Jojo-effect

In de eerste driedelige cyclus van Kroniek der Barbaren (ooit bij Talent verschenen als kortweg De Barbaren) vallen de Vikingen een klooster binnen om er iedereen af te slachten. De jonge novice Bartholomeus had zich net teruggetrokken op het toilet om zichzelf te bevredigen. Door zich in de put met uitwerpselen te verbergen, ontsnapte hij aan een gewisse dood. Hij weet te vluchten naar de versterkte stad Rouen die de Vikingen onder leiding van de jonge Vikingprins Leif Eriksonn ook komen overromplen. Ze zijn er om Hilde terug te halen, de echtgenote van prins Rotomagnus die haar ontvoerde. Omdat Leif in de plaats van Hilde een beker met vergiftigde wijn drinkt, zijgt hij dood ineen. Geholpen door Hilde en vervolgens door een raadgever neemt Bartholomeus de plaats in van Leif. Hij komt er nog mee weg ook. Op het einde van de eerste cyclus heeft Bartholomeus alias Leif de macht overgedragen aan zijn jongere broer en joeg hij een immens Vikingenleger de oceaan over. Velen kwamen hierbij om, maar zelf vond hij een nieuwe thuis bij de indianen. In de tweede cyclus blijkt de echte Leif niet dood te zijn. Het vergif maakte hem krankzinnig en kinderlijk. Je kan 'm alles wijsmaken. Gedreven door zijn lusten laat hij zich graag meenemen door de poedelnaakte Fridda, een zelfverklaarde priesteres van Thor die met bliksemende hamer indruk maakt op de Franken. En raad eens? Ook de Vikingen zijn er weer. Volgens een vierjaarlijkse traditie verzamelen ze in Stonehenge waar Fridda ervoor ijvert dat Leif er de troon zal bestijgen om te kunnen regeren over àlle Vikingen. Maar hij zuigt liever aan haar borsten... Soit, de Vikingen zijn nog niet thuis. En ver weg zit Bartholomeus te wachten op Leif. Hij is ervan overtuigd dat de twee elkaar zullen treffen.

Tegenwoordig windt Jean-Yves Mitton er geen doekjes meer om. Hij gaat nu voluit voor pornografische stripverhalen waar Saga Uitgaven geen interesse voor heeft om die in vertaling aan te bieden. In zowat al zijn voorgaande reeksen zette Mitton zijn personages geregeld in hun blootje. Zijn recentste reeks Ben Hur mag je dan nog beschouwen als een uitzondering op de regel. Niettegenstaande het gratuite bloot en het bloederige geweld zit er ook peuzelklaar vlees aan het verhaal van Kroniek der Barbaren, zo ook in de tweede cyclus. Deel 5, In Naam van de Vikingen, blijft ons inziens wat te lang ter plaatse trappelen in Stonehenge, maar doorheen de drie albums is het jojo-effect van ontmaskerd worden en de schijn ophouden best een spannend gegeven. Het slotalbum stuurt aan op een confrontate met een correct einde. En passant kom je nog wat te weten over rituelen en andere gebruiken bij de Vikingen. Tekeningen en inkleuring zijn als vanouds van een niveau waardoor we begrijpen waarom Mitton kan rekenen op een schare trouwe fans.

> DAVID STEENHUYSE --- januari 2012