Daedalus Don Lawrence Collection Saga Uitgaven  
 
De Commentator

Toegevoegd op 17 augustus:
Christophe Simon over Corentin

Toegevoegd op 11 augustus:

Frederik Peeters over Een Beeld van een Jongen

Toegevoegd op 6 augustus:

Raphaël Beuchot over Marie-Leontine

Toegevoegd op 3 augustus:

Anlor over Moeder Rusland 1
De volgende auteurs leverden ook al bijdragen. Klik op hun naam om verder te gaan naar hun afzonderlijke pagina:
Ivan Adriaenssens
Pierre Alary
Sytse S. Algera
Alex Alice
Anlor
Mohamed Aouamri
Dimitri Armand
Jean-Michel Arroyo

Laurent Astier
Antoine Aubin en Étienne Schréder
Virginie Augustin
Philippe Aymond
Denis Bajram
Balak
Olivier Balez en Pierre Christin
Alessandro Barbucci
Jean Bastide
Raphaël Beuchot
Batem en Colman
Kristof Berte
Philippe Berthet
Georges Bess
Lük Bey
Enki Bilal
Matthieu Bonhomme
François Boucq
Tom Bouden
François Bourgeon
Enrique Breccia en Xavier Dorison
Daniel Brecht
Ken Broeders
Frédéric Brrémaud
Brüno
Max Cabanes
Charel Cambré
Barbara Canepa
Paul Cauuet
Jean-Christophe Chauzy
Didier Conrad en Jean-Yves Ferri
Luc Cromheecke
Criva en Verhast
Robbert Damen
Sébastien Damour
Nicolas de Crécy
Erik de Graaf
Aimée de Jongh
Philippe Delaby
Marissa Delbressine
Jean-Yves Delitte
Marc de Lobie
Thierry Démarez
Philippe Delzenne
Pieter De Poortere
François Dermaut
Maarten De Saeger
Jorg de Vos
Lode Devroe
Geert De Weyer
Bruno Di Sano
Terry Dodson
Thomas Du Caju
Kim Duchateau
Ersel
Chris Evenhuis
David Felizarda Real
Adrien Floch
Philippe Francq
Fred
Paul Gastine
Philippe Gauckler
Bruno Gazzotti
Christian Gine
Thierry Girod
Carlos Gomez en Arnaud Delalande
Eugeen Goossens
Mars Gremmen
Olivier Grenson
Griffo
Juanjo Guarnido
Richard Guérineau
Hardoc
Alain Henriet
Hermann
Eric Heuvel
Hub
Romain Hugault
Miles Hyman
Zoran Janjetov
Jeroen Janssen
Philippe Jarbinet
Iouri Jigounov
Jim
Milan Jovanovic
André Juillard
Nicolas Keramidas
Kerascoët
Patty Klein
Hanco Kolk
Jean-Charles Kraehn
José Ladrönn
Juan Louis Landa en Sandro Raule
Mathieu Lauffray
Christian Lax
Hec Leemans
Marc Legendre
Jérôme Lereculey en David Chauvel
Simon Léturgie
Éric Liberge
Ingrid Liman
Willy Linthout
Régis Loisel en Jean-Louis Tripp
Stéphane Louis
Love
Vincent Mallié
Milo Manara
Wauter Mannaert
Fabio Mantovani en Philippe Nihoul
Frank Margerin
Enrico Marini
Marmus
Marvano
Scott McCloud
Fabrice Meddour
Merho
Ralph Meyer
Mezzo
Gilles Mezzomo
Guy Michel en Arnaud Delalande
François Miville-Deschênes
Arno Monin
Thimothée Montaigne
Romano Molenaar en Jorg de Vos
Jean-Louis Mourier
José-Luis Munuera
Federico Nardo en Pierre Makyo
Viviane Nicaise
Peter Nuyten
Tiburce Oger
Minck Oosterveer
Danker Jan Oreel
Joël Parnotte
Cyril Pedrosa
Frederik Peeters
Patrice Pellerin
Claude Pelet
Rubén Pellejero
Philippe Pellet
Jérémy Petiqueux
Nicolas Petrimaux
Federico Pietrobon
Didier Poli en Robin Recht
Jean-Michel Ponzio
Francis Porcel
Bart Proost
Mike Ratera
Riff Reb's
Reno
Mathieu Reynès
Roberto Ricci
Grzegorz Rosinski
Christian Rossi
Marcel Rouffa
Corentin Rouge
Kenny Rubenis
Marcel Ruijters
Paul Salomone
Riad Sattouf
François Schuiten
Olivier Schwartz
Stéphane Servain
Benoît Sokal
Kristof Spaey
Benoît Springer
Naomi J. Strijdonk
Roman Surzhenko
Yves Swolfs
Olivier TaDuc
Jirô Taniguchi
Jacques Tardi
Paul Teng
Marlon Teunissen
Béatrice Tillier
Lewis Trondheim
Albert Uderzo
Gerben Valkema
Sylvain Vallée en Fabien Nury
Steve Van Bael
Rob van Barneveld
Rob van Bavel
Daniel van den Broek en Ivan Claeys
Robert van der Kroft
Wilbert van der Steen
Michiel van de Vijver
Maarten Vande Wiele
Jean Van Hamme
Hans van Oudenaarden
Jos Vanspauwen
Olivier Vatine
Dan Verlinden
Vincent
Bastien Vivès
Thomas von Kummant
Colin Wilson
XIII Mystery
Bernard Yslaire
Zep
open brieven
 
