijnen
Op Stapel
Compleet