Begin jaren 1980, ik woonde nog in Schoten, stond er een jonge knaap in korte broek aan mijn deur. Hij kwam me interviewen voor Clumzy, zijn zelfgemaakte fanzine. Samen met een vriend fietste hij helemaal van Lier tot bij mij thuis. Deze jongeman heette Alain Grootaers. De latere hoofdredacteur van P-Magazine had toen al een fascinatie voor het maken van bladen. Eind jaren 1990 liep ik Alain tegen het lijf op een receptie. We raakten in gesprek. Of we niet eens iets met Fanny konden doen in P? We gingen samen lunchen en daar ontstond het idee van een babekalender, met mijn meisje in sexy poses. Omdat ik niets achter haar rug doe (ik zou niet durven), heb ik het idee diplomatisch aangekaart. Fanny zag het meteen zitten, zolang het maar om functioneel naakt ging. Met 'functioneel' bedoelde ze dat ze er een flinke zakcent aan wou verdienen. Uit de kleren gaan om kleren te kopen. Standaard Uitgeverij maakte geen bezwaar, dus de kalender zou er komen. Een paar weken later, ik was op fietsvakantie in Zeeland, hoor ik in het VRT-nieuws dat Alain Grootaers werd ontslagen. Mijn eerste gedachte: daar gaat mijn kalender! En inderdaad, het project verdween in de ijskast. Het idee bleef echter door mijn hoofd spelen. Toen mijn uitgever op zoek was naar een originele premium bij een album, kwam de kalender weer ter sprake. En het licht werd op groen gezet. Ondertussen werkte Dirk Stallaert mee aan de strip. Dus vader had alle tijd om sexy meisjes te tekenen. 'Enkel en alleen voor mijn werk', loog ik tegen mijn vrouw. We lieten een bericht lekken naar de pers en een eerste afbeelding verscheen als teaser in de krant. Bovenstaand artikel verscheen in De Gazet van Antwerpen. Meteen daarop kreeg ik telefoon van ene Michaël Lescroart, redacteur bij P. Waarom we die kalender niet aan zijn blad hadden aangeboden? Dat was echt iets voor hen. Dat vond ik ook en ik vertelde hem de hele voorgeschiedenis. Michaël wilde er hoedanook iets rond doen. Fanny zou bij de release haar eerste, tevens exclusieve interview geven aan P-Magazine. Tijdens een zomerse namiddag, op een terras in Koksijde, bij huisgemaakte garnaalkroketten en overgoten met veel streekbieren, zetten we samen het interview in mekaar. Lol!!! Toen kwam Michaël met een idee, dat ik zelf nooit had durven voorstellen. Waarom zetten we Fanny niet op de cover? Voor één keer geen vrouw van vlees en bloed maar een virtuele babe vooraan op de P. Een risico. Zouden de hoofdzakelijk mannelijke kopers dit pikken? De hele redactie was voor. Alleen de toenmalige hoofdredacteur, een Nederlander die de populariteit van Fanny niet kon inschatten, maakte voorbehoud. Uiteindelijk ging hij overstag en volgde hij zijn redactie. Het nummer scoorde zo goed dat mijn diva ondertussen al drie keer de cover van P haalde. Michaël Lescroart, ondertussen zelf hoofdredacteur, publiceert nu af en toe een verhaal van De Kiekeboes in P en staat altijd open voor acties met Fanny. En sindsdien doet mijn populaire meisje wel eens meer een getekende fotoshoot. Zoals nu voor De Stripspeciaalzaak. Haar geestelijke vader vind het prettig werk. En voor Fanny is het oké. Zolang het maar functioneel blijft..." De drie P-covers met Fanny op de cover vind je hierboven op een rij. Bij het nevenstaande nummer van 28 augustus 2007 stak een grote poster met een strategisch krablaagje op Fanny's borsten naar aanleiding van het afsluiten van de tiende badpakkenspecial. Slechts vijftig exemplaren van de poster toonden na het wegkrabben Fanny's blote borsten. Alle anderen kregen twee krabben te zien als een soort bikini. Er hoorde ook een interviewtje bij met de geliefde stripheldin. In het nummer met Véronique Leysen (de vertolkster van Fanny in het toneelstuk Baas vboven Baas naar de gelijknamige Kiekeboe-strip) op de cover stond een gemeenschappelijke fotoshoot waarbij Véronique en Fanny dezelfde outfits droegen. Een dubbelgesprek verluchtigde de foto's. Er had ook nog onderstaand stripje bijgemoeten, maar wellicht uit plaatsgebrek bleef dat enkel voorbehouden voor abonnees op de nieuwsbrief van P-Magazine. Bezoek ook www.dekiekeboes.be waar Merho praktisch wekelijks iets schrijft voor deze blog.