Christophe Simon over Corentin
17/08
TOP
Corentin
Onderstaande bijdrage van Jean-Pierre Fuéri en Frédéric Vidal verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 93 van juni 2016.

COMMENTAAR BIJ PAGINA 29
Corentin
Christophe Simon over het geheime droomproject: "Mijn voorliefde voor Corentin gaat terug tot mijn 7-8 jaar toen mijn grootvader me het tweede deel uit de reeks cadeau gaf. Dat was liefde op het eerste gezicht, voor het leven. Toen uitgever Gauthier Van Meerbeeck bij me thuis de verschijning van het eerste deel van Sparta kwam vieren, zag hij aan de muur enkele originelen van Paul Cuvelier hangen. Omdat hij mijn verlegenheid kent, vertelde mijn partner Alexandre hem dat het tekenen van een Corentin mijn geheime droomproject is. Dat project stond Gauthier wel aan. Maar er moest nog een scenario gevonden worden. Ik had de novelle van Jean Van Hamme gelezen en ik heb het altijd jammer gevonden dat Cuvelier dat nooit heeft getekend."

Jean Van Hamme over Cuvelier: "Ik herinner me hoe Paul indertijd zei: 'Je had me het scenario moeten geven, ik zou het met plezier getekend hebben."

Christophe Simon over de novelle:
"De novelle was goed voor zeventien strippagina's. Dat was een beetje kort, ik heb daarom enkele scènes uitgebreid zonder er nieuwe te creëren."

Christophe Simon over reizen naar Indië: "Maar voordat ik eraan begon, wilde ik per se Indië bezoeken. Alexandre en ik zijn samen vertrokken met een dokter en zijn vrouw, grote kenners van het land. In functie van het scenario stippelden ze een tocht uit van 2.500 kilometer. We logeerden bij gastgezinnen. Alex nam meer dan zevenduizend foto's tijdens de vijf weken durende reis. We waren doordrongen van de sfeer."

Christophe Simon over Corentins kont: "Het paleis is geïnspireerd op dat van Orchhâ in het noorden van Indië. Corentin kijkt door een mashrabiya, een venster waar de wind door kan waaien zodat de kamer kan verfrissen, maar waar je ook door kan kijken zonder gezien te worden. En om zich te beschermen tegen apen of zelfs gemene krokodillen. Daar ben ik in een straat eens door achtervolgd geweest. Gelukkig kwamen voorbijgangers tussenbeide. Nee, ik toon Corentins kont niet voor de eerste keer. Herlees maar eens Het Rijk van het Zwarte Water!"



COMMENTAAR BIJ PAGINA 30
Corentin
Christophe Simon over poseren: "Corentin bereidt zich voor om als een ninja op te gaan in de nacht. Het valt niet altijd mee om een model te gebruiken, dus neem ik zelf soms een pose aan voor een spiegel om me in die situatie te fotograferen."

Christophe Simon over respect: "Er staan drie paginagrote illustraties in dit album waaronder degene die na deze pagina komt, maar die je hier niet te zien krijgt. Die platen hebben me altijd gefascineerd, ook die uit Het Mysterie van de Grote Piramide (van Blake en Mortimer) dat ik recent nog herlas. Dat is een ware ontspanning! Ik wilde deze plaat nog met veel licht tekenen want we gaan hierna over in een donkere periode en ik vreesde ervoor dat het de lezer zou vervelen. Ik ben vaak gefrustreerd door sommige huidige strips waarin de inkleuring de tekening wegdrukt en waarin je niet veel kan onderscheiden. Het tekenen van het paleis kostte me nogal wat tijd. Ik zou niet graag gehad hebben dat het vaag overkwam. Alex heeft het hele album handmatig met gouache ingekleurd. We hebben ons erg geamuseerd door op de ouderwetse manier te werken, ik bij het tekenen, hij bij het inkleuren, en zonder de computer als hulpmiddel. Corentin is Corentin, dat moet je respecteren."

Christophe Simon over egoïsme:
"In feite was het een egoïstisch plezier. Ik wilde de Corentin maken die ik wilde lezen. En vooral door niet te proberen het te moderniseren. Ik wilde dat hij op het eerste gezicht te herkennen was. Dat vooral ik hem zou herkennen!"

Christophe Simon over authentieke kleuren: "De kleuren van hier bijvoorbeeld de dekens op de bank zijn nogal geweldig. Die vind je nochtans overal in Indië terug, vandaag en ook in de achttiende eeuw. We hebben in enkele goed onderhouden paleizen oude fresco's kunnen bekijken die als model dienden en die me toelieten om zo trouw mogelijk de Indische realiteit te volgen."
 


COMMENTAAR BIJ PAGINA 32
Corentin
Christophe Simon over de patrouille: "Deze patrouille wordt verondersteld indringers te onderscheppen in het paleis van hun prins. Discipline lijkt niet hun sterkste punt te zijn. In de eerste prent geven hun hellebaarden een rommelige indruk. Onderaan steunt een van hen nonchalant op zijn speer, de ander houdt een hand in de zij. Op de volgende pagina lachen ze met een grap terwijl het lawaai hen had moeten alarmeren."

Christophe Simon over Bollywood: "Ik wilde een typisch Indische nonchalance weergeven. En ik wilde ook het theatrale gedrag van sommige personages benadrukken, bijvoorbeeld Sa-Skya die zich voor de voeten van haar vader op pagina 45 werpt. Daar vind je een bepaalde luchtigheid, een gevoel voor komedie dat enkel voorbehouden lijkt voor romantische Bollywoodfilms. Maar nee hoor, Indiërs zijn een beetje zo."

Christophe Simon over de moeilijkheidsgraad:
"De ingewikkeldste scènes zijn niet noodzakelijk de moeilijkste om te tekenen. Ik spendeerde drie weken aan het rond de pot draaien voor een kleine prent, de eerste op pagina 22. Je ziet er een jonge Indiër die door een deur gaat. Het is een vermomde Corentin. Ik wilde dat de lezer hem meteen zou herkennen zonder het echt zeker te zijn. De tekst erbij helpt niet. Uiteindelijk gaf ik hem hetzelfde uitzicht als op de vorige pagina."

Christophe Simon over nieuwsgerigheid opwekken: "Aha, de 'OOO!' in de laatste prent! Onze voorlopers publiceerden in weekbladen en wekten de nieuwsgierigheid van de lezer op het einde van de pagina op om hen aan te sporen het volgende weekblad te kopen. Ik paste dat gebruik graag toe wat in het album de lezer gewoon zin moet geven om de pagina om te slaan. Deze 'OOO!' impliceert dat er een dramatisch vervolg komt. Maar we zijn in Indië..."
  


COMMENTAAR BIJ PAGINA 33
Corentin
Christophe Simon over het paleis: "Het paleis van Orcchâ, waar we ons op inspireerden, werd gebouwd door een edelman die er slechts één nacht in verbleef. Het was te sober. Hij liet 20 of 30 kilometer verderop een veel luxueuzer paleis bouwen. Tegenwoordig is het gesloten voor het publiek en zijn er werken om te voorkomen dat het instort. De verantwoordelijken die het doel van onze reis kenden, lieten ons vriendelijk binnen."