Af en toe is het goed om eens iets anders te doen. Even de benen strekken, het hoofd leegmaken, nieuwe ervaringen opdoen.

Met tekenen is dat net zo. De uitdaging bij een lang project zoals een strip is dat je de stijl waarin je werkt continu kan uitpuren en verfijnen. Dat is een boeiend proces waarbij je constant dingen leert, op problemen stoot en oplossingen bedenkt. Eens je die stijl hebt uitgepuurd kom je op een punt dat je niet langer hoeft na te denken over de keuzes die je maakt, je doet dat instinctief. Wat een zegen is voor de deadlines. De pagina’s vliegen dan van de tekentafel. Vergelijk het met leren fietsen; in het begin heb je alle moeite van de wereld om recht te blijven, eens je het fietsen onder de knie hebt vergeet je de trappers en kan je volledig focussen op de weg. Alleen, de verrassing is dan een beetje weg. Op zo’n moment is het verfrissend om tussendoor ook iets anders te proberen. Je terug op onbekend terrein wagen. Dat houdt je scherp. Modeltekenen vind ik daar de ideale uitlaatklep voor. Minstens één keer per jaar tracht ik te tekenen naar levend model. Het ideale moment om te experimenteren met stijlen, technieken en materialen. Ik werk altijd in zwart-wit, maar nu hunkerde ik ernaar om eens te werken in kleur. Het is van in de middelbare school geleden dat ik nog met waterverf gewerkt heb, zonder al te veel succes moet ik daar aan toevoegen. Maar gezien de kennis die ik heb opgedaan met het rechtstreeks tekenen met penseel, leek me aquarel een goede volgende stap. En die keuze heb ik me niet beklaagd. Het is lang geleden dat ik me nog zo goed geamuseerd heb met tekenen als met deze aquarellen. Het was spannend, nieuw, onbekend, uitdagend,... En, niet onbelangrijk, het resultaat mag er wezen. Alle aquarellen die ik gemaakt heb, en nog enkele andere studies in zwart-wit, heb ik gebundeld in een nieuw schetsboekje: Tekeningen Naar Model 5. Zondag 29 augustus zal ik deze komen signeren op de stripbeurs van Valkenswaard, net over de Nederlandse grens. Het is mijn favoriete beurs om te gaan signeren, en omdat het hun 25ste (en voorlopig laatste) editie is, wil ik graag langs deze weg iedereen aanmoedigen om te gaan. Mocht je zondag niet kunnen komen, maar de aquarellen wel graag bekijken, dan kan je vanaf zaterdag 4 tot en met zondag 26 september terecht in Temse. Daar wordt een verkoopstentoonstelling gehouden van ‘kunstwerken van striptekenaars’ onder de titel Kunstig Gestript. Steven Dupré, Paul Geerts, Jeff Broeckx en Serge Baeken zijn slechts enkele van de auteurs die deelnemen. Zelf zal ik er twaalf aquarellen tentoonstellen. Dus wie in de buurt is: zeker een kijkje nemen!" Klik hier voor meer info over Kunstig Gestript. Klik hier voor meer info Valkenswaard.