Christophe Simon over de kamer: "Ik heb de vorm van deze kamer gereconstrueerd op basis van wat we tijdens ons bezoek zagen. Een Brusselse antiquair hielp me aan alle benodigde documentatie over het Mogolrijk uit de achttiende eeuw."

Christophe Simon over verliefd op Indië:
"Je verwacht je aan dit soort paleis bij een grote stad. Maar dit paleis stond bij een klein dorp waar nooit toeristen komen. De inwoners ontvingen ons hartelijk bij hen thuis. In de grote steden rennen kinderen je achterna en smeken ze om snoepjes. Hier boden kinderen ons hun snoepjes aan! Iedereen was trots om ons hun manier van leven te tonen. Dat waren werkelijk ontroerende momenten. Net om die mee te maken, verlieten we de geëffende paden. Het is een prachtig land. Ik ben vertrokken met een liefde voor Corentin, ik ben verliefd op Indië weggegaan. Misschien keert Corentin er weer naartoe. Met zevenduizend foto's kan ik nog wel een en ander tonen."

Christophe Simon over het volgende project: "Maar ook al wordt het album een succes, dan moet er nog een akkoord komen van de erfgenamen, en die zijn talrijk en heel verdeeld. Op dit moment (dit interview vond plaats voor de verschijning van het album, red.) hebben ze enkel fotokopieën van de eerste twaalf pagina's gezien. In elk geval is de beslissing niet meteen aan de orde. Ik ben aan een ander project begonnen (een one-shot, opnieuw op scenario van Jean Van Hamme, red.) en het is uitgesloten dat ik twee onderwerpen tegelijk behandel. Ik wijd me graag voor 100% aan elk van mijn projecten."
 


Frederik Peeters over Een Beeld van een Jongen
11/08
TOP
Een Beeld van een Jongen
Onderstaande bijdrage van Sophie Bogrow verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 91 van april 2016.

COMMENTAAR BIJ PAGINA 18
Een Beeld van een Jongen
Frederik Peeters over vaste grond: "Dit is mijn eerste western... als je Les Miettes uit 2001 (met Ibn Al Rabin) buiten beschouwing laat. Dat was een parodie, dus dat telt niet mee! Na Aâma, vier delen in de interstellaire ruimte met exotische technologie, was ik verguld om weer op vaste grond te staan en waarin een zeker naturalisme aan te pas kwam."

Frederik Peeters over paarden: "Ik wilde het probleem met paarden aanpakken, een van de grootste uitdagingen in stripverhalen. Ik heb enkele schetsboeken volgetekend om ze in de hand te krijgen, de algemene structuur en de curves aan te voelen op basis van foto's en voorbeelden van mijn voorgangers. Ik heb echte paarden proberen na te tekenen, maar dat was een ontgoocheling: er zat weinig beweging in en het was triestig..."

Frederik Peeters over een trucje voor de wolken:
"Ik ben niet zo vertrouwd met een tekentablet. Mijn kleuren zijn stomme volvlakken zoals in Kuifje. De schaduwen en landschappen zijn met grijswaarden geschilderd, rechtstreeks op de originelen met een penseel. Om de hitte en het licht van de woestijn te bekomen, heb ik gewerkt met rode inkt. Of blauw voor de nacht. Het werkt! Mijn trucje voor de wolken: uitgesmeerde grijze vlekken op vochtig papier. Ik scan die in en ik voeg ze toe door ze negatief te integreren."

Loo Hui Phang over de inkleuring: "Ik wilde een beetje overdreven fantasiekleuren. Op een manier zoals de schilders van het symbolisme dat toen in de mode was in het 'oude Europa'. Alsof Oscar ze overneemt en er het landschap mee besmet door zijn culturele achtergrond."


Frederik Peeters over de inkleuring: "Voor mij is het een klassieke western in Technicolor. Ik intellectualiseer het werk voor de inkleuring niet. Ik breng de feeling voor de beelden over die in me opkomen terwijl ik het scenario lees. Behalve uiteraard wanneer het kleur een vertelwaarde krijgt..."


COMMENTAAR BIJ PAGINA 19
Een Beeld van een Jongen
Frederik Peeters over spelen met expressies: "Het regelen van de dialogen is een van de rollen van de tekenaar als het scenario te veel dialogen bevat. Liever dan te jongleren met ingewikkelde kadrages, speel ik met expressies en houdingen: een schuine blik bij een ironische zin, een hand voor de mond bij het geeuwen,..."

Loo Hui Phang over het uiterlijk: "Ik had een precies idee over het uiterlijk van elk personage. Het hele verhaal steunt op de erotische spanning tussen Oscar en Milton: zij moesten heel mooi en sexy zijn. Frederik heeft veel gezocht, vooral voor Milton..."

Frederik Peeters over rondtasten:
"Het is gek, ik heb niet de indruk dat ik daar veel moeite voor heb gedaan. Het zoeken naar personages is een normale stap in het werk. Je tast wat in het rond en als je het gevonden hebt, voelt de hand het aan. Voor de nieuwsgierigen: al mijn schetsen staan op mijn blog."

Frederik Peeters over inspiratie:
"Oscar is Étienne Daho, een Franse zanger uit de jaren 1980, lichtjes vermengd met David Bowie. Voor Milton inspireerde ik me op Je t'Aime Moi Non Plus, een oude film van Serge Gainsbourg met Jane Birkin als androgyne jongen die verliefd is op een homoseksueel. Tenger en katachtig."

Frederik Peeters over de premiejager: "Het personage van de bloed drinkende premiejager stond niet in de eerste versie van het scenario. Loo creëerde het op mijn vraag als motor voor de actie en de spanning. Zij wilde een symbool voor de dood, iets uit een negentiende-eeuwse, gothische roman. Hij heeft iets van Niki Lauda en Henry Fonda uit Once Upon a Time in the West. Oorspronkelijk zou hij omgekeerd spreken. Hallo, master Yoda! Dat was gewoon niet mogelijk. Ik ben voor een alternatief gegaan door elk woord in een afzonderlijke tekstballon te plaatsen."



COMMENTAAR BIJ PAGINA 20
Een Beeld van een Jongen
Frederik Peeters over overgang: "Het scenario van Loo is niet op voorhand in pagina's onderverdeeld. De scènes volgen elkaar op zonder overgang. Zowel de dialogen als de actie zijn precies beschreven: Stingley bukt zich, hij raapt keien op, noteert in zijn schrift,... Het is dan aan mij om er iets op te vinden om het vlot te doen lezen zonder de prenten uit het oog te verliezen die zorgen voor een oorzakelijk verband en die enkel dienen voor de momenten ertussen. Je kan zoals hier openen met een detail, het equivalent van de prent die op de vorige plaat de scène afsloot: van de initialen in een onderbroekje naar het gekrabbel op pagina's uit een notitieboekje."

Frederik Peeters over het verstrijken van de tijd: "Ik gebruik vooral geen formule zoals 'een beetje later'. Lezers weten hoe ze andere signalen moeten ontcijferen zoals een verandering van belichting, schaduwen, beplanting,... Het is een manier om het verstrijken van de tijd weer te geven in een strip met veel natuur."

Frederik Peeters over de blote lul:
"Stingley die met zijn blote lul rondloopt, bracht me een beetje van streek. Niet uit kuisheid, maar omwille van de coherentie van het personage. Ik begreep het niet. Nochtans volstond het burleske en belachelijke effect om het visueel te rechtvaardigen... Dit aseksuele personage dat zijn driften omzette in een honger naar veroveringen deed me denken aan de uitspraak van Dominique de Villepin (Frans premier tussen 2005 tot 2007) over Frankrijk dat erom vroeg om 'genomen' te worden als een vrouw."

Frederik Peeters over de genrekaping: "Meer dan de western an sich, maakte het kapen van het genre me enthousiast. We hebben het geperverteerd en alle codes op hun kop gezet. De prent met het omgedraaide fotobeeld is een doorzichtige metafoor. Loo is ook een regisseuse. Ze weet hoe de rand van de camera de realiteit verandert in fictie..."
 


COMMENTAAR BIJ PAGINA 21
Een Beeld van een Jongen
Loo Hui Phang over creatief plezier: "Frederik ging zijn limieten te buiten. De documentatie die ik hem gaf als indicatie hield zijn creatief plezier niet tegen..."

Frederik Peeters over couscouswestern: "Ik heb enkele boeken geraadpleegd: van Edward Curtis, een etnoloog van begin twintigste eeuw, voor foto's van indianen (verwar vooral geen Comanche met een Algonquin!) en een of twee boeken met landschappen. Ik heb de codes van de Far West die we allen kennen naar voor gebracht. Het werkt heel goed. Het bewijs: wie zou vermoeden dat ik voor de bergen gezocht heb in mijn vakantiefoto's uit Marokko? Ik heb een couscouswestern gemaakt!"

Frederik Peeters over de sjamaan:
"Voor de sjamaan met zijn borstplaat van een conquistador was er geen bestaand model. Zijn 'witte bril' leek me overeen te komen met zijn functie: hij is degene die alles ziet en begrijpt. En hij doorkruist het verhaal zonder dat we weten tot welke dimensie hij behoort."

Frederik Peeters over dubbelzinnigheden: "Het album zit vol beelden met een dubbele betekenis die je niet altijd meteen opmerkt bij de eerste lezing. Sommige dubbelzinnigheden bracht ik er bewust in en vallen niet meteen op. De handen van Milton die een vis proberen te vangen bijvoorbeeld zijn een voorbode voor de verwarrende scène die je nu helaas niet kan zien (maar in het album dus wel)."
 

Frederik Peeters over seksuele decors: "In de meeste van mijn strips heeft het decor een seksuele of organische dimensie: in Pachyderme, Lupus, Aâma,... Als jongere was ik onder de indruk van een uitspraak van Mœbius over sf. Voor hem was buiten tekenen het beste middel om interieurscènes te tekenen. Vandaar een overvloed aan bloedcelachtige vormen, weefsels, aders en andere kleverige oppervlaktes." 


Raphaël Beuchot over Marie-Leontine
06/08
TOP
Marie-Leontine
Onderstaande bijdrage van Paul Giner verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 92 van mei 2016.

COMMENTAAR BIJ PAGINA 60
Marie-Leontine
Over suggereren: "Ik dacht lange tijd dat het besnijden van vrouwen een gebruik bij stammen was dat aan het verdwijnen was en dat het enkel nog gebeurde in hutjes in het diepst van de jungle. Wat was ik fout! Besnijdenissen zijn wijd verspreid, ook in Europa waar het illegaal gebeurt. Dit onderwerp in tekeningen aansnijden ligt moeilijk. Omdat ik geen zin had om harde of bloederige zaken te zien bij het zoeken naar documentatie, verkoos ik de suggestie boven het gore en het geweld. Er is geen noodzaak aan trashy dingen, vooral als de situatie al heel hard is."

Over de manier van werken: "Mijn manier van vertellen is niet veel geëvolueerd sinds De Verhalenverteller. Ik teken in potlood op het formaat A4 die ik inscan, vergroot en print op A3-formaat voor de inkting. De inkleuring doe ik vervolgens in Photoshop. Omdat ik de helft van mijn tijd aan die stap kwijt ben, werk ik tegenwoordig met Sarah Murat die uitsnedes voorbereidt zodat ik me kan concentreren op de kleurengamma's en de texturen."

Over het character design:
"Gewoonlijk teken ik geen sexy personages met stevige boezem, maar ik vond het interessant om een opengebloeide Antoinette te tonen, op het hoogtepunt van haar schoonheid ondanks haar besnijdenis. Haar paardenstaart zorgt er mee voor dat ze onmiddellijk te herkennen is, ook wanneer ik haar als kind teken. In het algemeen heb ik graag dat elk personage meteen herkenbaar is zodat je nooit moet twijfelen over wie er verteld wordt. Vandaar die eenduidige soorten, met een precies en kenmerkend character design, of het nu voor Chinese arbeiders gaat of om Congolezen."



COMMENTAAR BIJ PAGINA 61
Marie-Leontine
Over lege decors: "Voor het verhaal van Antoinette gebruikte ik ingescande tekeningen in kleurpotlood waarop lagen in Photoshop geplaatst zijn. Deze esthetische keuze is niet voor niets en is van betekenis in een van de eindscènes. Door die techniek kan ik achtergronden zonder decors toch nog aankleden zodat er geen gevoel van leegte optreedt. Net zoals Yue concentreer je je enkel op het verhaal van Antoinette zonder op het decor te letten."

Over de snor van Yue: "Het ontwerpproces voor een personage verloopt soms mysterieus. Je weet niet altijd waar je ideeën vandaan komen. Ik heb Yue stap voor stap geconstrueerd door aan personages uit manga's te denken die een makkelijk herkenbaar kapsel hebben. Ik had hem ook een snor gegeven voor ik die weer heb weggelaten want er gingen te veel expressies met de mond door verloren."

Over het gootje:
"In de voorlaatste prent zien we de reactie van Yue terwijl de toon in de laatste prent met Antoinettes 'Nooit!' omslaat. Gewoonlijk snijd ik geen prent doormidden, maar het toevoegen van een gootje draagt bij aan het ritme. Dit is een dubbelpagina met een nogal triestige bekentenis. Alles verandert in de laatste prent: Antoinette wil geen slachtoffer meer zijn."

Over Afrika missen: "Enkele jaren geleden zag ik er tegenop toen ik het scenario van De Verhalenverteller ontving. Maar nu zal ik het tekenen van Afrika missen want de decors zijn zo aangenaam. Nieuwe plaatsen, personages en etniciteiten tekenen, lijkt me nu vreemd. Ik ben begonnen aan twee verschillende projecten. Tegelijk publiceer ik elke week in Libération in een humoristische stijl."


Anlor over Moeder Rusland 1
03/08
TOP
Anlor 1
Onderstaande bijdrage van Paul Giner verscheen eerder in het Franse stripmaandblad Casemate nummer 71 van juni 2014.

COMMENTAAR BIJ PAGINA 23
Anlor 1
Anlor over zwichten: "Terwijl ik het derde deel van De Onschuldige Schuldigen voltooide op scanrio van Laurent Galandon, liet Hervé Richez, de uitgeefdirecteur van Bamboo, me enkele scenario's lezen waaronder Moeder Rusland van Aurélien Ducoudray. Ik zwichtte voor de zoektocht van dat moedertje, haar reis naar het onbekende, naar haar zoon, een gevangene van de Tsjetsjenen."

Anlor over het hondje: "Als je een roman leest, maakt iedereen een denkbeeldig beeld van de personages. Op eenzelfde manier visualiseerde ik die van Moeder Rusland tijdens het lezen van het scenario. Ik verfijn vervolgens hun uiterlijk via een bepaald aantal schetsen. Voor Milyi had ik het om esthetische redenen niet voor poedels. Ik heb er een kleine, levendige foxterriër van gemaakt. In de laatste strook is zijn gehuil over twee prenten te zien om de aandacht te trekken van de soldaat. Net zoals de militair de sfeer doorbreekt, breekt Milyi het ritme van de scène."

Aurélien Ducoudray over het hondje:
"Ik ben dol op de films van Emir Kusturica en ik wilde in Moeder Rusland de manier waarop hij gebruikmaakte van dieren terugvinden. Milyi redt zijn baasje meerdere keren en brengt haar in gekke situaties in het volgende deel. Zonder een superheldenhond te zijn, vormt het stomme hondje het verband tussen de moeder en haar zoon. Als we Ekaterina alleen op weg zouden hebben gestuurd, zouden we dit soort emoties niet gehad hebben."

Aurélien Ducoudray over Anlor: "Dit is misschien vergezochte psychologie, maar het leek me logisch dat een vrouw dit verhaal over een vrouw tekende. Anlor vermijdt alle clichés."



COMMENTAAR BIJ PAGINA 24
Anlor 1
Anlor over een krachttoer: "Nadat ik alle storyboards had getekend, zaten Aurélien, Hervé en ik een dag samen om alles op punt te zetten. Voor een van de laatste scènes van het album vroeg Hervé een schaar en fotokopieën van de pagina's van het storyboard. Met een ongelofelijke energie heeft hij alles opnieuw gemonteerd om de finale nog beter in ritme te brengen. Aurélien en ik stonden perplex van die krachttoer!"

Anlor over soldatenjongens: "Het belang van Moeder Rusland is niet om partij te trekken voor het ene of het andere kamp, maar om aan te tonen dat het om een broedertwist gaat. Aan beide kanten strijden er jongens, net geen tieners meer. Er was dus geen sprake van om de Russische soldaten een gemeen gezicht te geven. Integendeel, je moet aanvoelen dat ze moe zijn en opmerken dat hun uniformen sjofel zijn. Ze zijn allen mogelijke zonen van Ekaterina die zij ziet als jongens op wie niet geschoten mag worden."

Anlor over lullen:
"In de eerste prent profiteert het moedertje van de grollen van haar hond om de situatie met een glimlach en een smoesje te doen keren, net zoals ze dvd's verkoopt in de metro van Moskou. Ze probeert zich eruit te lullen voordat ze geconfronteerd wordt met een nieuwe valkuil."

Anlor over het oranje: "Als ik mijn platen opbouw, heb ik al de sfeer in kleur in gedachten. In de voorlaatste prent koos ik voor een oranje kleur om de stress en de adrenaline te accentueren. Ik heb veel getwijfeld want op inkleurgebied ben ik nogal veeleisend. Op plaat 17 gebruik ik al een oranje achtergrond voor de scène met de verwoeste bus, maar daar ging het niet om de realiteit."
 


COMMENTAAR BIJ PAGINA 25
Anlor 1
Anlor over motieven: "Ik had meteen de kleren van Ekaterina in gedachten, haar ietwat verouderde parka uit de jaren 1980 met schoudervullingen en elleboogstukken. Fotoboeken geven ons een visueel idee van de Tsjetsjeense bevolking die zich met van alles kleden, met stoffen met grote, Slavische bloemmotieven. Ik heb een kleine databank aangelegd met motieven voor de stoffen die je hier en daar op kleren aantreft."

Anlor over de laatste prent: "Laatste prent, de hemel neemt bijna de helft van de ruimte in beslag. Het vertaalt de vraag over het lot van de Amazone. De lezers die het extra dossier aan het einde van het album lezen (dat niet is opgenomen in de vertaling, red.) komen meer te weten over haar toekomst... Rusland aan de ene kant van het raam, Tsjetsjenië aan de andere. Ekaterina ziet ook haar eigen weerspiegeling. De ene wint, de andere verliest."

Anlor over tekenfilms en strips:
"Ik kom uit de tekenfilmwereld en ik heb geen zin er weer naartoe te keren zolang de stripwereld me bevalt. De brug tussen tekenfilms en strips, in welke richting ook, is nogal evident, zelfs al heb ik velen uit de tekenfilmsector ontmoet die strips gingen tekenen. Wat de inkomsten betreft, lijkt het omgekeerde logischer, maar de negende kunst biedt meer vrijheid dan tekenfilms. De strip is een evidentie sinds ik een meisje was. Op mijn dertigste kreeg ik zin om strips te maken. Dat is het verhaal van mijn leven!"



COMMENTAAR BIJ PAGINA 26
Anlor 1
Anlor over het decor: "Ondanks de verlatenheid is het landschap verfraaid door de ritmisch geplaatste stenen en de sporen van de wagen in de sneeuw. Deze grote decors zijn ook de kans om ademruimte te creëren om naar een andere kant van het verhaal over te stappen. Wat ook het decor is, ik zoek altijd naar een mooi beeld zonder dat het om een postkaart gaat, gezien de ernst van het onderwerp."

Anlor over Basajev: "De Tsjetsjeense chef Basajev heeft echt bestaan. We hebben hem geromantiseerd en ouder gemaakt door hem als een grootvader neer te zetten hoewel hij op veel jongere leeftijd is gestorven dan de leeftijd die wij hem in het stripverhaal gaven."

Anlor over de cover:
"Aurélien en ik stonden het hele album lang op dezelfde lijn, behalve voor de cover toen onze mening precies tegenovergesteld was. Hij wilde iets fotografischer met de oorlog als zwaartepunt, ik het avontuur en de zoektocht. We wikten en wogen een dertigtal verschillende mogelijkheden voor we onze wensen verzoenden. Het resultaat is dat de gewone oplage meer oorlogsgerichter is, met een tank op de voorgrond, terwijl de speciale oplage (die Saga Uitgaven uitkoos voor de integrale uitgave van het tweeluik, red.) een avontuurlijker cover kent. Zo kreeg iedereen zijn zin."

TOEKOMST
Te Verschijnen
Op Stapel
Compleet